அழகான மாதங்கள் - கார்த்திகை, மார்கழி


எனக்கு தெரிந்து தமிழ் மாதங்களில் மிகவும் அழகான மாதங்கள், கார்த்திகை - மார்கழி. பொதுவாக இந்த அழகு அதுவாகவே அமைந்து விடுகின்றது.





கார்த்திகை மாதம், முன்பனிக்காலம். நான்தான் குளிர், அடுத்த மாதம் கொஞ்சம் அதிகமாக வருவேன் என்று சொல்வதற்காகவே வரும் மாதம், கார்த்திகை. பெரிதாக இல்லையென்றாலும் கொஞ்சம் குளிர் அதிகமாகத்தான் இருக்கும். இந்த மாதங்களில் அனேகமாக சபரிமலை செல்ல விரதத்திலிருப்பேன். என்னால் முடிந்த மட்டும் கட்டுப்பாடுகளில் இருப்பேன். (நான் புகைக்காமல் இருப்பதே பெரிய விரதம்தான் ). பெரும்பாலும் இந்தசமயத்தில் கோப, தாபங்களை புடிந்த மட்டும் குறைத்துக்கொள்வேன். அநேகநேரம் அலுவலகத்திலேயே செலவிடுவேன். முகமும் மனதும் அரிதாரம் தவிர்த்திருக்கும். வேறுஎந்த நாட்களிலும் எனக்கு நானே இவ்வளவு உண்மையாக இருப்பேனா என்பது எனக்கே ஆச்சர்யம்தான். ஆனால் ஒவ்வொரு முறை விரதத்திலிருக்கும்போதும், ஆண்டு முழுவதும் இப்படியே இருந்துவிட கூடாதா என்று நினைப்பதுண்டு. ஆனால் எப்பொழுதும் அது நடப்பதேயில்லை. கோவிலுக்கு சென்றுவந்ததும் பழையபடி வீட்டிற்கொரு முகம், அலுவலுக்கு ஒரு முகம், வாடிக்கையாளருக்கு ஒரு முகம், நண்பர்களுக்கொரு முகமென முகம் மூட தேடும் மனது.



என்னுடைய குடும்பத்தை பொறுத்தவரை என்னுடைய சிறுவயதில், என்னுடைய பாட்டியை பார்த்தால் யாருக்கும் சாமி கும்பிடவேண்டும் என்று எண்ணம் வரும். ப்ரியா வீடு, பூர்ணிமா வீடு, NTCகாரர் வீடு, டீச்சர் வீடு இப்படி எங்கள் வீட்டிற்கு எத்தனையோ பேர்கள் இருந்தாலும் ஓம்சக்தி பாட்டி வீடுன்னு எல்லாருக்கும் தெரியுமளவிற்கு பாட்டியும் அவர்களின் ஓம் சக்தியும் பிரபலம். அந்த அளவிற்கு வீடே பக்தி மயமாகத்தானிருக்கும். ஆனால் பாட்டி இறந்த பிறகு அவர்களின் நினைவுகளைப்போல கடவுள் பக்தி என்பது நாட்கள் செல்ல செல்ல குறைந்து கொண்டே வருகிறது. எங்கே கடைசியாக அது இல்லாமலே போய்விடுமோ என்ற சிந்தனையை குறைத்த மாதம், கார்த்திகை.



அரையாண்டு விடுமுறையில் தேனியில் மாமா வீட்டிற்கு செல்வோம். அக்கா தங்கைக்கு கிருஷ்ணன் வேடமிட்டு, தலைக்கு சவுரி வைத்து இன்னும் எதேதோ செய்து ஆடலும் பாடலுமாய் கரையும் எங்கள் விடுமுறை. கும்பக்கரையில் ஆற்றில் குளித்து விட்டு, நெற்றியில் பட்டையை போட்டுக்கொண்டு, ஆற்றங்கரையில் பிள்ளையாரை கும்பிட்டபடி, மாமா திருவாசகம் சொல்ல சொல்ல பின்னால் அதைன் திருப்பி சொன்னபடியே வீட்டிற்கு நடந்து வருவோம். பால்யத்தை நினைவில் கொண்டுவரும்போதெல்லாம் வேறு எதைக்காட்டிலும் இதுபோன்ற நிகழ்வுகளே இன்னும் பசுமையாய் பதிந்திருக்கிறது. என்னை பொறுத்தவரை என்னுடைய குழந்தைகளையும் நான் சிறுவயது முதலாக கோவிலையும் சிலைகளையும் காட்டித்தான் வளர்க்கவேண்டும் என்பதை வருடம் தோறும் நினைவுபடுத்திக்கொண்டே இருக்கும் மாதம், கார்த்திகை.





மார்கழி, என்றதும் எனக்கு இரண்டு விஷயங்கள் உடனே நியாபகத்திற்கு உடனே நியாபகத்திற்கு வரும். ஒன்று, எனது பள்ளி தமிழாசிரியர் கதிர்வேலு அய்யா மற்றும் அவர் சொன்ன ஒரு சங்க இலக்கிய அல்லது குற்றால குறவஞ்சி அல்லது வேறு ஏதோ ஒரு பாடல், செய்யுள் மறந்துவிட்டது, ஆனால் அதன் பொருளும் அதை எங்களுக்கு அவ்வளவு சுவைபட சொல்லி கொடுத்த கதிர்வேலு அய்யாவையும் ஆனால் என்றுமே மறக்க முடியாது. நீங்கள் அனைவரும் எனது கண்ணுக்குள் அல்ல கைக்குள் இருக்கவேண்டும் என்று அழகான காரணத்துடன், இவர் வகுப்பெடுக்கும்போது அனைவரையும் அவரது காலடியில் சுற்றி அமர்ந்துகொள்ளசெய்வார். அந்த சங்க காலத்தின் மார்கழியை சொல்லும் ஒரு பாடல் அது. ஒரு மார்கழி மாதம், அதிகாலை பொழுது, தெருவில் பஜனை செய்தவாறு சிலர் சென்றுகொண்டிருப்பர், அந்த தெரு முழுவதும் அழகாக மாக்கோலமிடப்பட்டிருக்கும் அதன் நடுவே எருவின் நடுவே பூசணி பூ நடபட்டுருக்கும். அதை சுற்றி எலுமிச்சை பழத்தை பிழிந்து அதன் தோலினால் செய்யப்பட்ட விளக்கில் நெய்யால் தீபம் ஏற்றபட்டிருக்கும். அந்த எலுமிச்சம்பழமும் நெய்யும் கலந்து அந்த தெருவே மணம்கமழ்ந்து கொண்டிருக்கும். இதை சொல்லும் போது அவர் அந்த தெருவிலே நடந்துபோய் கொண்டிருப்பார். கண்களை மூடிக்கொண்டு அவர் இத சொல்லும் போது மார்கழியைவிட அழகாக இருப்பார். அந்த ஊரில் வீடுகளில் வளர்க்கும் பலா மரத்தில் பலா பழங்கள் பழுத்து வெடித்து அதன் வாசம் அந்த ஊரையே ஒரு வித நறுமணத்தில் மூடிகொண்டிருக்கும் என அந்த பாடல் நீண்டு கொண்டேயிருக்கும். இப்பொழுது இதை எழுதும் போது கூட அய்யா சொன்ன ஒவ்வொன்றும் நினைவில் வந்து போகிறது. இனி யாரும் இப்படி அந்த பாடலை உருகி உருகி சொல்லி கொடுப்பார்களா என்பது சந்தேகம்தான். தமிழ் என்று நினைக்கும்போதெல்லாம் ஐயாவும், ஐயாவை நினைக்கும் போதெல்லாம் அவரின் மார்கழியும் நினைவிற்கு வரும், அழகு.



மற்றொன்று, எங்கள் காலனி பிள்ளையார் கோவிலும், சாரதா அக்காவும். ஒவ்வொருவருக்கும் பிராத்தனை செய்ய, கோவிலுக்கு செல்ல ஆயிரம் காரணங்கள் உண்டு. எனக்கும் எனது நண்பர்களுக்கும் சிறுவயதில் கோவிலுக்கு செல்ல இரண்டே காரணங்கள்தான். பொங்கல் விநியோகம் செய்யவும் சாரதா அக்காவை பார்க்கவும் தான். பத்தாவது படித்து கொண்டுடிருக்கிறேன், மார்கழி மாதம், அந்த குளிரிலும் எழுந்து குளித்து விட்டு ஆறு மணிக்கெல்லாம் எங்கள் காலனி விநாயகர் கோவிலுக்கு சென்று விடுவேன். நண்பர்களும். சாரதா அக்கா எங்களுக்கு முன்பே வந்து ஈர தலையுடன் உட்கார்ந்திருப்பார்கள். ஏன் பிடிக்கும் என்று தெரியாது, ஆனால் அவர்களை ரொம்ப பிடிக்கும். என்னுடைய அக்கா என்னை இவன்தான் என் தம்பி, என்று என்னை அறிமுகம் செய்யும்போது, பெரும்பாலும் என்னுடைய பிராத்தனை சாரதா அக்கா என்னை தம்பி என்று கூப்பிட்டுவிடக் கூடாது என்பதாகதான் இருக்கும். நான் கல்லூரி சென்றுகொண்டிருந்த சமயம், சாராதா அக்காவிற்கு திருமணம் என்று கேள்விப்பட்டபோது கூட கொஞ்சம் வருத்தமாகத்தான் இருந்தது. பூஜை முடிந்த பின்னர் கோவிலுக்கு வந்த அனைவருக்கும் பிரசாதம் வழங்குவது எங்களின் பொறுப்பு. பல நேரங்களில் எங்களுக்கு கடைசியாக எதுவும் கிடைக்காத போதும், இந்த பொறுப்பு எங்களுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.



இப்போதெல்லாம் அப்படி கோவிலுக்கு சென்று, அமைதியாக அமர்ந்து நினைவுகளை அசைபோடக் கூட முடிவதில்லை. கோவிலுக்கு செல்லும் கொஞ்ச நேரத்திலும் செல்போனை அணைத்து வைக்க முடிவதில்லை. எப்போதும் வேலை, பணம் இடையிடையே கொஞ்சம் ஓய்வு என்று போகிறது வாழ்க்கை. எப்போதெல்லாம் பணம் தேடி ஓடிக்கொண்டேயிருக்கிற இந்த வாழ்க்கையில் ஒரு விரக்தி ஏற்படுகிறதோ அப்போதெல்லாம் சரியாக வந்துவிடுகிறது, யாருமற்ற இரண்டங்குல பச்சைப்புல் பெருவெளியில், வானம் பார்த்தபடி படுத்துக்கிடப்பதைப்போல ஒரு அமைதியும், ஆன்ந்தத்தையும் கண்ணை மூடித்திறப்பதற்குள் மனதிற்குள் அமிழ்த்துவிட்டு சென்றிடும் அதிசயம் நிறைந்த, அழகான மாதங்கள் இந்த கார்த்திகையும் மார்கழியும்.




ஒரு சில மாறுதல்கள் செய்யப்பட்ட ஒரு மீள் பதிவுதான் இது. இந்தமுறையும் கார்த்திகை மார்கழியைப் பற்றி ஏதாவது புதிதாக எழுதத்தான் நினைத்தேன். ஆனால் பால்ய நினைவுகளை தின்று கிரகிக்கும்படியாக எதுவும் புதிதாய் நடந்துவிடவில்லை என்பதே நிதர்சனம். பழைய பதிவாக இருந்தாலும் என்னில் படுமையாய் பதிந்துவிட்ட நினைவுகள். அனைத்து பதிவுலக நண்பர்களுக்கும், தோழிகளுக்கும் எனது புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்.



எனக்கு இந்த புத்தாண்டிற்கு ஒரு இனிய செய்தி , என்னுடைய ஒரு சிறுகதை, வம்சி பதிப்பகத்தின் மரப்பாச்சியின் சில ஆடைகள் என்கிற சிறுகதை தொகுப்பில் வெளிவந்திருக்கிறது. அனுபவமிக்க பதிவர்கள் சென்ஷி, நர்சிம், பா.ரா, கென், செல்வேந்திரன், அய்யனார், ஜியோவ்ராம் இன்னும் பலரின் கதைகள் இடம்பெற்றுள்ள இந்த புத்தகத்தில் என்னுடைய கதையும் இடம்பெற்றிருப்பதில் அளவிலா மகிழ்ச்சியடைகிறேன். இதற்கு மூலகாரணமாக இருந்த தோழர்.மாதவராஜ் அவ்ர்களுக்கும் வம்சி பதிப்பகத்திற்கும் எனது நெஞ்சார்ந்த நன்றிகள். இது குறித்த மாதவராஜ் அவர்களின் பதிவு : மரப்பாச்சியின் சில ஆடைகள்





இந்தப் புத்தகம் சென்னை புத்தகக் கண்காட்சியில், (வம்சி புக்ஸ்: கடை எண்:214) கிடைக்கும்!





தமிழ்மணத்திலும் தமிழிஷ்லும் ஓட்டு போடுங்க, நண்பர்களே! நல்லா இருந்தா நாலுபேருக்கு போகட்டும். :-)


ஆம், விருது நிச்சயம் சும்மா இல்லை




நிச்சயமா நாலு பேர் படிக்கனும், பேர் வாங்கனும்ன்னு எழுத்த்தொடங்கலை,. ஆனாலும் என் பதிவுலகின் என் ஆரம்பக்காலத்தில், பதிவெழுதியவுடன் விமர்சங்களையும் பாராட்டுகளையும் எதிர்நோக்கிக் காத்திருப்பேன், எத்தனையோ பேர் படிக்கிற பதிவுலகத்தில் ஒருத்தருக்கு புடிக்கிற மாதிரிகூடவா என்னால எழுத முடியலைன்னு ரொம்பவே விசனப்பட்ட, காலம். என் திருப்திக்கு எழுத ஆரம்பித்தபின் அதை ஏன எதிர்பார்க்கனும்? அப்படீன்னு நானே என்னை சமாதானப்படுத்திகொண்டு, இன்னமும் தொடர்ந்து எழுதிகொண்டிதான் இருக்கிறேன்.






ஒரு பொது ஊடகத்தில் எழுதுபவன், பாராட்டுக்களைப்போல் விமர்சனங்களையும் சந்திக்கும் பக்குவம் கொண்டிருக்கவேண்டும். விமர்சன்ங்கள் நிச்சயம் உங்கள் எழுத்தை அடுத்த நிலைக்கு எடுத்துச்செல்லும் என்பதில் எனக்கு எந்த மாற்றுக்கருத்தும் இல்லை. அதனால் இன்றளவில் நான் ஒரு சிலர் படிக்குமளவிற்கு எதோ எழுதுகிறேன் என்றால், இன்றுவரை என் எழுத்துக்களில் தவறிருந்தால் விமர்சித்து சுட்டிக்காட்டி தட்டிகொடுத்த நண்பர்களும், கொஞ்சமாய் நன்றாக இருக்கும்போதே மனம்திறந்து பாராட்டும் நண்பர்களினாலும் மட்டுமே.





அப்படியாக மனம்திறந்து அன்பை பிதுக்கியெறிந்திருக்கிறார், பதிவுலகில் சித்தப்பூ, மகாப்பா என அறியப்படும், பா.ரா எனப்படும் பா.ராஜாராம். தன் அன்பை ஒரு விருதாகக் கொடுத்திருக்கிறார். கொடுத்ததுமில்லாமல், விருது சும்மா இல்லை என்று வேறு சொல்லிவைத்திருக்கிறார். ஆம், உண்மைதான். எனக்கு இந்த விருது சத்தியமாக சும்மா இல்லை. கருவேலநிழல் என்ற பதிவின் சொந்தக்காரர், இவர் அன்பின் வெளிப்பாடு, இவரது புரையேறும் மனிதர்களில் அப்பட்டமாக வெளியேறும். வாழ்வின் ஒவ்வொரு நொடியையும் கவிதையாக அணுகத்தெரிந்தவர், அதை பதிவாக படிப்பவர்களை அந்த நொடியை அதே பாங்கோடு அனுபவிக்கும்படி பதியத்தெரிந்தவர்.





என் பதிவிற்கு இவர் பின்னூட்டமிடுகிற போதெல்லாம், எனக்கு வராத ஆங்கிலத்தை சொல்லிகொடுத்த என் ஆங்கிலஆசிரியர் என் ஆங்கிலகட்டுரை படித்து பாராட்டியது நினைவில் வந்துபோகும். இன்றளவில் நான் எழுதிய எதையும் கவிதை என்று சொல்லிக்கொள்ளும் தைரியம் எனக்கு இருந்ததில்லை. இனி தைரியமாக காலரை உயர்த்தி சொல்லிக்கொள்ளலாம், ஏனெனில் பா.ரா. என்கிர கவிஞர் நான் எழுதியதை கவிதை என்று சொல்லியிருக்கிறார் மேலும் இந்தா மக்கான்னு ஒரு விருதையும் கொடுத்திருக்கிறார். மகிழ்ச்சியாகவும் நெகிழ்ச்சியாகவும் உணர்கிறேன்.





நன்றி, மகாப்பா...





இனி என் அன்பை என் சகபயணிகளான இவர்களோடுதான் பகிர்ந்துகொள்ளப்போகிறேன். ஏற்கனவே சொன்னதுபோல உண்மையான அன்பு பகிர்ந்துகொள்வதிலேயே இருக்கிறது என்பதில் அசாத்ய நம்பிக்கை கொண்டவன் நான். உங்க எழுத்து நல்லா இருக்கு, இல்லைன்னு சொல்ற அளவீட்டின் குறியீடு அல்ல இந்த விருது. நண்பர்களே! இது வெறும் என் அன்பின் வெளிப்பாடு மட்டுமே. மகிழ்ச்சியோடு கொடுக்கிறேன், என் மகிழ்ச்சி உங்கள் மூலமாக பரவட்டும். நன்றி.





க.பாலாசி, பழக இனிமையான மனிதர். வெளிப்பகட்டு அறியாத வெள்ளந்தியான நண்பர். இவரது எழுத்து ஒரு தனித்தன்மையோடேயிருக்கும். இந்த விருது இவரை அடுத்த உயரத்திற்கு கொண்டுசெல்லும் ஏணியாய் இருக்குமென நம்பிக்கையுடன்.




அகல்விளக்கு, நண்பன். ரொம்ப சீக்கிரமே எழுதவந்திருக்கிறார். இப்போதே கதை, கவிதையென பல பகுதிகளில் இயங்கி வருகிறார், அனுபவமும் கைகொடுக்கும் பட்சத்தில் இன்னும் பல நல்ல எழுத்துக்களை இவரிடமிருந்து எதிர்பார்க்கலாம்.




