ராமநாதன் சாரும் ஜாதிக்காயும்

கல்லாறு. ஒரு பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு அடிக்கடி செல்வதுண்டு. காதலர்களுக்கு அல்லது காதலர்களாக கருதப்படுபவர்களுக்கு சொர்க்கபுரியாக இருந்த சமயம் அதுவும் எங்களுக்கு கூப்பிடு தூரத்தில் கல்லாறு என்பதால் அனேகமாக ஒவ்வொரு ஞாயிறுகளிலும் எங்களின் மொத்த நண்பர் குழாமும் அங்கே சென்று விடுவது வழக்கம்.

வழக்கம்போல இல்லாமல் ஒருமுறை வார நாட்களிலேயே சென்றிருந்தோம். காரணம் நண்பன் கார்த்திக். நான், கார்த்தியும் அவனது அந்நாள் காதலியாகிய சுமதியும், சுமதியின் இரு தோழிகளும் அவர்களின் காதலர்களும் என மொத்தம் ஏழு பேர். நான் மட்டும் ஏன் தனியே? என்றால் அதற்க்கு என்னிடம் பதில் உண்டு. "எனக்கு காதலிகள் கிடையாது. " ஆனால் காதலர்களாக செல்லும்போது நீ என்ன கரடி மாதிரி என்று கேட்டால் என்னிடம் பதில் இல்லை. ஒருவேளை கார்த்திக்கிடம் இருந்திருக்கலாம், இருக்கலாம்.

ஆனால் அனைவரும் ஜோடி ஜோடியாக செல்லும்போது நான் மட்டும் தனியாகவேணும் அங்கே செல்ல காரன் என்னிடம் நிறைய உண்டு. கல்லாறு. மற்றவர்களுக்கு எப்படி என்பது தெரியாது எனக்கு மிகவும் பிடித்த இடம். எனக்கு சின்ன வயதில் இருந்தே ஒரு பழக்கம் அசையும் பொருட்க்களை அசையாமல் பார்த்துகொண்டே இருப்பேன். அதிலும் குறிப்பாக ஓடும் நீரை பார்த்துகொண்டிருப்பது எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒன்று. அதிலும் கல்லாற்றில் கணுக்கால் நனையுமளவிற்கு குளு குளுவென ஓடிக்கொண்டிருக்கும் தெளிவான நீர். கண்படும் தூரம்வரை மொழுமொழுவென கூழாங்கற்கள். பருத்த மரங்களின் வேர்கள் குறுக்கும் நெடுக்குமாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும். ஏதாவது ஒருவேரில் உட்கார்ந்துகொண்டு தண்ணீரில் காலை நனைத்தபடி அமர்ந்து எதாவது புத்தகம் படித்து கொண்டிருப்பது என்பது எனது அந்த கால பொழுதுபோக்கு. பொன்னியின் செல்வனின் ஆரம்ப அதித்யாயங்களை அங்கேதான் படித்திருக்கிறேன்.

நண்பனாகட்டும் அவர்களோடு வந்தவர்களாகட்டும் அல்லது இன்னபிற காதலர்கலாகட்டும், காதலர்களாக கருதப்படுபவர்களும் சரி, தத்தம் தேவைக்கேற்ப பாறைகளை தேர்ந்தெடுத்து காதலிக்க தொடங்கிவிட்டனர். ரசிப்பதற்கு நிறைய இடங்கள் இருந்தாலும் புத்தகத்தோடே அவ்விடங்கள் பழக்கப்பட்டு போனதாலும் அந்த சமயம் புத்தகம் ஏதும் கையில் இல்லாததால் என்னால் நேரத்தை போக்குவது என்பது மிகவும் சிரமமாக இருந்தது. நானும் என்னால முடிந்தவரை நேரத்தை செலவு செய்ய நினைத்தேன், ஆனால் முடியவில்லை. தோட்டத்தையே சுற்றி சுற்றி வந்து கொண்டிருந்தேன். அப்போது புதிதாக நிறைய ஆட்கள் தென்பட ஆரம்பித்தனர், குழந்தைகளுடன் ஒரு சுற்றுலா போல வந்திருந்தார்கள். அவர்களில் ஒரு குடும்பத்தினரிடம் நானாக சென்று பேசிகொண்டிருந்தேன். அவர்கள் மேட்டுபாளயத்திளிருந்து வந்திருப்பதாக சொன்னார்கள். அவர்களுக்கு ஆறு வயதில் ஒரு மகனும் கையில் ஓரிரு வயதில் குழந்தையும் இருந்தது.

பக்கத்திலேயே இருப்பதால் அடிக்கடி இங்கே வந்துவிடுவோம் என்றும் ஊரிலிருந்து சொந்தக்காரர்கள் வந்திருப்பதால் அப்படியே ஒரு சின்ன டூர் மாதிரி கிளம்பி இங்க வந்தாச்சு என்று சொன்னார். அவர் மிகவும் அமைதியாக பேசினார் அவரது குரல் மிகவும் மென்மயானதாக இருந்தது. அவர்களோடு பேசிகொண்டிருந்ததில் நேரம் போனதே தெரியவில்லை. ஒரு கிளாசை கட்டடித்து விட்டு ஊர் சுற்றிகொண்டிருந்த என்னிடம், எந்த வித்தியாசமும் இன்றி மிகவும் அன்யோன்யமாக பழகினார்கள் அவரும் சரி அவரது குடும்பத்தினரும் சரிரொம்ப நேரம் அவர்களோடு பேசிகொண்டிருந்தேன். ரொம்ப நேரம் என்பது அவர்கள் பேசிக்கொண்டே சாப்பாட்டு பொட்டலங்களை திறக்கும்போதுதான் உணர்ந்தேன். சரி நீங்க சாப்பிடுங்க நான் அப்படியே நண்பர்களை பார்த்துவிட்டு வந்து விடுகிறேன் என்று கிழம்பினேன். அவர்களின் கட்டாயத்தின் முன்பு என்னுடைய எந்த காரணமும் எடுபடாது என்று தெரிந்ததால் நானும் உட்கார்ந்து விட்டேன்.
அவர்களின் அறிமுகத்தில்தான் இன்னமும் எங்கள் வீட்டு எலுமிச்சை சாதத்தில் இஞ்சியும் தொட்டுக்கொள்ள தேங்காய் சட்டினியும் பழக்கப்பட்டிருக்கிறது. நன்றி "ராமநாதன் சார்." சாப்பிட்ட பிறகு அவர்களின் மகனோடு கிரிக்கெட் விளையாடிகொண்டிருந்தேன். பந்து இல்லாததால் அங்கே இருந்த ஒரு காயை எடுத்து பந்தாக மாற்றி விளையாடிகொன்டிருந்தோம்.

ஒரு நியாபகமாக இருக்கட்டுமே என்று அதை வீட்டிக்கு எடுத்துவந்தேன். அம்மா சொன்னபிறகுதான் தெரியும் அது ஜாதிக்காய் என்று. நேற்று அன