 

வெயிலான், பதிவர்களின் அடையாளம். எல்லோரும் சொல்வது போல வருடத்திற்கு இரண்டு பதிவுகள் போட்டாலும் இவரைத் தெரியாத பதிவர்கள் இருக்க முடியாது. இவரும் ஒரு ஊர்சுற்றி. என் பொறாமைக்குரிய மனிதர்களில் மிக முக்கியமானவர்.



கலகலப்ரியா, அறிமுகம் தேவையில்லாத ஒரு பெண். தேநீர் குடித்ததைப்பற்றி எழுதினதை படிக்கும்போது, தேநீர் மணமறிவதுபோன்றதொரு எழுத்து இவருடையது, இவரது அனுபவத்தை படிப்பவர்களின் மனதில் இறக்கிவைக்கிறார். என் கனத்த மனதிற்கு காரணமான, பாரதியின் பரம விசிறி.










தமிழ்மணத்திலும் தமிழிஷ்லும் ஓட்டு போடுங்க, நண்பர்களே! நல்லா இருந்தா நாலுபேருக்கு போகட்டும். :-)



ஒரு தந்தை, 3000 மகன்கள்

ஒரு மனிதர் தனியாளாக 3000 மரங்களுக்கும் மேல் நட்டு, பராமரித்து, வளர்த்திருக்கிறார் என்ற செய்தியை 03.12.2009, புதியதலைமுறை இதழில் பக்கம் 28-ல் மரங்களின் மகாத்மா என்கிற கட்டுரைப்படித்தேன். அடுத்தநாள், சென்னையிலிருந்து நண்பர் பெரியசாமியிடமிருந்து போன் வந்தது. நண்பா, கட்டுரை படித்தீர்களா? அவர் சத்தியமங்கலம்தானாமே? ஒரு நடை போய்பார்த்துவிட்டு வரலாமா? யோசிச்சு சொல்லுங்க, என்றார். இதில் யோசிக்க என்ன இருக்கிறது, போகலாம் என்றேன்.

சனிக்கிழமை, நேற்று காலை பத்துமணிக்கு திருப்பூரிலிருந்து கிளம்புதவதாகத் திட்டமிட்டோம். சென்னையிலிருந்து பெருந்துறை, பெருந்துறையிலிருந்து அவினாசி வந்து காத்திருந்த பெரியசாமியை அவினாசியிலிருந்து கிளாம்பும்போது மணி 10.30. அவரை பார்க்கப்போகும்போது என்ன வாங்கிச்செல்வது என்று யோசித்தோம். ஒருவழியாக மரக்கன்றுகளையே வாங்கிப்போவதென்று முடிவு செய்தோம். இரண்டு வேப்பங்கன்றுகளும், ஒரு புங்கை, ஒரு மாமர நாத்தும் வாங்கிகொண்டோம். வழிநெடுக பெரியவரைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டே சென்றோம். 3000 மரங்களை நட்டுவைப்பது, வளர்ப்பது என்பது நீரும் நீர் சார்ந்த இடங்களில் சாத்தியமான ஒன்றுதான் என்பதில் ஆரம்பித்து, இல்லை ஒரு மரம் வளர்க்க குறைந்தது எட்டிலிருந்து பத்து மாதங்களாவது அதை சரிவர பராமரிக்கத் தேவையிருக்கும் என்பதில் நின்றது. ஆக 3000 மரங்கள் என்பது நிச்சயம் ஒரு தனி மனிதனைப் பொருத்தவரை, சாத்தியமற்ற ஒன்றுதான். அப்படியே சாத்தியப்படுத்தினால், அது சாதனைதான்.

ஒருவழியாக சத்தியமங்கலம் சென்று சேரும்போது மணி 12ஐ தொட்டுவிட்டிருந்தது. மேலும் அவருக்கு பழங்கள் ஏதாவது வாங்கிப் போகலாமென முடிவு செய்து, கடை தேடினோம். அரசு மானியத்தை மட்டுமே நம்பி வாழும் ஒரு சாமனியனுக்கு, ஒரு கிலோ பழம் என்பது வைத்து சாப்பிடக்கூடிய விஷயமல்ல, என்பதாலும், கட்டுரையில் அவர் சட்டை அணிவதில்லை என்று படித்த ஞாபகத்திலும் அவருக்கு ஒரு வேட்டியும், துண்டும் வாங்கலாமென முடிவு செய்து, கதர்பவனைத் தேடி. அதை வாங்கி முடிக்கவும், அவரது பக்கத்துவீட்டில் வசிக்கும் விஜி என்கிற விஜயகுமார் ( எங்களை அழைத்துச் செல்லவந்தவர்) எங்களுக்கு செல்போனில் அழைக்கவும் சரியாக இருந்தது. சத்தியிலிருந்து 13 கிலோமீட்டர் தொலைவில் வேட்டுவன்புதூர் என்கிற கிராமத்தில், இருந்தது அவரது வீடு, விஜி அவர்கள் எங்களை முதலில் மரங்கள் இருக்கும் இடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்.

ஆகா, எத்தனை மரங்கள். ஒரு காலத்தில் தண்ணீர் தழும்பி ஓடியிருக்கும் என கருதப்படுகிற ஒரு வாய்க்காலின் இருமருங்கிலும் வேப்பமரம், கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை மரங்கள்தான். எல்லா மரங்களும் சுமார் 15 வயதுக்கும் மேற்பட்ட மரங்கள்தான். அகண்டு விரிந்து கிளை பரப்பி சுதந்திரமாக வளர்ந்திருக்கின்றன, மரங்கள்.

கொஞ்சம் மரங்களை எண்ணலாமென்று தோன்றவே, மனதிற்குள் மரங்களை எண்ணத்தொடங்கினேன். 172 மரங்களை ஒரு நூறு மீட்டர் தொலைவு நடப்பத்ற்குள், பார்த்துவிட்டேன். இன்னும் இப்படியே எவ்வளவு தூரம் நடக்கனும் என்று விஜியிடம் கேட்டோம். இரண்டரையிலிருந்து மூணு கிலோமீட்டர் வரை இருக்கும் அதுபோக இங்கே உள்ள பள்ளி மைதானத்தில், சுடுகாட்டிலும் நிறைய மரங்கள் வைத்திருக்கிறார், என்றார். எங்களுக்கு அவ்வளவு தொலைவு நடந்து மரங்களை எண்ணுவதென்பதே ஆயாசமாக இருந்தது. சரி போகலாம் போய் பெரியவரைப் பார்க்கலாம், என்றோம். சில புகைப்படங்களை பதிவிற்க்காக படம்பிடித்துக்கொண்டு கிளம்பினோம்.

வீட்டிற்கு வந்த்தும், ஆறடி உயரத்தில் மெலிந்த தேகத்தோடு அந்த மனிதர் எழுந்துவந்து வணக்கம் சொல்லி அழைத்து சென்றார். தன் பேரனிடம் கலர் (கோலி சோடா) வாங்கிவரச் சொல்லி எங்களுக்குக் கொடுத்தார். ஐந்தடி உயரக்கூரை, என்போன்றவர்கள் உள்ளே குனிந்தே நிற்க வேண்டும். ஒரு சுவர் முழுக்க அவருக்கு கொடுக்கப்பட்ட மரியதைகள், புகைப்படமாக தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. மரங்களின் மகாத்மா என்ற விருது, ஒரு ஓரமாக சாய்த்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. இதற்குமுன் வந்து சந்தித்த செய்தியாளர்கள், நண்பர்கள் இவரோடு எடுத்துக்கொண்ட புகைப்படங்களை இவருக்கு அனுப்பிவைத்திருக்கின்றனர். ஒவ்வொன்றாக எடுத்துக்காட்டி, அந்த நினைவுகளை எங்களோடு பகிர்ந்துகொண்டார்.



 



எப்படி உங்களுக்கு இவ்வளவு மரங்களை தனிஒருவராக வளர்த்தீர்கள்? இதில் உங்களுக்கு சிரமம் ஏது இல்லையா? என்றதற்கு விதைகளை எடுத்து வீட்டிலேயே நாத்துசெய்துகொண்டும் ஒவ்வொருமுறை ஆடுமேய்க்கும்போது அப்படியே நட்டுவைத்து விடுவேன், முட்களை பிடுங்கி வேலிமாதிரி கட்டிவிடுவேன், கொஞ்ச நாளைக்கு தண்ணிவிடுவேன், அப்புறம் அதுதானா கிடுகிடுன்னு வளர்ந்திடும் என்றார், மிக எளிமையாக. மரங்கள் சின்னதா இருக்கும்போதுகூட சிரம்மில்லை, பெரிதாக வளர்ந்த பின் ஆளாளுக்கு அதை வெட்டத்தொடங்கினார்கள். புள்ளைங்க மாதிரி வளர்த்த ஒவ்வொண்னையும் கண்ணுமுன்னால வெட்டி எடுத்துட்டு போகும்போது மனசு ரொம்ப கஸ்டமா இருக்கும். ஊர் மணியக்காரரிடம், இதுகுறித்து சொன்னபோது “நீயா தண்ணி ஊத்தி வளர்த்த, எல்லாம் அதுவா வளர்ந்தது” என்று சொல்லி அனுப்பிவிட்டதை, வருத்தத்தோடு நினைவுகூர்ந்தார்.

சரிங்கையா, இப்போ என்ன வருமானம் உங்களுக்கு என்றோம், ஒரு வருடம் முன்பு வரை பக்கத்திலுள்ள உரக்கம்பேனிக்கு வேலைக்குபோனதாகவும், தற்சமயம் இளைப்பு அதிகமானதால், வேலைக்குப்போக முடிவதில்லை என்றும் சொன்னார். மேலும், ஒரே பொண்ணு திருப்பூர்ல கட்டி கொடுத்தோம், மருமகனும் இப்போ செத்து போயிட்டாரு, அவ இப்போ இங்க ஒரு ஸ்பின்னிங் மில்லுக்கு வெலைக்கு போறா, அவ ரெண்டு படங்களுக்குப் போக எங்களையும் சேர்த்து கவனிக்கனும். அப்புறம் அரசாங்கம் மாதாமாதம் முதியோர்களுக்கென கொடுக்கும் ரூ.400ம் என்று வாழ்க்கை ஓடுகிறது என்றார். அதுவரை அவருக்கு பணம் எதுவும் கொடுத்தாம் தவறாக எடுத்துக்கொள்வாறோ என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்த எங்களுக்கு, ஏதாவது கொடுத்தே ஆகவேண்டுமென்று தோன்றியது. அவருக்கென வாங்கிய வேட்டித்துண்டோடு ஒரு ஐநூறு ரூபாயையும் வைத்து, காசு கொடுக்கிறோமென்று தவறாக நினைக்காமல் வாங்கிக்கொள்ளுங்கள், என்று அவரிடம் கொடுத்தோம். மிகவும் மகிழ்ச்சியோடு பெற்றுக்கொண்டார்.

தன் பேரனுக்கு நல்ல படிக்கசொல்லி அறிவுரை சொல்லச் சொன்னார், பிறகு அவராகவே ரெண்டு பேரையும் நல்லா படிக்க வைக்கனும்ன்னு பாவம் அவ கஸ்டப்படுறா, சரி யார் சொல்லி என்ன, அவனுக்கு ஏறுனாதானே அவன் படிப்பான், என்றார் எதார்த்தமாக. விடைபெறும்போது, அவரோடும் சில புகைப்படங்கள் எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினோம். அடுத்தமுறை வரும்போது அவசியம் எங்கள் வீட்டில் சாப்பிடும்படியாக வாங்க, என்றார்.

விஜி மற்றும் தேவேந்திரன் என்ற இருவரும் அவரது பக்கத்து வீட்டுக்கார்ர்கள், அவர்கள்தான் இப்போது பெரியவரை அனுசரனையாக கவனித்துகொள்கிறார்கள் மற்றும் மரங்களை பராமரிப்பதிலும், புதிதாக மரங்களை நட்டு வளர்ப்பதையும் செய்து வருகிறார்கள். எங்களை வழியனுப்ப வந்த விஜி மற்றும் தேவேந்திரன் இருவரிடமும் “அந்த பெரியவரைவிட நல்ல காரியம் செய்துவருகிறீர்கள், வாழ்த்துக்கள், உங்களுக்கோ பெரியவருக்கோ எதாவது உதவி தேவைப்பட்டால் தொடர்புகொள்ளுங்கள், என்று அலைபேசி எண்களை பரிமாறிக்கொண்டு, அவர்களுக்கென கொண்டுவந்திர்ந்த டி-ஸர்ட்டுகளை கொடுத்துவிட்டு, அடுத்தமுறை அவரும்போது 50 மரக்கன்றுகள் கொண்டுவருவதாகச் சொல்லிக்கிளம்பினோம்.

டிஸ்கி : நான்கு மாதங்களாக வராமலிருந்த முதியோர்களுக்கான அரசின் உதவித்தொகை ரூ.400, புதியதலைமுறை கட்டுரைக்குப் பின் நான்குமாதத்திற்குமாக சேர்த்து நேற்றுதான் வந்த்து என்றார், பெரியவர். வாழ்த்துகள் மற்றும் பாராட்டுக்கள், புதியதலைமுறைக்கு.

மற்ற புகைப்படங்களுக்கு இங்கே செல்லுங்கள்




தமிழ்மணத்திலும் தமிழிஷ்லும் ஓட்டு போடுங்க, நண்பர்களே! நல்லா இருந்தா நாலுபேருக்கு போகட்டும். :-)

எட்டுத் திக்கும் மதயானை

எட்டுத் திக்கும் மதயானை
ஆசிரியர் - நாஞ்சில் நாடன்
விலை – ரூ.100/-
விஜயா பதிப்பகம்,
20, ராஜவீதி,கோவை

// நண்பர்களின் சற்று ஆறுதலான தோள்தட்டல்,
அபூர்வமான வாசக ரசனைப் பூச்சொரிதல்… கையைத்
தூக்கிப் பிடித்து நாயிக்குக் காட்டும் பிஸ்கெட் போலைச் சில
பரிசுகள். நோக்கம் நாயின் பசியாற்றுதலா அல்லது
துள்ளித் துள்ளி ஏமாந்து, பாய்ந்து சாடி விழுங்குவதைக்
கண்கொள்ளாமல் கண்டு களித்தலா என்று
தெரியவில்லை

படைப்பாளி என்பவர் பங்களாவின் சொகுசு வளர்ப்பல்ல.
போரிடும் திறனற்ற, கால்களுக்கிடையில் வால்
நுழைத்துப் பல்லிளித்து ஒடும் நாட்டு நாய் போலும்.
பசித்தால் மனித மலமும் அதற்கு உணவு கார்த்திகை
மாத்த்துக் கனவு என்பதோர் தோற்றுப் போகும் இனப்போர்
இப்படித்தான் இருந்து வந்திருக்கிறது இந்த
இருபத்தைந்தாண்டு எழுத்து வாழ்க்கை படைப்பாளி
என்பவன் வேலிக்கு வெளியே நிற்பவன், போற்றுதலும்
கவனிப்பும் மறுக்கப் பெற்று

படைப்பென்பது உள்ளாடையின் உள்ளறையில் வைத்துப்
பாதுகாத்துத் திரியும் ஒன்றல்ல என்பதால் களவாடிக்
கொள்கிறார் எந்த நாணமும் இன்றி.

பொதுசொத்து என்பதாலேயே அது மரியாதை இழந்தும்
போனதாகிறது. எனவே அசலைத் தூக்கி அந்தரத்தில்
வீசிவிட்டு நகலைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
பல்லக்கு, பவள மணிப்பூக்கள், பரிவட்டங்கள்...

என்றாலும் அலுத்துப் போகவில்லை, எழுதுவது.
உங்களுக்கும் அலுத்துப் போகாதவரக்கும் எழுதலாம்,
தொடர்ந்து. அலுப்பின் வாசனையை எளிதாக முகர்ந்து
கொள்பவந்தானே நல்ல வாசகன்!////


இது நாவலின் அறிமுக உரையாக ஆசிரியர் எழுதியது. எவ்வளவு பட்டவர்த்தனமான உண்மை. பூரணம், பரிபூரணம், ஆசை, நிராசை, வெட்கம், கோவம் என எழுத்தின் மீதான அவரது அத்துணை வெளிப்பாடுகளையும் கொட்டி தீர்க்கும் வார்த்தைகள். எழுதாளர்களின் கோபங்களையும் இயலாமையையும் வெகு இயல்பாகவும், எதார்த்தமாகவும் அதே சமயம் பொட்டில் அறையும் வேகத்துடன் வந்து விழுந்த வார்த்தைகள், இந்த முன்னுரை. முன்னுரையில் ஆரம்பித்த இந்த வேகம் நாவலின் கடைசி பக்கம் வரை நீடிக்கிறது.


எட்டுத் திக்கும் மதயானை, ஒரு 270 பக்க புத்தகம், நாவல். நாவல் வழியே வாழ்க்கை. அதுவும் எந்த மாதிரியான வாழ்க்கை. பணம் துரத்தும் வாழ்க்கை, சோகம் துரத்தும் வாழ்க்கை, வன்மமும் குரோதமும் துரத்தும் வாழ்க்கை, காமம் துரத்தும் வாழ்க்கை, பாசம் துரத்தும் வாழ்க்கை, பசி துரத்தும் வாழ்க்கை, செய்நன்றி துரத்தும் வாழ்க்கை, பழி துரத்தும் வாழ்க்கை, ஒற்றை துரத்தும் வாழ்க்கை. வாழ்க்கை ஏதேனும் ஒன்று துரத்த அல்லது ஏதேனும் ஒன்றை துரத்தியபடியே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. அப்படி வாழ்க்கை எனும் காட்டாற்று வெள்ளம் அடித்த திசையில் இலக்கின்றி பயணிக்கும் பூலிங்கமும், அவன் வாழ்வும்தான் இந்த நாவல்.


நாவல் நெடுக வாசகர்களுக்கு நிறைய கேள்விகளை விதைத்துக்கொண்டே போகும் பாங்கு அருமை. படித்துமுடித்ததும் விடைகளற்ற எண்ணற்ற கேள்விகள் நிச்சயம் வாசகர் மனதில் எழும். அந்த கேள்விக்கான விடைகளை தேடியலையும் மனம், தேடல்தானே வாழ்க்கையை அழகாக்குகிறது. மற்றவர்களின் பிழைகளிலிருந்து கற்றுக்கொள்பவன் அறிஞனாகிறான், தன் பிழைகளிலிருந்து கற்றுக்கொள்பவன் மனிதனாகிறான் என்று ஒரு சொலவடை உண்டு. அந்தவகையில் இது ஒரு மனிதனை பற்றிய கதை.


எது தவறு, கொலை செய்வதா? கொலை செய்தவன் இரண்டு நொடி தாமதித்திருந்தால் கொலை செய்யப்பட்டிருப்பானென்கிற நிலையில் ஒரு கொலை, தற்காப்பாகிறது. திருட்டு, குற்றமா? அப்படியானால் அதை இங்கே செய்யாதவன் யார்? அரசாங்கம் திட்டம் போட்டு செய்கிறது. திருட்டு, கொலை, கொள்ளை, கற்பு, காதல், காம்ம், பாசம், துரோகம் எல்லாம் வெரும் வார்த்தைகள். வெவ்வேறு காலங்களில் வெவ்வேறு சூழ்நிலைகளில் வெவ்வேறு அர்த்தம் கொடுக்கும் வெரும் வார்த்தைகள்.

இருக்கப்பட்டவனின் தப்புகள், தவறாக்கப்படுகிறது. மன்னிக்கப்படுகிறது இல்லாதவனின் தவறுகளும், தப்புக்களாக்கப்பட்டு, தண்டனையும் கொடுக்கப்படுகிறது. சில சமயங்களில் செய்யாத தவறுகளுக்காகவும். அப்படிப்பட்ட செய்யாத குற்றத்திற்க்காக அனுபவித்த தண்டனைக்கு பரிகாரமாக செய்யும் குற்றங்களுக்கான தண்டனைகள், என வாழ்க்கை புரட்டிப்போட்ட ஒரு சாமனியனின் கதை, எட்டுத் திக்கும் மதயானை. அவசியம் ஒருமுறை படித்துவிடுங்கள். இந்த நாவல் இதுவரை இரண்டே பதிப்புகள் மட்டுமே வந்திருப்பது, சாபம்.

டிஸ்கி 1: கற்றது தமிழ் படத்தின் மூலக்கதை என்று சொல்லப்பட்ட நாவல், எனக்கு கேபிள்சங்கரின் ரேணிகுண்டா விமர்சனம் படித்ததிலிருந்து பரமுவின் கிளைக்கதைதான் நியாபகம் வருகிறது. தல ஒருமுறை படிச்சிருங்க...

டிஸ்கி 2: நாஞ்சில் நாடன் - இப்படி ஒரு எழுத்தை, எழுத்தாளரை எவ்வளவு மிஸ் பண்ணியிருக்கிறேன் (மன்னிக்கனும், சகா. கார்க்கி, எனக்கும் தெரியலை-ரொம்ப மிஸ் பண்ணுறேங்கிறத தமிழ்ல என்ன சொல்லலாம்). இவருடைய இதற்கு முந்தைய ஐந்து நாவல்களையும் பதிவு செய்துவிட்டேன்.

நான்கு குறும்படங்கள்


எய்ட்ஸ் தினமான இன்று, இரண்டு நல்ல விஷயங்களை கவனித்தேன். இதோ உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

ஒன்று
ஏற்கனவே கமல் எய்ட்ஸ் விழிப்புணர்வு விளம்பரம் ஒன்றில் ”இவர்கள் நலம்பெற இனி எத்துனை விதிகள் வேண்டுமோ, அத்தனையும் செய்வொம், அதை எந்த நாளும் காப்போம் என உளமாற உறுதிகூறுகிறேன்” என்று சொன்னது அனைவருக்கும் நினைவிலிருக்கும்.
அதற்கு முன்னுதாரணமாக அவரே ஒரு விதியை செய்து, அதை காக்கும் விதமாக எய்ட்ஸ் நோயால் பாதிக்கப்பட்ட 1000 குழந்தைகளை தத்தெடுத்திருக்கிறார். முதன்முதலில் ரசிகர் மன்றங்களை நற்பணி இயக்கங்களாக மாற்றி பலருக்கும் முன்னோடியாக இருந்த இவர், இப்பொழுது இத்தகைய நல்ல விஷயத்தின் மூலமாக, நடிகர்கள் மற்றும் அவர்களின் நற்ப்பணி இயக்கங்களை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்த முயற்சித்திருப்பது வரவேற்கத்தக்கது.
கமல் அவர்களுக்கு ரசிகனாகவும் சாமனியனாகவும் எனது வாழ்த்துகள் மற்றும் பாராட்டுக்கள்.


இரண்டு

மேலும் எய்ட்ஸின் பாதிப்பை மெல்ல உணரச்செய்யும் மூன்று குறும்படங்கள், மூன்றுமே சொல்ல வந்த விஷயத்தை தெளிவாக சொல்லியிருக்கிறது. அவசியம் பாருங்கள். கிருத்திகா உதயநிதி, இயக்குனர் மிஸ்கின் மற்றும் சசிகுமார் ஆகிய மூவரும் கொடுக்கப்பட்ட நான்கு நிமிடங்களில் மனதை அசைத்துப்பார்க்கும் விதமாக எடுத்துள்ள மூன்று குறும்படங்கள். இதில் ஒன்றின் தொடர்ச்சியாக இன்னொன்று இருப்பது கூடுதல் சிறப்பு.

LIFE - கிருத்திகா உதயநிதி
LOVE - சசிகுமார்
HOPE - மிஸ்கின்
மேலும் ஒளிப்பதிவாளர், இயக்குனர் சந்தோஷ்சிவன் அவர்களின் ஒரு குறும்படம் இங்கே,

விடை தேடும் பயணம்

நவம்பர் 26,2008.
ஒருவருடம் ஓடி விட்டது. இன்னும் நமது அரசாங்கம் கசாபை விசாரித்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறது. இன்றைய நாளிதழில்கூட இந்த போராட்டத்தில் உயிர் நீத்த ஹேமந்த் கர்கரே மற்றும் விஜய் சாலேஸ்கரின் அவர்களின் மனைவிகள் கசாபை தூக்கிலிட மனுகொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். என்னை பொருத்தவரை இதில் தயவு தாட்சன்யமே கூடாது. அந்த கொடிய நிகழ்வை எந்த காரணத்திற்காகவும் மன்னிக்கவும்கூடாது, மறந்துவிடவும் கூடாது. உன்னைப்போல் ஒருவன் படத்தில் கமல் பேசுகிற ஒருவசனம், “மறதி, இந்தியாவின் தேசிய வியாதி. தவறுகளை மன்னிக்கிறோமோ இல்லையோ மறந்துவிடுகிறோம்” எவ்வளவு அர்த்தம் பொதிந்த வரிகள். ஆனால் நமக்கு இங்கே அந்த நிகழ்ச்சி கிட்டத்தட்ட மறந்தேபோய் விட்டது. இனி இந்த நவம்பர் 26க்கு ஒரு நிமிட அஞ்சலியை உட்க்கார்ந்த இடத்திலிருந்தே செலுத்திவிட்டு அடுத்தகட்ட வேலைக்கு ஆயத்தமாகிவிடுவோம்.



இன்னொருமுறை நமது தேசபக்தியை காட்ட இன்னொரு குண்டோவெடிப்போ, சுனாமியோ, போரோ நடந்தேற வேண்டும். இதுக்காகவாவது அவ்வப்போது குண்டுகள் வெடித்தவண்ணம் இருக்கவேண்டுமென்று ஒரு தேர்ந்த அரசியல்வாதி சொல்லியிருக்கிறார். நமது பாதுகாப்புத்துறையின் முக்கியமான கோப்புகள் களவாடப்பட்டு பிரபல நாளிதழில் வெளியிடப்படுகிறது. ஹோம்மினிஸ்டர் இதற்காக வருந்துவதாகவும் இந்த தவறுக்கு வருந்துவதாகவும் அறிக்கை வெளியிடுகிறார். என்ன ஒரு சாபக்கேடு. இந்தமாதிரியான ஒரு சூழ்நிலைக்காக நான் அனைவரும் வெட்கிதலைகுனிய வேண்டும். ஒவ்வொரு பட்ஜெட்டிலும் போதிய நிதிஒதுக்கியும் தேசிய பதுகாப்பில் ஏன் இத்தனை ஓட்டைகள்?


எனக்கு அரசியல்வாதிகள் மீது எந்த காழ்ப்புணர்ச்சியும் இல்லை. சொல்லப்போனால் எனது கோவம், என் மீதுதான் என்னை போன்ற உங்கள் மீதுதான். என் நண்பர் அடிக்கடி சொல்லுவார் “ All the politician’s should educate peoples. But they don’t Nor all the peoples should educate our politicians, but they also don’t “ என்று. எங்கே மக்கள் விழித்துக்கொண்டால் நாம் பிழைக்க முடியாதோ என்கிற அரசியவாதிகளின் நினைப்பும், படிக்காத மக்களின் அறியாமையும், படித்தவர்களின் ”சீ இந்த பழம் புளிக்கும் என்கிற நினைப்புமே இந்தியாவை இங்கே கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கிறது என்றும் அடிக்கடி சொல்லுவார்.


இங்கே ஒவ்வொரு அரசியல் கூட்டத்திலும் ”யாழ்ப்பாணம் இங்கிருந்து 16 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கிறது, உன் சகோதரன் அங்கே கொல்லப்படுகிறான், இன்னும் நாலுபேர் சேர்ந்து அழுதால் உன் வீட்டிற்கே கேட்க்கும் தொலைவில் உன்னைப்போலவே தமிழ்பேசும் உன் சகோதரன் துடித்துக்கொண்டிருக்கிறான், உன்னால் எப்படி இங்கே நிம்மதியாய் உறங்க முடிகிறது” என்று உணர்ச்சி பிளம்பாக கதறிக்கொண்டிருப்பார்கள். சில நேரங்களில் அவர்கள் அழுவதை கூட பார்த்திருக்கிறேன். காவிரி பிரச்சனையையும், ஈழப்பிரச்சனையும் இவர்களுக்கு ஐந்து வருடங்களுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே வருவதில் ஆச்சர்யம் ஏதுமில்லை. இலங்கை, தமிழ் நாட்டிலிருந்து எவ்வளவு தூரமோ அதைவிட கொஞ்சமே அதிக தூரம்தான் கேரளாவிலிருந்து. ஏன் அங்கே இதுபோல எந்த ஒரு அரசியல்வாதிகளும் பேசுவதில்லை. இன்னும் கொஞ்சம் தூரம் அதிகம் ஆந்திராவும் கர்நாடகாவும், ஏன் அங்கு சட்டசபையில் கூட இது ஒரு விவாதப்பொருளாகக்கூட எடுத்துக்கொள்ளப்படுவதில்லை. என்னுடைய அஸ்ஸாமில் வசிக்கும் நண்பனுக்கு இது பற்றி எதுவுமே தெரிந்திருக்கவில்லை.


ஏனென்றால் இது தமிழர்கள் பிரச்சனை. சகோதரனின் தண்ணீர் தாகத்தை தீர்க்க மறுக்கும் அண்டை மாநிலம், தேர்தல் நேர அரசியல்வாதிகளின் தனிதமிழ்நாடு முழக்கம், தாக்ரே சகோதரர்களின் தனி மஹாராஸ்ட்ரா என எங்கு பார்த்தாலும் இனக்கலவரம். இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது ஈழத்தமிழர்களின் பிரச்சனையை எப்படி தேசிய பிரச்சனையாக கருத முடியும். என்னைப்பொருத்தவரை ஈழப்பிரச்சனைகூட எப்பொழுது எரிய ஆரம்பித்தாலும் உடனே அணைந்துபோக ஒருகாரணம் அதற்கு பூசப்பட்ட தமிழ்முலாம். 20000 மைல்களுக்கு அப்பாலிருந்து வந்து ஒருவரால் நம்மை 50 ஆண்டுகாலம் ஆள முடிந்திருக்கிறது என்றால், 25000 மைல்கள் தொலைவிலிருந்து பெரியண்ணா அமெரிக்காவால் இங்கே இருக்கிற ஈரானில் பஞ்சாயத்து பண்ணமுடிகிறதென்றால், இது முடியாதா என்ன?


என் முன்னோர் எனக்கு இந்தியா என் தாய் நாடு, இந்தியர்கள் அனைவரும் என் உடன் பிறந்தவர்கள் என்று அல்லவா சொல்லிகொடுத்து வளர்த்தார்கள். இனி என் குழந்தைகளுக்கு நான் என்ன சொல்லி வளர்ப்பேன்? இந்தியா என் தாய் நாடு என்றா? அல்லது இந்தியர்கள் என் உடன்பிறந்தவர்கள் என்றா? அப்படி சொன்னால் என் மன்சாட்சிக்கு நான் பொய் சொன்னவனகிப்போவேனே? இனி என் செய்வேன்?


விடைகளற்ற இந்த கேள்விகளுக்கு நம் வாழ்வின் எஞ்சிய நாட்களிலும் ஓடியபடியே தேடிக்கொண்டுதானிருக்கப்போகிறோம். சிலருக்கு இந்த கேள்வியின் வீரியம் புரியாமல் இருக்கலாம், சிலருக்கு விடைகளின் அவசியம் இல்லாமலிருக்கலாம் ஆனால் இதன் பதில்கள் தரும் உஸ்ணதகிப்பு அனைவராலும் உணரக்கூடியதாகவே இருக்கும்.


ஊதி எரிய வைக்கும் உதடாய் இரு, என்று சொன்னார் பாரதியார். அவர் சொன்னது அறத்தீ, அறிவுத்தீ, உயிர்த்தீ போன்றவைகளை கனன்று கொண்டிருக்க விடாமல் ஊதி எரிய வைக்கும் உதடுகளாய் இருக்க வேண்டுமென்று. ஓவ்வொருவருக்குள்ளேயும் எரியும் அந்த தீயை அணைய விடாமல் தொடர்ந்து ஊதி எரியசெய்யுங்கள். இன்றில்லையென்றாலும் என்றாவது ஒருநாள் வெந்து தணியும் இந்த காடு.


தீ எரிக!

அதனிடையே தசை பொழிகின்றோம்

தீ எரிக!

அதனிடையே செந்நீர் பொழிகின்றோம்

தீ எரிக!

அறத்தீ, அறிவுத்தீ, உயிர்த்தீ,

இவையனைத்தையும் தொழுகின்றோம்!

தீயே!

நின்னைபோல் எமதுள்ளம் சுடர் விடுக!

தீயே!

நின்னைபோல் எமறிவு கனழுக!

-மகாகவி பாரதியார்-

தூர்தர்ஷன் ஞாபகம் (நினைவுகள்)



ஒவ்வொரு முறை பதிவெழுத ஆரம்பிக்கும்போதும் இந்த பதிவை எழுத வேண்டுமென நினைப்பதுண்டு. ஆனால் இது வரை எழுதியதில்லை திடீரென இப்பொழுது எழுதுவதற்கு எந்த விஷேச காரணமுமில்லை.



இன்னைக்கு எத்தனை சேனல்கள் உங்கள் தொலைகாட்சியில் காணகிடைக்கிறது, எப்படியும் 100க்கும் மேலாக அல்லவா? அதில் எத்தனை சேனல்கள் உங்கள் விருப்பத்திற்குரியனவாக இருக்கிறது? அதிக பட்சம் 3க்கும் குறைவாக அல்லவா?



இதன் காரணமென்னவாக இருக்கும். பணம்படைத்தவர்கள் தனக்கென ஒரு சேனல், ஒவ்வொரு கட்சிக்கு ஒவ்வொரு சேனல், மதவாரியாக, மொழிவாரியாக, இனம்வாரியாக ஒவ்வொரு சேனல், இசைக்கென தனி சேனல், தொடருக்கென தனி சேனல், திரைப்படத்திற்கென தனி சேனல் என இந்தியா முழுவதும் பல்வேறு அலைவரிசைகளில் ஒவ்வொருவரும் போட்டியிட்டு கொண்டிருக்கின்றனர். இன்னும் கொஞ்சம் காலம் போனால் அவரவர் துல்லியத்திற்காக ஆளுக்கொரு செயற்கைகோள்களையும் அனுப்பிவிடும் காலம் வரும்.



தொடர்ந்து விளம்பரப்படுத்துவதன் மூலம் எந்த ஒரு மோசமான திரைப்படத்தையும் ஓட வைத்துவிட முடிகிறது, எந்த ஒரு மலிவான பொருட்களையும் விற்று கல்லாகட்ட முடிகிறது மேலும் நாளைய குழந்தைகளுக்கு பால் என்றால் பசுவிற்கு பதிலாக அரோக்யாவும், அவிட்டாவும் வந்து நிற்பதையும் என்ன செய்ய முடியும்.



இதெல்லாம் தவிர்த்து ஒருகாலத்தில் ஒரு சேனல் இருந்தது, தூர்தர்ஷன் என்று. இந்தியா என்றால் வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்ற வரிகளை எனக்கு விவரம் தெரிந்து நான் கண்டு தெரிந்துகொண்டது இந்த சேனலில்தான். ஒவ்வொரு மாநிலவாரியாக ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் சில நிகழ்ச்சிகள் ஒளிபரப்பாகும். தமிழ் அலைவரிசை என்றால் மாலை 6மணிமுதல் 8மணிவரை என்பதுபோல. 24 மணி நேர பாடல்கள், சிரிப்பு நிகழ்ச்சிகள், செய்திகள் கிடையாது. முக்கியமாக இந்த மெகா சீரியல் கிடையாது. நேரத்திற்கு சோறு கிடைத்தது. முக்கியமாக இரவுகளில் கதை கேட்க நிறைய நேரமிருந்தது.



நான், என் அக்கா, என் தங்கை பக்கத்து வீட்டு ஷீலா அக்கா என அனைவரும் எதிர்வீட்டிற்கு சென்று சில சமயம் உள்ளே சிலசமயம் வெளியே என்று நின்று ராமாயணமும், மகாபாரத்த்தையும் பார்த்தது இந்த தூர்தர்ஷனில்தான். வெள்ளிகளில் ஒளிபரப்பாகும் ஒளியும் ஒலியும், புதன் கிழமை சித்ரஹார், ஞாயிறு சுரபி மற்றும் மால்குடி டேஸ் என நிகழச்சிகளை தேர்ந்தெடுத்து பார்க்க ரசிக்க முடிந்தது.



ராமாயணம் பார்த்துவிட்டு இன்னைக்கு என்ன நடந்தது என்பதை என் பாட்டியிடம் சொல்லுவதற்கு ஒரு போட்டியே நடக்கும். சோகமாகவே இருக்கும் மால்குடி டேஸ் நாடகத்தை அப்பாவும் அம்மாவும் மிகவும் ரசித்து பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்கள். ஒன்றும் புரியாமல் திருதிருவென விழித்துக்கொண்டிருக்கும் எங்களுக்கு நாடகம் முடிந்ததும் அம்மா அதன் நெறியை, கதை சொல்லும் நீதியை எங்களுக்கு புரியும் வண்ணம் எடுத்துசொல்லுவார்கள். இன்று என் அக்கா சீரியல் பார்த்து அழுகிறாள், அவள் மகன் “அம்மா, ஏம்மா அழுற?” என்கிறான். காரணம் சொல்லும்படியாக இல்லை, அக்காவும் சொல்லும் மனநிலையில் இல்லை.



என்னுடைய பால்யத்தின் பெரும் பகுதி ரேடியோவில் ஆகாசவாணியையும் ஏறும் ஊரையும், தொலைகாட்சியில் வயலும் வாழ்வையுமே கண்டும் கேட்டும் கழிந்தன. அந்த கிராமத்தில் தொலைகாட்சி பெட்டி இருந்த வீடுகளில் எங்கள் வீடும் ஒன்று. சுற்றியுள்ள வீடுகளிருந்து எல்லோரும் எங்கள் வீட்டில் குழுமியிருப்பார்கள். ஆண்கள் கூட்டம் வயலும் வாழ்வும் முடிந்ததும் வீட்டு திண்ணையில் அதை தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள்.


பெண்களும் குழந்தைகளும் வீட்டின் வெளி முற்றத்தில் வட்டமாக அமர்ந்து ஏதாவது விடுகதைக்கு விடை யோசித்தபடி இருப்பர்கள். நிலா வந்துவிட்டால் பாட்டி கதை சொல்ல ஆரம்பித்து விடுவார்கள். பாட்டியின் கதை, நிச்சயம் காக்கா நரி இராது. ஒவ்வொரு நாளும் புதுபுதுக் கதைகளாக வரும். ஒருவேளை யாரவது இந்த கதை ஏற்கனவே சொல்லிடிங்க பாட்டின்னு சொன்னா “அதுல ராஜாவோட அம்பு தீர்ந்து போயிருக்கும், இது வேற கதை, இப்படி இடையில நிருத்தி கேள்விகேட்டா அப்புறம் கதை சொல்ல மாட்டேன்” என்று சாமர்த்தியமாக சமாளிக்கும் வித்தையை நான் என் பாட்டியைதவிர வேறு யாரும் திறம்பட உபயோகித்து பார்த்த்தில்லை.


ம்ம் அது ஒரு அழகிய கனாக்காலம்......



இன்று நாம் வேண்டாமென்று விலகினாலும் தொலைக்காட்சி என்பது நம் வாழ்வில் பிரிக்கமுடியாத ஒரு அங்கமாகிவிட்டது. நாம் வெறுத்து ஒதுக்கினாலும் நம் அம்மா, அப்பா, குழந்தைகள் என ஏதாவது ஒரு ரூபத்தில் தொல்லைகாட்சி நம்மை வந்தடைகிறது.



மீண்டும் அந்த தூர்தர்ஷன் என்ற அந்த ஒற்றை சூரியன் மட்டும் முளைக்காதா? இந்த தனியார் தொலைகாட்சிகளின் சுயதம்பட்டம் அடித்துக்கொள்வது குறையாதா? குறைந்தபட்சம் இந்த ஆடை அவிழ்ப்புகளாவது குறையாதா? சூனியம் வைக்கவும் குடும்ப உறவுகளை எப்படியெல்லாம் கெடுக்கலாமென திட்டம்போட்டு சொல்லிகொடுக்கும் நெடுந்தொடர்களையும் குறைத்துக்கொண்டு நல்ல நிகழ்ச்சிகளை கொடுக்காதா? என்று எப்போதும் போல நிறைவேறாத ஆசைகளுடன்......



அந்த நாள் நியாபகம் நியாபகம் 1, நியாபகம் 2, நியாபகம் 3 அவசியம் பின்னூட்ட்த்தில் பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள், உங்களுடைய நியாபக கிளர்வுகளை

தேசம் என்பது மக்களாகிய நாம்தான்

மோகன் பார்கவா, இந்தியாவின் வடகிழக்கு பிரதேசத்தை பிறப்பிடமாகக் கொண்ட ஒரு அமெரிக்கவாழ் இந்தியன், ஒரு இளம் விஞ்ஞானி, அமெரிக்காவின் நாசாவில் செயற்கைகோள் ஆராய்ச்சி பிரிவில் ஒரு புராஜக்ட் மேனேஜராக பணிபுரிகிறான். சிறுவயதிலேயே தாய்தந்தையரை விபத்தில் இழந்து, அவனது பாட்டி காவேரியம்மாவால் வளர்கப்பட்டு இப்போது அமெரிகாவில் பணிபுரிந்து வருகிறான். தன்னுடைய புராஜக்டை வெற்றிகரமாக செய்து முடித்துவிட்டு, இந்தியா சென்றுவர நினைக்கிறான். அப்படியே தன்னுடைய பாட்டியையும் தன்னுடன் அழைத்துவந்திடவும் நினைக்கிறான். இரண்டு மாதம் விடுப்பெடுத்துக்கொண்டு, இந்தியா வருகிறான். விமானத்தில் மோகன் வரும்போது வருகிற ரம்மியமான பின்னணி இசையும், பல வருடங்களுக்கு பிறகு இந்தியாவை மேலிருந்து மோகன் பார்க்கும்போது அவனது உணர்ச்சிகளும் ஒரு நல்ல படம் பார்க்கப்போகிறோம் என்பதை மெல்ல உணர்த்தியது.


காவேரியம்மாவிற்கு எந்த தகவலும் சொல்லாமல் அவர்களுக்கு இன்ப அதிர்ச்சி கொடுக்கும் பொருட்டு இந்தியா வரும் மோகனுக்கு அவர்கள் முன்பிருந்த முகவரியில் இல்லாதது அதிர்ச்சியாக அமைகிறது. தன்னுடைய இந்திய நண்பனின் உதவியோடு அவர்களின் தற்போதைய இருப்பிடத்தை கண்டுபிடிக்கும் முயற்ச்சியில் இறங்குகிறான். அப்போது நண்பனின் புத்தக்கடையில் கீதா என்கிற இளம்பெண்ணை சந்திக்கிறான். அவள் வேறு யாருமல்ல, மோகனின் பால்ய சினேகிதி. காவேரியம்மா என்று விசாரிப்பதிலிருந்தும், அமெரிக்காவிலிருந்து வந்திருக்கிறான் என்பதிலிருந்தும் இது காவெரியம்மாவின் பேரன் மோகன் பார்கவாதான் என்பதையும் வந்தால் காவேரியம்மாவையும் அமெரிக்கா அழைத்துபோய் விடுவான் என்பதையும் உணர்கிறான். அதனால் தனக்கு அவர்கள் எங்கிருக்கிறார்கள் என்று தெரியும் என்று சொல்லி தவறான ஒரு முகவரியை கொடுக்கிறாள்.


நண்பனின் மூலமாக ஒரு குளியலறை, கழிப்பறை வசதியோடு ஒரு வாகனத்தை (கேரவன்) வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு கிளம்புகிறான். ஒருவழியாக சரியான முகவரியை கண்டுபிடித்து சரன்பூர் சென்றடைகிறான். சரண்பூர், முறையான மின்சார வசதிகூட இல்லாத ஒரு குக்கிராமம். அங்கு கேரவனில் செல்லும் மோகன், அந்த ஊரையே அதிசயமாக பார்க்க, அந்த ஊரே இவனை அதிசயமாகப் பார்க்க, ஆரம்பிக்கிறது படம்.


மோகனில் திடீர் வருகையில், மகிழ்ச்சியின் உச்சத்திலிருக்கிறார் காவேரியம்மா. அப்போது கீதா அங்கு வருகிறாள். காவேரியம்மா, கீதாவிற்கு மோகனையும் மோகனுக்கு இவள்தான் கீதா, சின்ன வயசுல நம்ம வீட்டுக்கு பக்கத்துல இருந்தாளே! என்கிறார். தனக்கு நியாபகம் இருப்பதாகவும், இங்கு வருவதற்கே இவள்தான் உதவிசெய்தாள் என்கிறான் கிண்டலாக. கீதா, தன்னுடைய தம்பியுடன் அந்த கிராமத்திலுள்ள ஒரு ஆரம்பப் பள்ளியில் ஆசிரியையாக பணிபுரிந்து வருகிறாள். அவளது பெற்றோரின் இழப்பிற்கு பிறகு அவளும் காவேரியம்மாவும் ஒரே வீட்டில், ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவாக இந்த கிராமத்திற்கு வந்து வசிக்கத்தொடங்குகிறார்கள். எங்கே காவேரியம்மாவை தன்னிடமிருந்து பிரித்து அமெரிக்கா அழைத்து சென்றுவிடுவானோ என்கிற பய உணர்ச்சியே அவளை மோகனை வெறுக்கசெய்கிறது.


மோகனைப் பொருத்தவரை, கீதாவின் மீது ஒரு முதிர்ந்த இனகவர்ச்சி ஏற்படுகிறது. அவளை கவரும்பொருட்டு அவனது தம்பி முதல் கிராமத்து பெரியவர்கள் வரை இணக்கமாகிறான். அதுவே அந்த கிராமத்தில் பொருந்திபோக உதவியாய் இருக்கிறது. ஒரு சராசரி இந்திய கிராம்ம், பஞ்சாயத்து, மற்றும் அதன் தலைவர்கள், ஊர் பெரியவர்கள், உயர்ந்த, தாழ்ந்த சாதி பிரிவுகள். அறியாமை, மூட நம்பிக்கை, யதார்த்தமான மனிதர்கள் ( மோகனுடன் அமெரிக்கா சென்று, அங்கே ரோட்டோரங்களில் ஓட்டல் தொடங்கும் எண்ணத்துடன் மோகனுக்கு சிறுசிறு உதவிகளை செய்யும் இளைஞன், போஸ்ட் மாஸ்டர், பள்ளி தலைமை ஆசிரியர், பஞ்சாயத்து தலைவர்) அவர்களிடம் கள்ளம் கபடமில்லாத மனதும், மோகனை ஊரோடு ஒன்றச்செய்கிறது.


நாட்கள் மெல்ல நகர்கிறது, அமெரிக்கா வர மறுக்கும் காவேரியம்மாவை எப்படியும் சரிசெய்துவிடலாம் என்று நினைக்கும் மோகனுக்கு நாட்கள் செல்ல செல்ல ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது. ஒருநாள் தன்னிடம் நிலத்தை குத்தகைக்கு வாங்கிய பக்கத்து கிராமத்து மனிதர், வெகு நாட்களாக குத்தகை பணம் தராமலிருப்பதால் அவரை போய் சந்தித்து பணம் வாங்கிவர மோகனை அனுப்புகிறார், கவேரியம்மா. சிறிது நேர பஸ் பிரயாணம், சிலமணிநேர ரயில் பிரயாணம், நெடிய படகுசவாரி என் நீண்ட பயணத்திற்கு பின் அந்த கிராமத்திற்கு வந்து சேர்கிறான் மோகன். அவர்களிடம் குத்தகைக்கு இடம் வாங்கிய நபர், வருமையின் உச்சத்தில் இருக்கிறார். பருவ மழை பொய்த்து, அரசு மின்சாரம் ரத்தாகி, விவசாய நிலம் முழுவது வறண்டு கிடக்க சோகமே உருவாய் தன் கதையை சொல்கிறார். அந்த மனிதர், அவரது மனைவி மற்றும் குழந்தைகளை அவர்களின் நிலையைப் பார்க்கும் மோகனின் மனது, ஏன் இவர்களுக்கு இப்படி ஒரு வறுமை என்று தவிக்கிறது. அந்த நிலையிலும் அவர்கள் தங்களது இரவு உணவை மோகனோடு பகிர்ந்து கொள்கின்றனர்.


அங்கே அவன் விழுங்கும் ஒவ்வொரு பிடியும் அவன் கழுத்தை நெரிப்பதாய் உணர்கிறான். இரவு அங்கேயே தங்கிவிட்டு காலையில் கிளம்பும் மோகன் தன்னிடம் இருக்கும் பணத்தை எல்லாம் எடுத்து அவர்களிடம் கொடுக்கிறான். அதைப்பெற மறுக்கும் அவர்களிடம் வற்புறுத்தி கொடுத்துவிட்டு கனத்த மனதுடன் கிளம்புகிறான். வரும் வழியில் ரயிலில் ஒரு கோப்பை தண்ணீரை 25 பைசாவிற்கு விற்கும் சிறுவனை, இந்தியாவின் வருமையின் சின்னமாக அவனைப்பார்கிறான். இந்த படத்தின் மிக முக்கியமான காட்சிகளில் இதுவும் ஒன்று. ஏ.ஆர்.ரகுமானின் இசையை இங்கே கவனியுங்கள், மனுசன் ஜீனியஸ்ங்க விளையாடியிருப்பார். இந்த காட்சியில் ஷாருக்கானின் நடிப்பை பாராட்டியே தீரவேண்டும். சின்ன டயலாக் கூட கிடையாது, முக அசைவுகளிலேயே மனுஷன் பின்னியிருப்பார், அவசியம் பாருங்க , லின்க் இங்கே தண்ணீர் தண்ணீர்


தான் மீண்டும் அமெரிக்கா திரும்புவதற்குள் இந்த கிராமத்திற்கு தன்னால் இயன்ற ஏதாவது ஒன்றை செய்துவிட நினைக்கிறான். தன்னிடன் இருக்கும் பணத்தைகொண்டு அருகிலிருக்கும் மலையிலிருந்து வழியும் நீரை தேக்கி, வேகமாக கீழிறங்கச்செய்து, அதன் மூலம் ப்ரொப்பல்லர் ஷாப்டை சுழலசெய்து மின்சாரம் எடுக்கும் முயற்சியில் வெற்றிபெருகிறான். கிராமத்தில் நிழவும் ஜாதிபிரச்சனைக்கு சுமுகமான முறையில் தீர்வு காண்கிறான். இப்படி அவனது ஒவ்வொரு முயற்சியிலும் படிபடியாக கீதாவின் மனதும் கரைகிறது.
நாட்கள் இப்படியாக செல்ல, அவன் அமெரிக்கா திரும்பும் நேரம் வருகிறது. அந்த கிர்ரம்த்தில் ஒவ்வொரு உயிருக்கு அவன் வேண்டியவனாகிப் போகிறான். யாரும் அவனுடைய பிரிவினை தாங்குவதாயில்லை. கண்ணீர் மல்க வழிஅனுப்பி வைக்கின்றனர். கீதா அவனுக்கு இந்தியாவையும் அதன் பாரம்பரியத்தையும் நினைவுபடுத்தும் படியாக அஞ்சறைபெட்டியை கொடுக்கிறாள்.


மிக்கடினமான மன நிலையில் அமெரிக்கா திரும்பும் மோகன், அங்கும் மனம்கொள்ளாமல் தவிக்கிறான். யாருடைய போட்டோவைப் பார்த்தாலும், உலக வரைபடத்தில் இந்தியாவைப் பார்த்தாலும் அவனுக்கு அங்கே இருப்பு கொள்ளமுடியாமல் செய்கிறது, இந்திய நினைவுகள் அவனது மனதில் பசுமையாய் படர்ந்துவிடுகிறது. இங்கே பின்னணியில் ஒரு பாடல் அனேகமாக எல்லோராலும் கேட்கப்பட்ட பாடல். அயல்நாடு உந்தன் வீடல்ல விடுதியடா


“உந்தன் தேசத்தின் குரல், தொலைதூரத்தில் அதோ, செவியில் விழாதா?
சொந்தவீடுன்னை வாவென்று அழைக்குதடா, தமிழா
அந்த நாட்களை நினை, அவை நீங்குமா உனை? நிழல் போல் வராதா?
அயல்நாடு உந்தன் வீடல்ல விடுதியடா, தமிழா”


கவிஞர் வாலியின் அர்த்தம் பொதிந்த வரிகள், மிக அருமையான ட்யூன், மெல்லிய இசை, ரகுமானின் பிசிறில்லாத குரல் என இந்த மொத்தபாடலும் சொக்கவைக்கும் சுகம். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு நினைவலைகளை கிளறிவிடும், வசியம் இந்த பாடலுக்கு உண்டு.

மோகன், தன் நண்பனிடம் நடந்த விஷயங்களை விளக்கிசொல்லி, தான் இந்தியாவிற்கே திரும்ப இருப்பதாகவும் சொல்கிறான். அதை கேட்ட நணபன் “இந்தியர்கள் என்றாலே எளிதில் உணர்ச்சிவசப்படும் பைத்தியங்கள், என்பதை நிருபிக்கும்படியாக இருக்கிறது உன் பேச்சு, எதோ ரெண்டுமாசம் ஊருக்கு போனமா வந்தமான்னு இல்லாம, நீ ஒருத்தன் போறதால் இந்தியா செழித்திட போவதில்லை” என்று வியாக்ஞானம் பேச “ நான், இவ்வலவு சொல்லியும் உனக்கு புரியவில்லை என்றால் நான் உன்னிடம் இனி பேசுவதில் எந்த பிரயோசனமும் இல்லை” என்று சொல்லிவிட்டு இந்தியா வருகிறான். இனி அவன் மிச்சம், இந்தியாவில். சுபம்.

இந்த படத்தின் இயக்குனர் அஸ்தோஷ் கெளரிகர், இவர் இதற்கு முன் லகான் என்ற வெற்றி படத்தை கொடுத்தவர், கதாநாயகன் ஷாருக்கானின் இளம்வயது நண்பனும் கூட, தூர்தர்ஷனில் வெளிவந்த சர்கஸ் என்கிற பிரம்மாண்டமான நாடகத்தில் ஒன்றாக நடித்தவர்கள். இந்த நாடகம்தான் ஷாருக்கான் திரைப்படங்களில் நடிக்க உதவியாய் இருந்தது. ஸ்வதெஸ், வீ த பீப்புள். SWADES, we the people. இந்த ஹிந்தி திரைப்படம், தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு தேசம் என்கிற பெயரில் தமிழிலும் வெளியானது. நான் தமிழில்தான் முதலில் பார்த்தேன். இந்த பதிவை படிக்கிற எவரும், யாரும் உங்களிடம் இந்த பட்த்தின் தமிழ் பிரதி இருந்தால் அல்லது கிடைத்தால் எனக்கு ஒரு காப்பி அனுப்பிவையுங்கள், உங்களுக்கு புண்ணியமா போகும்.

சிலபல நாட்கள் வெளியூர் சென்றுவிட்டோ, தாய்மொழி தெரியாத ஒரு ஊருக்கு சென்றுவிட்டோ அல்லது வேறு வெளிநாடு சென்றுவிட்டோ வீடு திரும்பும்போது, சொந்த ஊரில் நுழையும்போது அல்லது சொந்தமண்ணில் கால்வைக்கும்போது வருகிற சந்தோசத்திற்கு ஈடு, இணை ஏதும் கிடையாது. ஆம், வெயிலுக்கு வரும் வரை நிழலின் அருமை தெரிவதில்லை.

அன்பேசிவம் - சதம் மற்றும் சில குறிப்புகள்

முதன்முதலாக நான் பதிவெழுத ஒருவகையில் காரணமாகவும், ஆரம்ப கட்டத்தில் தொடர்ந்து படித்தும் பின்னூட்டமிட்டும் ஊக்கமளித்து வந்த இனிய சகோதரர் வெங்கட்ராமன் மற்றும் நான் என்ன எழுதினாலும் “நல்லா இருக்குங்க, முரளி” என்று சும்மானாச்சுக்கும் சொல்லி என்னை தொடர்ந்து எழுத செய்த நண்பர் ஷிவா இருவருக்கும் என் முதல் நன்றிகள்.


நானே எழுதி நானே படித்துக்கொண்டுமிருந்த ஆரம்பகட்டங்களில் என் பதிவை படித்துவிட்டு “ஏன் முரளி, உங்க பதிவில் ஒரு மினிமம் ஸ்டேண்ட்ர்ட் இருக்கே, நீங்க ஏன் தமிழ்மணம், தமிழிஷ் போன்ற பிளாக் அக்ரகேட்டர்களில் இணையக்கூடாது?” என்று அக்ரகேட்டர்களை அறிமுகம் செய்துவைத்த நண்பர், பதிவர் கடலையூர் செல்வமிற்கும் எனது தனிப்பட்ட நன்றிகள்.

மேலும் அண்ணாச்சி வடகரைவேலன், சகா. கார்க்கி, தல பரிசல்காரன், சங்கத்தலைவர் வெயிலான் ரமேஷ், அகநாழிகை.பொன்.வாசுதேவன், நண்பர்கள். கேபிள்சங்கர், பட்டர்பிளை சூர்யா, ஆதிமூலகிருஷ்ணன், கிருஷ்ணபிரபு, நாஞ்சில்நாதம், அகல்விலக்கு, க,.பாலாஜி, நுனிப்புல்.சந்ரு, நெஸ்ட்லே சிவகுமார், லோகு, கிர்பால் வெங்கட், நிகழ்காலத்தில், ஹாலிவுட்பாலா, தோழர் சிந்தன், சக்கரை சுரேஷ் என பதிவுலகில் எனக்கு நல்ல நண்பர்களையும், ஒத்த சிந்தனையுடைவர்களையும், என்மீதும் என் எழுத்தின்மீதும் அக்கறை கொண்டு நல்ல கருத்துக்களை, பாரட்டுகளை, விமர்சங்களை பின்னூட்டங்கள் மற்றும் தொலைபேசியிலும் தொடர்ந்து சொல்லிவரும் இவர்களை எனக்கு தந்த பதிவுலகில்,


இதுவரை முகமறியாது என்னை தொடர்ந்து படித்துவரும் நண்பர்கள் ஆதவா, அன்பு, அன்பரசன், சிவராஜ், மா.திரு, உண்மைதமிழன், நாகங்குயில், இராகவன் நைஜிரியா, உலவு.காம், ஸ்ரீ, ஷிரடி சாய்நேசன், தேவன்மாயம், சந்துரு, ஆர்.கே, பிரியமுடன் பிரபு, பித்தன், பிரபாகர் ராமசாமி, தமிழ், முத்துகுமார் கோபாலகிருஷ்ணன், விஷ்ணுகுமார், வானம்பாடிகள், ராஜாராம், ஊடகன், வெண்நிறஇரவுகள் இவர்களை எனக்கு தந்த பதிவுலகில்,


சக பதிவர் என்கிற அடிப்படையில் இதுவரையிலும் என்எழுத்தை படித்தும், விமர்சித்தும், இனிமேலும் அதையே தொடர்ந்து செய்யவிருக்கும் பெண் பதிவர்கள் மற்றும் தோழிகள் கனிமொழி, அனுராதா, கலகலப்ரியா மற்றும் அண்ணி மயில் விஜி, ரசிக்கும்சிமாட்டி, சுமஜ்லா, தியாவின் பேனா, விதூஷ் என இவர்களை எனக்கு தந்த பதிவுலகில், நான் எழுதும் 100ஆவது பதிவு இது.


எனக்கு மிகவும் பிடித்த கிரிகெட் விளையாட்டில்கூட நான் அதிகபட்சமாக 58 ரன்களுக்குமேல் அடித்தது கிடையாது. சொல்லபோனால் நான் அடிக்கும் முதல் சதம் இதுதான். எனக்கு இப்படி சொல்வதில் எனக்கு ரொம்பவே பெருமையாக இருக்கிறது. மிகவும் மகிழ்ச்சியாக உணர்கிறேன்.


எனக்கு வாதம் பிடிக்கும், விதண்டாவாதம் பிடிக்காது. அதனாலேயே இதுவரையிலும் என்னுடைய பதிவுகளில் தனிப்பட்டு யாரையும் தாக்கியோ, அவர்களுக்கு எதிரான கண்டன கருத்துகளை பதிவு செய்வதற்கோ பயன்படுத்தியதில்லை என்றே நினைக்கிறேன். ஒருவேளை இதுவரை நான் எழுதிய பதிவுகளில், என் எழுத்து யாருடைய மனதையும் புண்படுத்தும் விதமாக இருந்திருந்தால், மன்னிக்கவும். இது என்னுடைய ரசனைகளுக்கு, விருப்பங்களுக்கு, கற்பனைகளுக்கு, கனவுகளுக்கான களம்.

இதுவரை ஒண்ணும் பெருசா எழுதிவிடவில்லை என்றாலும் இனிமேல எழுதுறது உருப்படியா நல்ல விஷயங்களை எழுது என்று உங்களின் ஒவ்வொரு பின்னூட்டக்களும் எனக்கு சொல்லிக்காட்டிவதாய் எனக்கு நானே சொல்லிக்கொள்வேன். யாருடைய பெயரையும் விட்டிருந்தால், பிழை பொருத்தருள்க. இனியும் தொடர்ந்து படியுங்கள், நான் எழுதத்தான் போகிறேன்.

எனக்கு பிடித்த பலபேர் இன்னும் இறக்க/பிறக்கவில்லை

நண்பர் பரிசல்காரன் என்னை அழைக்கும் இரண்டாவது தொடர் பதிவு இது. (தல நீங்கல்லாம் இங்க வருவீங்களா? இதெல்லாம் உங்களுக்கே கொஞ்சம் அநியாயமாத் தெரியலையா) பிடிச்ச பத்து, பிடிக்காத பத்து. கொஞ்சம் குண்டக்க மண்டக்க இருந்தாலும் யோசிக்காம எழுதி முடிச்சிட்டேன். ஏ.... நம்புங்கப்பா... ஆட்டோ எதும் அனுப்பிடாதீங்கோ.....


ஏங்க, எனக்கு பிடிக்கலைன்னு சொல்ற உரிமை கூட எனக்கு கிடையாதா? இதுக்கெல்லாமா ஆட்டோ அனுப்புவாங்க? புடிக்கலைன்னா சுத்தமா... புடிக்கலைன்னு இல்லை.. கொஞ்சமா... இந்தா இத்துண்னூண்டு.......

இந்தப் பதிவோட விதிகள்:

1. பிடித்தவர்களும், பிடிக்காதவர்களும் தமிழ்நாட்டிற்குள்ள இருக்கணும். (நீங்க எழுதறப்பவோ நாங்க அதைப் படிக்கறப்பவோ அவரு ஷீட்டிங்குக்கோ, மீட்டிங்குக்கோ வெளிநாடு போயிருக்கலாம்.. தப்பில்ல!)



2. நீங்க இதை எழுத அழைக்கிற பதிவர் குறைந்தது இருவராகவும், அதிகபட்சம் ஐவராகவும் இருக்கலாம்



3. பிடித்தவரோ, பிடிக்காதவரோ கண்டிப்பாய் பிரபலமானவராய் இருக்க வேண்டும். அவங்களை உங்களுக்கு இப்பத்தான் பிடிக்கல, பின்னாடி பிடிக்கலாம்ங்கற சமயத்தில தற்போது-ன்னு சேர்த்திக்கலாம்.



4. கேள்விகள் குறைந்தது ஏழு இருக்கணும். ஆனா பத்தைத் தாண்ட வேண்டாம்.

5. இந்த விதிமுறை என்னை தொடருக்கு அழைத்த பரிசலின் எக்ஸ்ட்ரா ஒரு விதிமுறை, இது தொடருக்கு இன்னும் சுவாரஸ்யத்தை கூட்டுமென்பதால் நானும் அதை ஆமோதிக்கிறேன்.இந்த லிஸ்டில் நீங்க சொல்றவரு இப்ப உயிரோட இருக்கணும்.

ரொம்பவெல்லாம் யோசிக்கலை, கேள்வியை படிச்சவுடனே டக்குன்னு மனசுக்கு தோனினதை சொல்லிட்டேன். ஏன் புடிச்சது? ஏன் புடிக்கலைன்னு சண்டைக்கு வராதிங்க, ஆமா சொல்லிட்டேன். அதையும் மீறி கேள்விகேட்பவர்களுக்கு என் பதில்கள் கொஞ்சம் முன்னதாகவே.....


பிடிச்சவங்க : அதான் பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்லியாச்சே அப்புறமென்ன, பிடிக்கலன்னா ஆயிரம் காரணம் சொல்லாம், பிடிச்சிருக்குன்னா என்ன சொல்லறது, பிடிச்சிருக்கு...... அவ்ளோதான்.

பிடிகாதவங்க : அதான் பிடிக்கலைன்னு சொல்லியாச்சே அப்புறமென்ன, பிடிச்சிருக்குன்னா ஆயிரம் காரணம் சொல்லாம், பிடிக்கலன்னா என்ன சொல்லறது, பிடிக்கலை...... அவ்ளோதான்.

என்றோ சுஜாதாவின் கற்றதும் பெற்றதும் பகுதியில் படித்ததாக நினைவு. இங்கே பொருத்தாமாயிருக்குமென நினைக்கிறேன்.

எனக்கு பிடித்த பலபேர் இன்னும் பிறக்கவில்லை
எனக்கு பிடித்த பலபேர் இன்னும் இறக்கவில்லை

பிடிக்காதவங்கன்னு ஒருத்தருமே இல்லைன்னு சொல்லதான் ஆசை, என்ன பண்றது, ஆக பிடிக்காதவர்களைக்காட்டிலும் பிடித்தவர்கள் அதிகம் இருக்கின்றனர் என்பதை குறிப்பால் உணர்த்தவே பிடித்தவர்(கள்) என்கிற இந்த பன்மையை பிடித்தவர்களுக்காக பயன்படுத்திக் கொள்கிறேன்.


1.அரசியல் தலைவர்


பிடித்தவர் : தமிழருவி மணியன், நல்ல மனிதர். அவர் இப்போ அரசியலிருந்து விலகி விட்டாராமே? அதனால இப்போ நல்லகண்ணு
பிடிக்காதவர்: வை.கோ (அவர் பேசாம (கவனிக்கனும் பேசாம) டிராமாவில நடிக்க போகலாம்)



2.எழுத்தாளர்

பிடித்தவர் : எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், இந்திரா பார்த்தசாரதி
பிடிக்காதவர் : அனுராதா ரமணன் (இந்த அன்புடன் அந்தரங்கத்தை நிறுத்துங்க மேடம்)



3.கவிஞர்

பிடித்தவர் : வாலி மற்றும் வைரமுத்து
பிடிக்காதவர் : சினேகன் (யூ ட்யூபில் டைனமைட் திருமணம் என்று ஒன்றை பார்த்தேன், அதை முன்னின்று நட்த்தி வைத்தவர், சாட்சாத் நம்ம சினேகன், உவ்வே....)


4.இயக்குனர்

பிடித்தவர் : மணிரத்தினம், வெற்றிமாறன்
பிடிக்காதவர் : பேரரசு ( ஏன்னெல்லாம் கேக்காதிங்க, செம காண்டாயிடுவேன்)


5.நடிகர்

பிடித்தவர் : ரஜினிகாந்த், கமல்ஹாசன்
பிடிக்காதவர் : சேரன் ( நீங்க கேமிராவுக்கு பின்னாடிதான் சரியா இருப்பிங்க தலைவரே!)



6.நடிகை

பிடித்தவர் : சினேகா, சிம்ரன்
பிடிக்காதவர் : ராதிகா (அத என் வாயால எப்ப்டீங்க சொல்லுவேன்)


7.இசையமைப்பாளர்

பிடித்தவர் : இளையராஜா மற்றும் ஏ.ஆர்.ரகுமான்
பிடிக்காதவர் ஸ்ரீகாந்த் தேவா (எனக்கும் எல்லா இசைக்கருவிகளையும் வாசிக்க தெரியும் அல்லது வாசிக்க வைத்து ஒரு ஆர்கெஸ்ட்ரா செய்யமுடியும் என்று நிருபிக்க எல்லா வாத்தியத்தையும் ஒண்ணா அடிச்சு துவைப்பாரு பாருங்க... அக....அக....அக.....)



8. அரசு அதிகாரி (காவல்துறை அதிகாரி)

பிடித்தவர் : பொன்.மாணிக்கவேல் எஸ்.பி ( என்ன மனுசங்க இவரு,.. எங்க ஊர்காரங்களுக்கு தெரியும்)
பிடிக்காதவர் : பெயர் தெரியவில்லை, எங்க ஏரியா வடக்கு காவல் நிலையத்தில் பணிபுரியும்/புரிந்த பெண் எஸ்.பி ( சீருடை அணிந்திருக்கும் ஒரே காரணத்திற்காக, அந்தம்மா பண்ணுற அட்டூளியம் இருக்கே....)


9. தொழிலதிபர்
பிடித்தவர் : இவர்கள் என் விருப்பு வெருப்புகளுக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள், அக எல்லோரையும் பிடிக்கும்
பிடிக்காதவர் : தொழிலில் ஏமாற்றுவதென்பது தொழில்தர்மமாகிவிட்டது, இந்த தொழில் தர்மத்தை சரிவர கடைபிடிக்கும் எவரும் எனக்கு பிடிகாதவரே.


10. சின்னத்திரை நட்சத்திரம்

பிடித்தவர் : பாலாஜி (ராகமாலிகா- யார் மனதும் கோணாதபடி இவர் செய்யும் கேலி, கிண்டல்களுக்கு நான் மிகப்பெரிய ரசிகன்) கோபிநாத் ( நியா? நானா?)
பிடிக்காதவர் : லட்சுமி (கதையல்ல நிஜம்)

பின்குறிப்பு : எனக்கு உலகத்தில் பிடிக்காத ஒரு விஷயம், சண்டை. யார், எதற்க்காக என்பதெல்லாம் கிடையாது. பேசினால் சரியாகாத விஷயம் ஒன்றுமே இல்லை என்பதை திடமாக நம்புபவன் நான்.

விளையாட்டை விளையாட்டாகவே தொடர நான் அழைப்பது
கேபிள்சங்கர், அனுராதா, அகல்விளக்கு மற்றும் ரங்கன் .

மகிழ்ச்சியை பங்கு போடுங்கள், இன்னும் அதிகமாகும்

எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் என்ற பெயருக்குப்பின் என்னுடைய பதிவில் அதிகம் புழங்கிய பெயர், கிருஷ்ணபிரபு. ‘சங்கமம்- பேருந்து’ என்கிற தலைப்பில் சிறுகதைப்போட்டி நடத்திய பொழுது, அதுவரை பின்னூட்டங்களிலேயே பேசிக்கொண்டிருந்த எங்கள் நட்பின் அடுத்தகட்டமாக, கிருஷ்ணா ஒரு மின்னஞ்சல் அனுப்பினார்.


“ நீ எதை எழுதினாலும் கதை மாதிரிதான் எழுதுற, பேசாம ஒரு கதையையே எழுதலாமில்லையா?” என்று.


நான் ”இப்போதான் படிக்கவே ஆரம்பிச்சிருக்கேன், அதுக்குள்ள எழுதுறது.....அதெல்லாம் சரிபட்டுவராது, கிருஷ்ணா” என்றேன்.
அவருடைய வற்புத்துதலின் பெயரில் மற்றும் நீயும் எழுதினால்தான் நான் எழுதுவேன் என்கிற ஒரு சமரச உடன்படிக்கையின் பெயரிலும் நான் எழுதிய முதல் கதை பேருந்து பய(ண)ம். பரிசு எதுவும் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் என்னால் கதை அல்லது கதைமாதிரி ஒன்றை எழுதமுடியும் என்று கண்டுபிடித்தது, கிருஷ்ணாதான். வேற என்னங்க வேணும், ஒரு மனுசனுக்கு? நம்மிடமுள்ள திறமையை எடுத்துசொல்லி ஊக்குவிச்சு நல்லதனமா பேசுற நல்ல உறவுகளை தவிற. நான் நண்பர்களிடம் அடிக்கடி சொல்லும் வரிகள் இது (குறிப்பு:பசங்க படத்துக்கு முன்னாடியிலிருந்தே). கை தட்ட, தட்ட வளரும் ஒரு அதிசய செடி, மனிதன்.


இப்போகூட எனக்கு Scrumptious Blod Award - ருசிகர பதிவு என்று ஒரு விருது கொடுத்திருக்கிறார். இது நிச்சயம் என் எழுத்தின் தரத்திற்க்கோ அல்லது அதை பாராட்டுவதற்காகவோ இல்லை என்பது எனக்கு தெரியும். இது என்மீதான அனபின், நட்பின் வெளிப்பாடு. கிருஷ்ணா, இந்த விருதை உன்னிடமிருந்து பெறுவதில் எனக்கு, உன்னைவிட அளவுகடந்த மகிழ்ச்சி. நன்றி.


இந்த விருதினை நான் மற்றவர்களோடு அவசியம் பகிர்ந்துகொள்ளத்தான் வேண்டும். ஏனெனில் உண்மையான அன்பு பகிர்ந்துகொள்வதிலேயே இருக்கிறது என்பதில் அசாத்ய நம்பிக்கைகொண்டவன் நான். கிருஷ்ணபிரபுவைப்போல என் எழுத்தில் அக்கறை கொண்டு, நிறை குறைகளை தொடர்ந்து சுட்டிகாட்டிவரும் இவர்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.


கலகலப்ரியா

பேருதான் கலகலப்ரியா, பாரதியின் பரம விசிறி, ரெளத்திரத்தை மட்டுமே பழகுபவள். ரொம்ப தைரியமான பெண். இவரது பால்ய சிங்கள அனுபவங்களை, ரொம்பவே அழகாக, தைரியமாக, தெளிவாக, கிண்டலாக, நகைச்சுவையாக மற்றும் இவை எல்லாவற்றோடும் அவர்களின் மனதில் ஆராத ரணமாகிப்போன வேதனையான நினைவுகளை மென்சோகத்தோடு தொடர்ந்து எழுதிவருகிறார். அவரது பின்னூடங்களில் இது அழுவாச்சி காவியம் அல்ல என்றாலும் அழுவாச்சி நிச்சயம். என்னை தொடர்ந்து வாசித்துவரும் தோழி கலகலப்ரியாவின் அன்பிற்கு இந்த விருது, பரிசு.

க.பாலாஜி
கவிதை, கட்டுரை, கதைகள் என பல தளங்களிலும் இயங்கிவரும் இளைஞர். எனக்கு இவருடைய கவிதைகள், பிடிக்கும். என்னை தொடர்ந்து வாசித்தும், பின்னூட்டியும் ஊக்குவித்துவரும் நண்பர். என்மீதான இவருடைய அன்பிற்கு இந்த பரிசு. (வாழ்த்துகளை எதிர் நோக்காத நண்பனுக்கு என் வாழ்த்துகள்)

ஆதிமூலகிருஷ்ணன்
சென்னை சிறுகதை பட்டறையில் சந்தித்தோம், ஆம் அப்படித்தான் சொல்லவேண்டும், அங்கே சந்திப்பு மட்டுமெ நடந்தது. பேச்சுவார்த்தயெல்லாம், பிக்னிக் போன இடத்துலதான். நல்லாயிருக்கு, மீ த பர்ஸ்ட், போன்ற டெம்ப்ளேட் பின்னூட்டங்களிடாமல், முழுவதும் வாசித்து எழுத்துப்பிழையோ, கருத்துப்பிழையோ தயங்காமல் சொல்லிவரும் நண்பர். என் எழுத்தில் அவருடைய அக்கறைக்கு என் சிறிய பரிசு, இந்த விருது.

தோழி
அனுராதா, எங்க ஊர் பொண்ணு. தோழிங்கிற பெயரில் எழுதுகிறார்கள். கவிதைகள் இவரது பலம். இவரது கவிதையில் இருக்கும் வீரியம், நிறைய யோசிக்கவைக்கும். எது சரி, எது தவறு என்பதை அனுபவத்தினால் மட்டுமே முடிவு செய்யும் துணிச்சலான, பயணிப்பதையும், மனித உறவுகளையும் விரும்பும், பெண். வெகுசில நாட்களே பழகியிருந்தாலும், என் பதிவுகள் பற்றிய அவரது விமர்சனங்கள், வாழ்த்துகள் என்னை தொடர்ந்து எழுதச்செய்கிறது. எங்கள் நட்பின் அடையாளமாய் இந்த விருது. உங்க நாலு பேரோட பங்கிட்டதால், என் சந்தோஷம் இப்போ நாலு மடங்கா கூடிப்போச்சு. ஆகவே, நீங்களும் உங்க மகிழ்ச்சியை நாலா, ஆறா, எட்டா....... ம்ம்ம்ம், பெருக்குங்க. :-)


நண்பர்களே! இது உங்களுக்கான என் நட்பின் அடையாளம். உங்கள் மீதான என் நட்பின், அன்பின் வெளிப்பாடு. மேலும் என்னை தொடர்ந்து வாசித்தும், பின்னூட்டமிட்டும் ஊக்குவித்துவரும் மற்ற அனைத்து நண்பர்களுக்கும், எனது நன்றிகள்.

பிரிவோம்..... சந்திப்போம்........ (ஆறுமாத்திற்கு பிறகு)

சூரிய உதயத்திற்கு முன்னால்

ஒரு நாளைக்கு எவ்வளவு நேரம் விழித்திருப்பீர்கள்? அதில் எவ்வளவு நேரம் பேசிக்கொண்டிருப்பீர்கள் அல்லது கேட்டுக்கொண்டிருப்பீர்கள்? உங்களுக்கு உரையாடல் பிடிக்குமா? உங்கள் வாழ்வின் மிக நீண்ட உரையாடல் எவ்வளவு நேரம் நடந்திருக்கும்? அது யாருடனாவது இருந்துவிட்டு போகட்டும். அல்லது உங்களுக்கு காதல் பிடிக்குமா? காதலர்கள் என்ன பேசிக்கொள்வார்கள் என்று தெரிந்து கொள்ள ஆர்வம் உடையவரா?


மேற்சொன்ன கேள்விகளுக்கு உங்களுடைய பதில்கள் முறையே 12லிருந்து 15 மணி நேரம், 3 மணி நேரத்திற்குமேல், ஆம் பிடிக்கும், 6 மணி நேரத்திற்கு மேல், ஆம் பிடிக்கும், நிச்சயம். இப்படிபட்டதாக இருந்தால் உங்களுக்கென்றே ஒரு படம். இதோ “BEFORE SUNRISE” மற்றும் “BEFORE SUNSET”. இது, ஒரு முன்னறிமுகமில்லாத ஒரு இளைஞனுக்கும் இளைஞிக்கும் இடையே நடக்கும் உரையாடல்களை சொல்லும் கதை. அதுவும் வெகுவாக பழக்கமில்லதவர்களுடனான முதல் சந்திப்பில் நடக்கின்ற ஒரு நீண்ட உரையாடல். படம் முழுக்கவும் பேசிக்கொண்டுதான் இருப்பார்கள் (அவர்களின் உதடுகள், இணைந்திருக்கும் சில நிமிடங்களைத் தவிர).

படம் நெடுக அவர்களின் பேச்சுகளின் ஊடாகவே அவர்களின் விருப்பு வெறுப்புகள் மற்றும் சுக துக்கங்களை சொல்லியிருப்பர்கள். ஐரோப்பாவிலிருந்து மாண்ட்ரிட் நகரை நோக்கி செல்லும் ஒரு ரயிலில் ஜன்னல் ஓரமாய் புத்தகம் படித்துகொண்டிருக்கிறாள், செலின். அவளின் அருகில் உள்ள ஒரு நடுவயது தம்பதிகளுக்குள்ளான சண்டை, அதன் கூச்சலான பேச்சுக்கள், அவளின் படிப்பை இடையூறாக்கவே, அந்த பெட்டியின் கடைசி பகுதிக்கு வந்து அமர்கிறாள். எதிரில் ஜேசி. அவனும் ஏதோ புத்தகத்தை படித்துக்கொண்டிருக்கிறான். அவள் வந்து அமரும் அந்த நேரம் இருவரின் கண்களும் வெகு எதேட்சையாக சந்தித்து விளகுகிறது.
அந்த தம்பதிகள் ஏதோ சத்தமாக பேசிக்கொண்டே அவர்களை கடந்து செல்கின்றனர், இருவரும் அவர்கள் கண்களிலிருந்து மறையும்வரை அவர்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்து விட்டு, பின் திரும்பி கிண்டல் தொணிக்க சிறிய புன்முறுவலை பறிமாரிக்கொள்ள, அந்த தம்பதிகள் மீண்டும் அதே வேகத்தில் கத்திகொண்டு கடந்து செல்கின்றனர். இவர்கள் இருவரிடமிருந்தும் மீண்டும் அதே சம்பாஷணைகள். ஆனால் அந்த புன்னகையில் இப்போது நட்பு பூத்திருக்கிறது.
எல்லா ஆண்களையும்போல இங்கேயும் ஜெசியே ஆரம்பிக்கிறான். “என்னதான் பிரச்சனை, அவங்களுக்கு” என்று தொடர்ந்து பேசும் அவள் ”அவர்களின் தொல்லை தாங்காமல்தான் நான் இங்கே வந்தேன்” என்று சொல்ல அவர்களின் உரையாடல் தொடர்கிறது. என்ன புத்தகம் படிக்கிறார்கள்? எங்கிருந்து எங்கே சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதுவரை தொடரும் அவர்களின் உரையாடலை அந்த நடுவயது தம்பதிகளின் உரத்த பேச்சுகள், தடுக்க. நாம் கேண்டீன் பெட்டிக்கு செல்ல்லாமா? ஏதாவது சாப்பிட்டுக்கொண்டு பேசலாம்” என்கிறான். சிறிது யோசனைக்கு பின் “ஓ, தாராளமா” என்கிறாள், செலின்.
தொடர்ந்து பேசும் அவர்களின் உரையாடல்களின் மூலமாக செலின், ஜேசியின் கள்ளமில்லா மனதையும், வெளிப்படையான பேச்சையும் ரசிக்கிறாள். ஒருகட்டத்தில் ஜேசி இறங்க வேண்டிய வியன்னா என்கிற நகரம் வந்திவிடவே, அவள் சொல்கிறாள். நீ இங்கதானே இறங்கனும், என்கிறாள். ஆம், என்றபடி தனது மூட்டை முடிச்சுகளை எடுத்துக்கொண்டு வரும் அவன், அவளை பார்த்து உறுதியாக கேட்கிறான், ”நீ ஏன் என்னோடு இங்கேயே இறங்ககூடாது” “என்ன?” “நாம் இருவரும் ஏதாவது பேசிக்கொண்டிருக்கலாம், நாளை சூரிய உதயத்திற்கு முன் உன்னை உனக்கான விமானத்தில் கொண்டுவந்து சேர்ப்பேன், நீ என்னை தாராளமாக நம்பலாம்” “ம்ம்ம்....” “.......................” “ஓகே, போகலாம்” அவ்வளவுதான், ஒருவர் மீது ஒருவரின் நம்பிக்கையை இருவரும் உணரும் அழகான காட்சி அது.
நான் சொன்ன அந்த முதல் காட்சி


இங்கிருந்து ஆரம்பிப்பார்கள், பேசுவதற்கு, ரயில் நிலையத்தில், பாலத்தில், கல்லறையில், உணவகத்தில், பாரில், கேளிக்கை விடுதியில் என் இன்னும் எங்கெல்லாமோ பேசுவார்கள். நட்பு, காதல், குடும்பம், விருப்பம், வேடிக்கை, விளையட்டு, உலகமயமாக்கல், கம்யூனிசம், போர், வியாபரம், கேளிக்கை இன்னும் என்னவெல்லாமோ பேசுவார்கள். வளர்ந்துகொண்டே போவது அவர்களின் உரையாடல் மட்டுமல்ல.
இதனிடையே அவர்கள் சந்திக்கும் மனிதர்கள், அதிலும் குறிப்பாக நேர்த்தியாக பிச்சை கேட்கும் அந்த ரோட்டோர கவிஞன். என எல்லாமே வெகு அழகு. வெறும் இரண்டு கதாப்பாத்திரங்கள், திகட்டாத காதல். போரடிக்காத திரைகதை. தெளிவான வசனங்கள். இவைதான் இந்த படத்தின் வெற்றி.

சொல்லனும்னா முழுபடத்தையும் பத்தி ஏதாவது சொல்லிகொண்டே தான் இருப்பேன். ஆனால் பாருங்கள், பார்த்து விட்டு சொல்லுங்கள். மேலும் இந்த பட்த்தில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த இரண்டு காட்சிகளை கீழே லின்க் கொடுத்திருக்கிறேன். இந்த காட்சி ஏதாவது தமிழ் படங்களை நியாபகப்படுத்தினால் நான் பொருப்பல்ல.

எனக்கு ரொம்பவே பிடித்த வாலி சீன் இங்கே தி பெஸ்ட், சீன் (வாலி) அந்த ஆடியோ கேட்கும் சீன் இங்கே கண்கள் இரண்டால்...... என்னை கட்டி இழுத்தாய்....

படத்தின் ட்ரெய்லர் காட்சி
அவளோடு பேசிகொண்டிருக்கையில் அவள் முடி கலைந்து முகத்தில் விழும்போது அதை எடுத்துவிட அவன் முயல, அவள் அதைப்பார்த்துவிட, பிறகு சைகையால் முடி.... கலைந்திருக்கிறது என்று உணர்த்தும் இந்த இடம் ஒருகவிதை, விடியோவில் பார்க்க இந்த காட்சியின் 51 வது வினாடியில் பாருங்கள் அந்த கவிதையை
இருவரும் ஆறு மாதம் கழித்து சந்திக்கலாம் என்று பிரிந்தபின், அவர்களி நின்று பேசிய இடங்கள் ஒவ்வொன்றாக திரையில் வரும், காதலும் காதல்ர்களுமின்றி வெறுமையான அந்த இடத்தை ரம்மியமான இசையால் நிரப்பியிருப்பர்கள், அவசியம் பாருங்கள் இதுதான் கிளைமேக்ஸ், அவர்கள் பிரிந்தபின் வரும் இசையை கேளுங்கள்.
சமீபத்தில் இதுபோல உரையாடலை முன்னிருத்தி ஓரளவு வெற்றியும் பெற்ற படங்கள், தமிழில் அன்பேசிவம், ஹிந்தியில் JAB WE MET, இப்போது தமிழில் கண்டேன்காதலை என்று வந்திருக்கிறது. ஹிந்தியில் ரசிக்கமுடிந்த அளவிற்கு வசனங்களை தமிழில் ரசிக்கமுடியவில்லை என்பதே நிஜம். போரடிப்பதுபோல இருந்தது. ஆனால் இந்தபடம் முழுக்க முழுக்கவே உரையாடல்கள்தான், எப்படி போரடிக்காமல் எடுத்தார்களோ? டைரக்டருக்கே வெளிச்சம்.
1995 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த இந்த பட்த்தின் அடுத்த பாகம், 2005ஆ ஆண்டு BEFORE SUNSET என்ற பெயரில் வெளிவந்தது, அந்த படத்தையும் பார்த்திருக்கிறேன், வெறும் என்பதே நிமிடங்கள்தான், மிக அருமையான படம். முதல் பாகத்தை பார்த்த அனுபவத்தினால் என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது, என்னிடம் இருக்கும் பிரதியில் சப் டைட்டிலுக்கு வழி இல்லாததால், எனவே வசனங்கள் பற்றி தெளிவாக எதுவும் எழுத முடியவில்லை. ஆனால் முதல் பாகத்தை தூக்கி சாப்பிடும்விதமாக பெரிய ஓப்பனிங்கையும் வசூலையும் பெற்றது, இரண்டம் பாகம்.


BEFORE SUNSET படத்தின் விமர்சனத்தை எழுத, கேபிள்சங்கர், ஹாலிவுட் பாலா மற்றும் வண்ணத்துபூச்சியார் இவர்களை உரிமையோடு அழைக்கிறேன். ஏன்னா எனக்கு வசங்களை சரியாக புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. உங்களில் யார் எழுதுவது என்பதை நீங்களே பேசி முடிவு செய்துகொள்ளுங்கள், ஆனால் யாரவது ஒருவர் எழுதித்தான் ஆகவேண்டும். இங்கே ஒரு ஸ்மைலியை போட்டு உங்களிடம் எனக்கிருக்கும் உரிமையை தரமிறக்குவதாயில்லை. ஆக யாரவது எழுதுங்கள்.

தோழர் - ஒரு புத்தக அறிமுகம்

ஒருமுறை சென்னையில் ஒரு காபி கடையில் காபிக்காக டோக்கன் பெற்று நின்று கொண்டிருந்தேன். என் தோளில் மென்மையாக ஒரு ஸ்பரிசம், திரும்பி பார்த்தேன், ஒரு அழகான தேவதை(ஏன் தேவதை, பின்னால் சொல்கிறேன்). நீளமான கூந்தல், திருத்தமான முகம், காதில் தொங்கட்டான் மாதிரி ஒன்றை அணிந்திருந்தாள், குருவாயூரில் கொடுக்கும் சந்தனத்தின் நிறத்தில் இருந்தாள், நான் நின்றிருந்த வரிசையின் எதிர் புறத்திலிருந்து சூரியனின் இளமஞ்சள் வெளிச்சம், அவள் முகத்தை இன்னும் அழகாக காட்டிகொண்டிருந்தது.


அவளிடமிருந்து கிளம்பிய அந்த நறுமணம், என்னை எங்கெல்லாமோ கூட்டிசென்று கொண்டிருந்த்து. எங்கோ வானவீதிகளில் மிதந்து கொண்டிருந்த என்னை மீண்டும் இங்கேயே இழுத்துக்கொண்டு வந்தது அவளின் “இஸ் திஸ் க்யூ ஃபார் காபி?” என்ற குரல். நெற்றியில் புரண்டு கன்னத்தில் வழியும் முடிகளை நேர்த்தியாக காதுகளின் பின்னால் வழித்துவிட்டுக்கொண்டு முகத்தையே கேள்விகுறியாக்கி நின்றாள்.


“ஆங்..... ஆமா.......யெஸ்” என்று ஒருவழியாக சொல்லி முடித்தேன். சினேகமாக ஒரு புன்னகையை பதிலாக்கி விட்டு மெளனமாகிவிட்டாள், இன்னும் ஏதாவது பேசமட்டாளா? பதில் சொல்லும் சாக்கில் இன்னும் கொஞ்சம் அவளை நேராக பார்த்து ரசிக்க ஏதுவாக இருக்குமே என்று நினைத்தவாறு, அவளை பார்த்துகொண்டிருந்தேன். மெல்ல நேராக என் கண்ணை பார்த்தவள், எனக்கு முன்பும் பார்த்தாள், பின் ஒரு மெல்லிய புன்முறுவலுடன் சொன்னாள், “தி க்யூ இஸ் மூவிங்” .

மறுபடியும் ஒரு “ஆங்... யா... யா...” சொல்லிவிட்டு முகத்தை திரும்பிக்கொண்டேன், மனம் திரும்ப மறுத்தது. இரண்டு கைகளிலும் காபியை வாங்கிக்கொண்டு நண்பன் இருக்குமிடத்திற்கு வந்து மெல்ல திரும்பி பார்த்தேன், ம்ம்.. எங்கும் காணவில்லை, அவளை.


“வெகு அரிதாக தென்பட்டு
நிமிடங்களில் காணாமலும் கரைந்தும்
போய்விடுவார்கள், தேவதைகள்.”


‘தோழர்’ இந்த புத்தகத்தை வாசிக்கும்போது, ஷபின்னாவின் உரையாடல்களை படிக்கும்போது, பழனி முருகனின் மனஓட்டங்களை உணரும்போது, நான் சந்தித்த அந்த தேவதை எத்தனைமுறை என் நினைவில் வந்து போனாள் என்பது தெரியவில்லை.


இந்த புத்தகத்தை எனக்கு படிக்க பரிந்துரை செய்தது, என் அப்பா வயதுடைய, ஒரு கம்யூனிஸ்ட் தோழர். ராஜாமணி அவர்களின் மனைவி செம்மலர் அவர்கள். அப்பா என்றுதான் அழைப்பேன், அவரும் என்னை மற்றவர்களிடம் அறிமுகம் செய்யும்போதும் என் மூத்தமகன் என்றுதான் அறிமுகம் செய்வார். தீவிர இடதுசாரி கொள்கை பிடிப்புடையவர்கள், எப்படியும் அவர்களின் சித்தாங்களை உபதேசிக்கும் ஒரு நாவலாகத்தான் இருக்கும் என்று நினைத்தேன். அது முற்றிலும் தவறில்லை.

இதை படிக்க ஆரம்பிக்கும் முன்பாக சென்னை சிறுகதை பட்டறை வந்த்தது. அங்கே முதன்முதலாக சந்திக்கும் நண்பர் கிருஷ்ணபிரபுவிற்கு ஒரு புத்தகத்தை பரிசாகக் கொடுப்பதென முடிவு செய்தபின் இந்த ’தோழர்’ புத்தகத்தை பரிசாகக் கொடுப்பதென முடிவு செய்துவிட்டேன். ஒரு நண்பருக்கு கொடுக்கும் முதல் பரிசு ‘தோழர்’ என்றிருப்பதை லாஜிக்காக விரும்பியதும், மேலும் அவர் ஒரு நல்ல வாசிப்பனுபவம் உள்ளவர், அவருடைய விமர்சனத்திற்கு பிறகு புத்தகத்தை படிப்பது இன்னும் சுவாரஸ்யத்தைக் கூட்டுமென்பதும், அதற்கான காரணங்கள்.


நான் விமர்சனம் செய்கிறேன் என்றபெயரில் எதை சொல்லியும் இந்த நாவலின் தரத்தை உயர்த்தவோ, தாழ்த்தவோ வரவில்லை. இது ஒரு நல்ல புத்தகத்தின் அறிமுகம். கம்யூனிஸ சிந்தனைகளில் பிடிப்புடையவர்கள், பிடிப்பற்றவர்கள் என இருவரையும் திருப்த்திபடுத்தும் ஒரு படைப்பு. அவசியம் படியுங்கள், சுவாரஸ்யத்திற்க்கும், நல்ல கருத்துக்கும், ஆழமான மனவியலுக்கும், மேம்பட்ட வளமான ஹாஸ்யத்திற்கும் மெல்லிய காதலுக்கும் நான் பொருப்பு. ஷபின்னாவிற்கும் பழனிமுருகனுக்குமிடையே நடக்கும் ஒவ்வொரு உரையாடல்களும், கவிதை. காதலை அனுபவித்தவர்களுக்கு இந்த கவிதையின் அர்த்தம் எளிதில் விளங்கும்.



சில விஷயங்கள் ச.தமிழ் செல்வன் முன்னுறையிலிருந்து

வருமையும் பசியும் பின்னிய கரிசல்காட்டுக் கிராமத்தை, அதன் வாழ்கையை ‘வேடிக்கை’ பார்க்கவரும் பிரான்ஸ் நாட்டு கிருஸ்த்துவர் குழு ஒன்றை வழிகாட்டியாக இருந்து அழைத்துச் செல்லும் இளைஞர் ஒருவருடைய பார்வையில் கதை விரிகிறது. சாதாரணமாக – இயல்பானதாக – நாம் பழகிய, கண்களில் படும் பல விஷயங்களை ஒரு வெளிக் கண்ணுக்கு வித்தியாசமாகவும், வேதனைதரும் ஒன்றாகவும் படுவது நாவலில் பல இடங்களில் பதிவாகியிருக்கும்.



அரைகுறையான இடதுசாரி பார்வையும், தன் சக மனிதர்களின்மீது நேசமும் அக்கறையும்மிக்க அந்த இளைஞனின் மனதை புரிந்துகொண்ட அக்குழுவிலிருக்கும் ‘ஷபின்னா’ என்கிற இளம்பெண்ணின் மனதிற்குள் நிகழும் மாற்றங்கள் கதையின் மையமாக அமைகிறது. தோழர் என்ற சொல்லை கேட்டாலே அலறுகிறவளாக நாவலில் அறிமுகமாகும் ஷபின்னா நாவலின் முடிவில் குழுவோடு பிரான்ஸ் நாட்டிற்கு புறப்படும் தருணத்தில் அந்த இளைஞரை ‘தோழர்’ என்று அன்போடு கண்களில் நீருடன், கூவி அழைப்பதோடு நாவல் முடிவடையும்.



எப்போதும் உணர்ச்சி கொந்தளிக்கும் ஒரு படைப்பு மனதோடு வாழ்ந்தவர் தனுஷ்கோடி ராமசாமி. அவருடைய எல்லா கதைகளுமே கரிசல்காட்டு வாழ்வை சொல்லும் உணர்ச்சிமயமான குரலில் சொன்ன கதைகளே.
தவிர, இலக்கிய உலகில் உரிய இட்த்தை அவர் பெறவில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது. அப்பாவிக்கு எங்குதான் இடம் கிடைக்கிறது? தன்னை முன்னிருத்திகொள்ள சகல தகிடுதித்தங்களையும் செய்கிற இந்த உலகத்தில் சத்தமில்லாமல் வாழ்ந்து, வாழ்ந்த சுவடு தெரியாமல் காற்றில் கலந்த அசலான மனிதன், தனுஷ்கோடி.



தோழர்
தனுஸ்கோடி ராமசாமி
முதல் பதிப்பு 1985
இரண்டாம் பதிப்பு 2005
விலை – 130/-
பாரதி பதிப்பகம்.

ஆகவே தோழர்களே! .................................................

What's Eating Gilbert Grape ?

What's Eating Gilbert Grape
கில்பெர்ட் கிரேப் என்ன சாப்பிட்டான்?


இது ஒரு ஹாலிவூட் திரைப்படம் தான். 1993ல் வெளிவந்து சுமாரான வெற்றியை பெற்ற நல்ல திரைப்படங்களில் ஒன்று. Leanardo Di caprio, Johnny depp மற்றும் பலர் நடித்துள்ள ஒரு ஹாலிவூட் திரைப்படம். ஒரு முறை நண்பன் மதுவுடன் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்த போது இந்த படத்தைப் பற்றி என்னிடம் சொன்னான். ஒரு வேளை இதை அவனை தவிர வேறு யார் சொன்னாலும் எனக்கு இந்த அளவு ஆர்வம் வந்திருக்குமா என்பது சந்தேகம்தான். எனக்கு ஒரு விசயத்தை கோர்வையாக சொல்லுவது என்பது சுட்டு போட்டாலும் வராது, இதே எழுதுவதாக இருந்தால் கூட யோசித்து ஓர் மாதிரியாக முடித்து விடுவேன். பேசும்போது என்னால் அவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக பேசமுடிவதில்லை. ஆனால் மதுவை பொருத்த வரை Narration என்பது அவனுக்கு ஒரு கை வந்த கலை. அதிலும் மற்றவர்களுக்கு புரியும்படி அல்லது கவரும்படி சொல்லுவதில் அவனுக்கு நிகர் அவன்தான்.
ஆக அவன் சொன்ன நிமிடம் முதலாக எனக்கு இந்த படத்தை பார்த்து விட வேண்டும் என்பதில் ஆர்வம் அதிகம் ஏற்ப்பட்டது. எனக்கு தெரிந்த பல நண்பர்களிடமும் இதை பற்றி முக்கியமாக சென்னை, பாண்டிசேரி மற்றும் பெங்களூர் - ல் உள்ள நண்பர்களிடம் இந்த படத்தின் DVD வாங்க சொல்லி, ஒரு கட்டத்தில் அவர்களை தொந்தரவு செய்ய ஆரம்பித்து விட்டேன். ஆனால் எங்கும் கிடைக்க வில்லை.ஒரு வழியாக நீண்ட தேடுதலுக்கு பிறகு கிடைத்தே விட்டது. ஆகா! ஓஹோ! என்று புகழ வேண்டிய படம் இல்லை என்றாலும் அழகாக ஆர்ப்பாட்டமில்லாத திரைக்கதை.
இந்த படத்தில் ஒருவரி வரும் சந்தோசம் வரும் போகும், துக்கம் வரும் போகும், எது வந்தாலும் போனாலும் Life must be go on. இதுதான் இந்த படத்தின் tagline. அப்பா இல்லாத குடும்பத்தின் மூத்த மகனின் கதை. ஹாலிவுட் படங்களில் இது போல படங்களின் எண்ணிக்கை குறைவுதான் அல்லது ஒருவேளை அதைபற்றிய அறிமுகம் எனக்கு குறைவாகவே இருந்திருக்கலாம். 150 கிலோ எடைக்கு மேல் பருமனான அம்மா, திருமண வயதில் ஒரு தங்கை, குடும்ப சுமை அறியாத வயதில் ஒரு தங்கை மற்றும் மனவளம் குன்றிய தம்பி (Arnie Grape- Leonardo di Caprio), பொறுப்பான மூத்த மகன் (Gilbert Grape - Johnny Depp) என மிகவும் வித்தியாசமான பாத்திர படைப்பு.
24 மணி நேரமும் குடும்பமே நினைவாக இருக்கும் கில்பெர்ட், அவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் கையாளும் விதம், அழகு. ஒரு நாள் இரவு வீட்டிற்கு வராததால் ஏற்ப்படும் குழப்பங்களை அவனை இன்னமும் அந்த குடும்பத்திடம் நெருக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இதற்கிடையே அவன் காதல், அதன் தொடர்பான பிரச்சனைகள் இவற்றை சமாளிப்பதுதான் கதை. எதாவது குறும்பு செய்து எல்லோரிடமும் கோபத்தை பெறும் தம்பியிடம் அவன் காட்டும் அன்பும், ஒருகட்டத்தில் அவனது சேட்டைகளை பொருக்கமுடியாமல் திட்டிவிட, அதன் விளைவும், மிக நெகிழ்ச்சியான காட்சிகள். ஒருகட்டத்தில் அந்த பண்ணை வீட்டின் மாடியில் இருக்கும் அவனது அம்மா இறந்து விட பருத்த உடலை கொண்ட தாயை கீழே இறக்க முடியாமல் அம்மாவின் பிணத்தை உள்ளே வைத்து வீட்டையே எரிப்பது நெகிழ வைக்கும் காட்சி. அம்மா இறந்த பிறகு ஒரு தங்கை தனக்கு விருப்பபடவனுடனும் மற்றொரு தங்கை இசைக் குழுவினருடனும் சென்று விட தன் தம்பியுடன் ஒரு நாடோடியாக வாழ்க்கையை துவங்குவதாக முடிகிறது படம். குடும்பத்துக்காகவும் குடும்பத்தினருக்காகவும் தன்னையே வருத்திகொள்ளும் கில்பர்ட்டை, அவன் என்ன சாப்பிட்டான்? சாப்பிட்டானா? இல்லையா? என யாரும் கேள்வி கேட்க யாரும் இல்லாததையே படத்தின் தலைப்பாக்கியிருக்கிறார் இயக்குனர்.
இதில் மனவளம் இல்லாத தம்பியாக நடித்திருக்கும் Di Caprio- வின் நடிப்பு பிரமாதம். எந்தநேரமும் எதாவது குறும்பு செய்து கொண்டு, அல்லது எதாவது செய்து கொண்டே இருக்கும் அவனது துருதுருப்பு அனைவரையும் கவர்ந்து விடும். 1993 -ல் வெளிவந்த இந்த திரைப்படத்தில் உள்ள Di Caprio நமக்கு நிச்சயம் வித்தியாசமான பாத்திரம் தான். எந்த ஒருவரிடமும் மனம் கோணாதபடி நடந்து கொள்ளும் கில்பெர்டின் பாத்திர படைப்பும் அருமை.
எந்த ஒரு திரைப்படமும் சரி, புத்தகங்களும் சரி, அனுபவங்களும் சரி, நமக்கு எதாவது ஒன்றை கற்று கொடுத்துக் கொண்டேதான் இருக்கிறது. இந்த திரைப்படத்திலும் நாம் கற்று கொள்ள சில விஷயங்கள் இருக்கிறது. Handling - ஹேண்டிளிங் - கையாளுதல். முடிந்தால் ஒருமுறை இந்த திரைப்படத்தை பார்த்து விடுங்கள்.
அம்மா எழுந்திரு, இந்த காட்சி, ஒரு மன நலம் குன்றிய சிறுவன், காலையில் எழுந்துவந்து தூங்கிகொண்டிருக்கும் தன் அம்மாவை எழுப்புகிறான்,அவள் இறந்திருப்பது தெரியாமல். முதலில் கொஞ்சுகிறான், பிறகு மிரட்டுகிறான், பிறகு கெஞ்சுகிறான், தன் பேச்சை கேட்க்காமல் அம்மா எழமறுத்து படுத்தே கிடப்பதாக சொல்லி அழுதுகொண்டே ஒடுகிறான். இந்த காட்சி, டி காப்ப்ரியோவின் நடிப்பிற்கு ஒரு சோறு. இந்த வீடியோவை பார்க்க அம்மா எழுந்திரு,


இன்னொரு காட்சி, அண்ணன் பக்கத்திலுள்ளவரிடம் எதோ பேசிக்கொண்டு வருவான், அப்போது விளையாட்டுதனமாக ஒருகாலை தரையிலும் இன்னொரு காலை சுவற்றின் மீது வைத்து வழுக்கிகொண்டும் வருவான். இரண்டு மூன்று வினாடிகளே வரக்கூடிய அந்த காட்சிக்காக சீரியஸாக உழைத்திருப்பது தெரியும். இதுபோல சின்னசின்ன காட்சிகளின் மூலமாக ஒரு மனவளர்ச்சி குறைந்த சிறுவனின் செயல்பாடுகளை, டி காப்ப்ரியோ ஒரு கண்ணாடியைப்போல அப்படியே பிரதிபலித்திருப்பார். இதன் வீடியோ லின்க் இங்கே, இந்த வீடியோவின் 37வது நொடியில் பாருங்கள் .


அவசியம் படத்தை பாருங்கள், அல்லது இங்கே இந்த டிரெய்லர்களை பாருங்கள், நிச்சயம் படத்தை பார்க்கவைக்கும் அந்த இரண்டு டிரெய்லர்கள் டிரெய்லர் 1 , டிரெய்லர் 2

பாபநாசம் - பயணக்கட்டுரை

தீபாவளிக்கு திருப்பூரே காலியாகிவிடும் என்பதால் வருடாவருடம் எங்கேயாவது, (அதிகமாய் ஊட்டி) கிளம்பிவிடுவது வழக்கம். இந்த முறை நட்பு வட்டத்தில் ஏக குழப்பம் ஒருசிலர் கோவாவென்றும், ஒருசிலர் மூணாறென்றும், வெகு பலர் எங்க போனாலும் தண்ணிதான் அடிக்கபோறோம், ஆக அந்த ஒரு செலவாவது குறையட்டும் எனவே தீர்த்தகடல் பாண்டிசேரிக்கு போகலாமென்றும் பலவகையான மாற்றுக்கருத்து கொண்டிருந்தனர். பேசியவர்கள் பேசியபடி கிளம்ப, எனக்கு எங்கும் போகப் பிடிக்காமலும் எங்கே போவது என்று தெரியாமலும் குழம்பிக்கொண்டிருந்தேன்.

என்னை போன்றே குழப்பத்தில் திரிந்த கவுண்டனிடமும், அசோக்கிடமும்
பேசிக்கொண்டிருந்தபோது என் அசோக், “ஏண்டா, மக்கான் ஊருக்கு போகலாமா? அவன்தான் ரொம்ப நாளா கூப்ட்டுகிட்டு இருக்கானே? என்றான். அமால்ல, அவன் கல்யாணத்துக்கு கூட போகமுடியலை, அவனும் ஓவ்வொரு விடுமுறையின் போதும் கூப்புகிட்டேதான் இருக்கான் என்று தோன்றவே, ஆக பாபநாசமே செல்வதென்று ஒருமனதாக முடிவெடுத்தோம். நான், கவுண்டர், அசோக் மற்றும் அவன் மனைவி, மகன் சஞ்சு என நால்வரும் செல்வதாக முடிவு செய்து அசோக்கின் சாண்ட்ரோவில் கிளம்பினோம்



( பிரபா, சஞ்சூ, அசோக், நான், கவுண்டர், மக்கான்)

கிளம்பும்போது எதையாவது மறந்துவிடுவது வழக்கம், ஆக வழக்கபோல இந்தமுறை என் பர்ஸ். வெறும் கையோடு கிளம்பிவிட்டேன். கவுண்டர்தான் நமக்கு படியளந்தார். தீபாவளி கொண்டாடிய கையோடு கிளம்பினோம், மதியம் 2.30 மணி. எட்டு மணி நேர பயணம். திருநெல்வெலியில் இரவு உணவை முடித்துவிட்டு பாப நாசம் “டாணா” வை சென்றடையும்போது மணி 11 ஆகிவிட்டிருந்தது. ஏற்கனவே முன்னேற்பாடாக ஒரு லாட்ஜில் ரூம் போட்டு வைத்திருந்தான், உள்ளே போய் செக் இன் செய்துவிட்டு, மூட்டை முடிச்சுக்களை அங்கே போட்டுவிட்டு, மக்கான் வீட்டிற்கு கிளம்பினோம். அவர்கள் வீட்டிற்கு சென்றபொழுது மணி 12 ஐ நெருங்கியிருந்தது. மக்கானின் குடும்பத்தில் அனைவரும் விழித்து காத்துகொண்டிருந்தார்கள், எங்களுக்காக. குளிச்சிட்டுவந்துட்டிங்கன்னா சாப்பிடலாம் என்றார்கள். பயணகளைப்பு குளித்தால் போகுமென கிளம்பி வீட்டின் வெகுஅருகில் உள்ள கோவிலை ஒட்டிய ஆற்றில் குளித்துவிட்டு திரும்பினோம். சுடசுட சப்பாத்தி, சிக்கன் குருமா, ஒருபிடிபிடித்துவிட்டு வந்து படுத்தோம். அடுத்த இரண்டு நாட்களுமே ஆற்றுகுளியலும், அருவிக்குளியலும், தூங்குவதும், கொஞ்சமாய் குடிப்பதும், வயிறு புடைக்க சாப்பிடுவதுமாக கழிந்தது.

தலையணை, ஆற்றின் ஆழமான பகுதிக்கிடையில் கட்டியிருக்கும் தடுப்பணை, பார்க்க தலைவத்து படுக்க வாகாக இருப்பதுபோல இருப்பதால் தலையணை என்றழைக்கப்படுகிறது. இடுப்பளவு தண்ணீர், தடுப்பணையை தாண்டிவருவதால் சீரான வேகம், வெகுசமமான தரைப்பகுதி. என்னை போல நீச்சல் தெரியாமலேயே ஆற்றுகுளியலை அனுபவிப்பவர்களுக்கான சொர்க்கம் அது.
அடுத்த நாள் இரவு, வேறெங்கும் செல்ல திட்டமிடாததால், வழக்கம்போல இரவு காட்சிக்கு செல்ல முடிவு செய்து, ஆதவனுக்கு சென்றோம். அங்கேயும் என்னை போல நிறைய ஏமாளிகள் இருந்தனர், தியேட்டர் நிரம்பியிருந்தது. எப்போதும் பாடல் சரியில்லையென்றால் வெளியேறி தம்மடிப்பது வழக்கம், எங்களுக்கு அதற்கும் வழியில்லை. ஆளாளுக்கு உள்ளேயே தண்ணி, தம்மடித்தனர். வேற வழியே இல்லாமல் எல்லா பாடல்களையும் புகை’ச்சலோடு பார்த்தோம். ஆதவன் -அழகன் சூர்யாவிற்கு ஒரு ஷோகேஷ், அவ்வளவுதான்.

அகத்தியர் அருவி, இங்கே முதலில் நாங்கள் செல்லும்போது மணி இரவு 10.30 இருக்கும். மக்கான் “இரவு நேரத்தில் அங்கே குளிப்பது சுகமாக இருக்கும், மேலும் வேறு யாரும் இருக்க மாட்டார்கள் ‘சுதந்திரமாக’ குளிக்கலாம்” என்றான். மக்கானுடைய நண்பன் சி.எம் (அவர்பேரு கருணாநிதிங்க) புண்ணியத்தில் ஸ்பெசல் பர்மிசன் வாங்கிகொண்டு மலையேறத்தொடங்கினோம். மலைமீது ஒரு அரை மணி நேர பயணம், அகத்தியர் அருவியின் நுழைவாயிலை அடைந்தோம். வரும் வழியில் முண்டந்துறை புலிகள் சரணாலயம் தங்களை இனிதே வரவேற்கிறது என்று போர்டு வைத்து பயமுறுத்தினார்கள். போர்டை பார்த்ததுமுதல் அசோகின் மனைவி பிரபா பயந்துதான் போனார்கள். மேலும் அவர்களை பயமுறுத்துவதன் மூலமாக எங்களது பயத்தினை குறைத்துகொண்டே மெல்ல நடக்க ஆரம்பித்தோம். வெறும் மொபைலில் வெளிச்சத்தில், புலிகள் நடமாட்டம் இருக்குமென நம்பப்படுகிற பகுதியில் மெல்ல முன்னேறிக்கொண்டிருந்தோம். தீக்குச்சியை பற்றவைத்துக்கொண்டே முன்னால் நடந்துகொண்டிருந்த சி.எம். அங்கே பாருங்கள் பளிச்சுன்னு ரெண்டு லைட் மாதிரி தெரியுதில்லையா? அந்த மாதிரிதான் இருக்கும் புலியோட கண்ணு, அப்படி எதையாவது பார்த்திங்கன்னா, சத்தம் போடாதிங்க, மெதுவா நடந்துகிட்டே இருங்கன்னார். அதுக்கு மேல ஒரு அடிகூட எடுத்து வைக்க மாட்டென்னு பிரபா அடம்பிடிக்க, அவர்களையும், அசோக்கையும் அனுப்பி வைத்து விட்டு நாங்கள் தொடர்ந்து செல்ல முற்பட்டோம். ஐந்து நிமிடம் கூட இல்லை, பயம் மெல்ல வயிறை பிசைய ஆரம்பித்தது, வெகு அருகில் அருவி இருந்தும் குளிக்கும் மனநிலையில் இல்லை, ஆக திரும்பி வந்துவிட்டோம்.

பேராண்மை படத்தில் ஆதிவாசிகள் வசிப்பதாக காட்டப்படும் இடத்திற்கு சென்றோம். மக்கானின் மச்சான், அந்த இடத்தை சுற்றிய காட்டுபகுதிக்குள் ஒரு இரண்டு மூன்று மைல்களுக்கு கூட்டிச் சென்றான். இது இதுவரை மனித காலடியே படாத இடம், நாம் குளிக்க செல்லுமிடத்தில் இருக்கும் தண்ணீர் இதுவரை மனித காலடிபடாத சுத்தமான தண்ணீர், என ஏகப்பட்ட விபரங்களை அள்ளி தெளித்துக்கொண்டே வந்தான். இடமும் தண்ணீரும் அவன் பேச்சின் நியாத்தை நிருபிப்பதாகவே இருந்தது. ஆனாலும் தண்ணீர் தேங்கி செல்வதால் பாசம் பிடித்திருந்தது, குளிக்க மனமில்லை. நீந்த முடியாமல் நாங்கள் அருகில் நடந்து செல்லும் போது விலகாமல் இருந்தது ஒரு மீன், அடிபட்டிருந்தது. அதை லாவகமாக பிடித்து “மீன் பிடித்து மீண்டும் ஆற்றில் விட ஆசை” என்று பாடிக்கொண்டு அதை தண்ணீரில் வீட்ட போது செத்திருந்தது. பாவம் அப்படியேவாவது விட்டிருக்கலாம்.

பானதீர்த்தம், ரோஜா படத்தில் மதுபாலா சின்ன சின்ன ஆசைன்னு கம்பிய புடிச்சிகிட்டு ஆடுவாங்களே அந்த இடம், அந்த அருவிதான் பானதீர்த்தம். ஆங்கிலேயர்களின் ஆளுமையை வெளிப்படுத்தும், இரண்டு மலைகளுக்கிடையே கட்டப்பட்டுள்ள பிரம்மாண்டமான அணையின் மறுகரையில் உள்ள மலையின் இரண்டாவது மைலில் உள்ளது, அந்த அருவி. படத்துல ரொம்ப சாதாரணமா மதுபாலா தங்கச்சி வீட்டிலிருந்து ஓடிவந்து குளிச்சிட்டு இருக்கும் மதுபாலாவை கூட்டிட்டு போவாங்க, அதெல்லாம் சும்மா. அரைமணி நேர மோட்டார் படகு சவாரி, பிறகு அரைமணி நேர மலையேற்றத்திற்கு பிறகே அருவியை அடைய முடிகிறது. நிம்மதியான குளியல், குளிர்ந்த நீர், கண்ணுக்கெட்டிய வரை நீர் கடல் போல் சூழ்ந்திருந்தது, அதிசயித்துபோயிருந்தேன்.

பாப நாசம், முண்டந்துறை, டானா, அகத்தியர் அருவி, பானதீர்த்தம், அம்பாசமுத்திரம், மாஞ்சோலை, மணிமுத்தாறு என இன்னும் சொல்லிகொண்டே போகலாம். எல்லா இடங்களும் வெகு அருகருகில் இருப்பது இன்னமும் சிறப்பு. எல்லாவற்றிலும் சிறப்பாக மகுடத்தில் வைத்த வைரமாக தென்தமிழ் மக்களுக்கே உரிய எளிமையான குணம், அன்பு, வெகுளித்தனம், குசும்பு எல்லாவற்றையும் ஒருசேர பெற்ற நண்பனின் குடும்பத்தினர். அவர்களின் உபசரிப்பு எனக்கு “போதுமென நிறுத்தும் புறங்கையில் சுடுசோறு போடும் தமிழ் மக்கள்” என்கிற வரிகளை நியாபப்படுத்தி செல்கிறது.
இன்னும் அங்கே விட்டுபோன இடங்களை சுற்றிப்பார்க்க இன்னொரு தீபாவளியை ஆவலோடு எதிர்ப்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். என்னடா இவன் மட்டும் பார்த்துட்டு, இங்க சும்மா சர்ஃபை போட்டு விளக்கிட்டு இருக்கானேன்னு திட்டாதீங்க மக்களே!, படத்தை இங்க போயி பாருங்க, இல்லை கீழே உள்ள சுட்டியை கிளிக்கி பாருங்க.

தீபங்களின் திருநாள் தீபாவளி

எனக்கு தெரிந்து யார் ஒருவருடைய இறந்த நாளையும் இவ்வளவு விமரிசையாக கொண்டாடுவது கிடையாது. தீபாவளி. கான்செப்ட் தப்பா இருந்தாலும் ரொம்ப கலர்புல் பண்டிகை. அனேகமாக இந்தியாவே ஒன்று சேர கொண்டாடும் பண்டிகை. முன்பு இந்துக்களின் பண்டிகையாக கொண்டாடப்பட்டு வந்த தீபாவளி, இன்று சாதி, சமய, மத வேறுபாடின்றி அனைவராலும் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது.


தீபாவளி என்ற உடனே நினைவுக்கு வருவது கங்கா ஸ்நானம், புதுத்துணிகள், பட்டாசு. அதிலும் வெகு விஷேசம் கங்கா அதிலும் எங்கள் வீட்டில் பாட்டி இருந்தவரை காலை நாலு மணிகெல்லாம் அனைவரும் எழுப்பப்பட்டு இருப்போம், இத்தனைக்கும் காலையில் தீபாவளி என்ற கனவோடும், எங்கே எனது பட்டாசுக்களை அக்காவோ தங்கையோ எடுத்து விடுவார்களோ என்ற பயமும் கலந்து அநேகமாய் தூக்கத்தையே மறந்திருப்போம். அதிகாலை 3.30 மணிக்கெல்லாம் எழுப்பி விட்டிருப்பார்கள். எல்லாரும் அழுங்க மழுங்க விழித்தபடி தலையில் பாட்டி வைத்து விட்ட எண்ணெய் வழிய பலகையில் அமர்திருப்பார்கள்.


எங்கள் ஊரில் ஒரு பழக்கம், யார் அந்த தெருவில் முதல் பட்டாசு போடுகிறார்களோ அவர்களே அந்த தெருவிற்கு தீபாவளியையே கொண்டு வந்து விட்டதாக சொல்லுவர். எனவே காலையில் எழுந்தவுடன் அந்த தெருவையே ஒரு சுற்று சுற்றி வந்து யாரும் இதுவரை பாட்டாசு வெடிக்கவில்லை என்று தெரிந்த பின்னரே நான் பூஜையறைக்கு வருவேன். எனக்கு தலையில் எண்ணெய் வைத்து ஸ்லோகங்கள் சொல்லி சாமி கும்பிட்டு விட்டு முதல் பட்டாசை பாட்டி எடுத்து கொடுக்கும்வரை, எனது முழு கவனமும் தெருவிலேயே இருக்கும். சாமி கும்பிட கண்களை மூடும்போது நல்லெணெய் விளக்கில் தண்ணீர் பட்டு வெடிக்கும், அந்த சத்தம் யாரோ தெருவில் முதலில் வெடித்து விட்டார்களோ என்கிற என் பயத்தை கூட்டவே அது வேண்டுமென்றே வெடிக்கிறது என்று நினைத்து கொள்வேன். பிறகு அந்த முதல் வெடி என்னால் வெடிக்கப்பட்டது என்று தெரிந்த பின்னர் தான் எனக்கு தீபாவளி.


செம்பருத்தியிலை, வெந்தயம், கறிவேப்பிலை, வேப்பிலை மற்றும் இன்னபிற எனக்கு தெரியாத சில பூக்களும் இலைகளும் ஒன்றுசேர்த்து நல்லெண்ணையுடன் சேர்த்து கொதிக்க வைக்கப்பட்டு தீபாவளியின் ஒருசில நாட்களுக்கு முன்னராகவே கங்கா ஸ்நானத்திற்கு எண்ணெய் தயாராக இருக்கும். முறுக்கு, சீடை, ரவா லட்டு, முக்கியமாக மைசூர் பாகுபோன்ற இனிப்பு கார வகைகள் தீபாவளிக்கு ஓரிரு நாட்களுக்கு முன்னதாக அம்மாவும் பாட்டியும் செய்து கொண்டிருப்பார்கள். தீபாவளியன்று சாமிக்கு படைக்கப் பட்டு பின்னரே சாப்பிடவேண்டும் என்பது பாட்டியின் கட்டளை. அம்மா செய்யும் மைசூர் பாகு, கெட்டியாக விகடன் ஜோக்கில் வரும் சுத்தி வைத்து உடைக்கும் இனிப்புகள் போல இருக்கும். ஆனாலும் அது எனக்கு பிடித்த இனிப்பு. இன்னமும் எது மாறினாலும் மாறாத ஒன்று அம்மா செய்யும் மைசூர் பாகு. அம்மா செய்தது என்பதால் எனக்கு ரொம்பவும் பிடிக்கும், பாகு கிண்டியபின்னர் நெய் தடவப்பட்ட அகண்ட தட்டில் அல்லது தாம்பாளத்தில் ஊற்றி வைப்பார். அதிலும் பாட்டிக்கு தெரியாமல் சிறு சிறு துண்டங்களை எனக்கு தரும் அம்மா செய்தது என்பதால் எனக்கு ரொம்பவும் பிடிக்கும்.


எங்களை பொறுத்தவரை தீபாவளி , தீபாவளியன்று கொண்டாடப்படுவது கிடையாது. ஒரு வாரத்திற்கு முன்பே ஆரம்பித்துவிடும், எங்களுக்கென்று பட்டாசும் புதுத்துணியும் வாங்கப்பட்டு விட்டதோ அன்றிலிருந்தே தீபாவளிதான். பட்டாசு வாங்கியவுடன் அப்பா எனக்கு என் தங்கைக்கு அக்காவுக்கு என்று பங்கிட்டு கொடுத்துவிடுவார். யார் மனதும் கோணாதபடி பங்கிடுவதில், அப்பாவுக்கு நிகர் அப்பாதான். இதில் எது சரியாக இருந்தாலும் பட்டாசுகளை அதிகம் வைத்திருக்கும் எனக்கு நான்தான் அதிகம் வைத்திருப்பதாக நினைத்துக்கொள்வேன்.


ஒவ்வொருநாள் பள்ளி முடிந்து வந்தவுடன் அவரவர்க்கான பட்டாசுக்களை எடுத்துக்கொண்டு மாடிக்கு சென்று காயவைப்பதும், சிலேட்டு, நோட்டு, பேப்பர் என எங்கு பார்த்தாலும் எதை பார்த்தாலும் அதில் பாட்டாசு, மத்தாப்பு வகைகளை வரைந்து அதற்கு மேலே பட்டாசு கடை என்று எழுதுவதும், கடை என்பதை அடித்து கடல் என்று எழுதுவதும், அதிலும் லட்சுமி வெடி வரையும்போது அதில் லட்சுமி படம் தெரிய வரைய நான் மிகவும் சிரமப்பட்டிருக்கிறேன், புது துணிமணிகள் சரசரக்க அக்காவும் தங்கையும் அருகிலுள்ள வீடுகளுக்கு சென்று இனிப்புகளை கொடுத்து விட்டு வருவார்கள். பிறகு அவர்கள் வீட்லிருந்து எங்களுக்கு என்று ஒரு பண்டமாற்றமே நடந்து கொண்டு இருக்கும்.


பின்னர் நண்பர்கள் ஒவ்வொருவராக சேர பட்டாசு வெடிக்க ஆரம்பித்தால் விதவிதமாக வெடித்துகொண்டிருப்போம். அதிலும் பரமசிவம் என்று ஒரு நண்பன் இருந்தான், அவனுக்கு மட்டும் எங்கு கிடைக்குமோ தெரியாது, கிலோ கணக்கில் வெங்காய வெடி கொண்டு வருவான். சாதாரண வெடியை கூட விதவிதமாக வெடிக்கும் பரமசிவத்திடம் நான் எனது குழந்தைகளுக்கு செய்துகாட்ட நிறைய சாகசங்கள் இருக்கிறது. இப்படி தீபாவளிக்கு முந்தய ஒவ்வொரு நாளும் தீபாவளியாகத்தான் இருந்திருக்கிறது.


முன்பெலாம் டிவி கிடையாது, சிறப்பு நிகழ்ச்சிகள் கிடையாது. தீபாவளி தீபாவளியாகவே இருந்தது. இன்று தீபாவளி மற்றுமொரு விடுமுறை நாள். இப்பொழுது பாட்டி இறந்து விட்டார்கள், அக்காவும் தங்கையும் திருமணம் ஆகி சென்று விட்டார்கள், பரமசிவமும் இல்லை, ஆனாலும் தீபாவளி வரத்தான் செய்கிறது. ஒவ்வொரு தீபாவளியும் என்னுள் பலபல நியாபகங்களை விதைத்து சென்றவாறேதான் இருக்கிறது.

நான் இன்னமும் 4 மணிக்கு எழுந்து கொண்டுதானிருக்கிறேன், தெருவின் முதல் வெடியை வெடித்து கொண்டுதானிருக்கிறேன் . எதற்காகவும் தீபாவளி கொண்டாடுவதை விடுவதாய் இல்லை.இதோ தீபாவளி வாரம் வந்துவிட்டது. இன்னும் நாலு நாட்களில் தீபாவளியும் வந்துவிடும், நம் எல்லோருக்குமாய்.


// பின்குறிப்பு : இது ஒரு மீள் பதிவுதான் சில மாறுதல்களோடு, சென்றவருட தீபாவளிக்கு நான் எழுதியது. இப்போ எழுத நெறைய இருந்தாலும் நேரம் குறைவுதான். ஆக தொடர்ந்து படிப்பவர்கள் மன்னிக்கவும். புதிதாய் படிப்பவர்கள் தங்கள் கருத்துக்களையும் விமர்சங்களையும் எப்பொதும் போல விட்டுச்செல்லுங்கள்.

சகபதிவர்கள்-நண்பர்கள் மற்றும் அவர்களின் குடும்பத்தினருக்கும் எனது இனிய தீபாவளி நல்வாழ்த்துகள். எங்கும் தீபத்தின் ஒளி பரவ, பொங்கும் இன்பம் எங்கும் தங்க, வாழ்வில் எல்லா செல்வங்களும் தழைத்தோங்க எல்லாம் வல்ல இறைவனை வேண்டி, சந்தோச தருணங்களை உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்ளும் நண்பன் முரளிகுமார் பத்மநாபன்.

மீண்டும் உங்கள் அனைவருக்கும் எனது தீபத்திருநாள் வாழ்த்துக்கள். :-) //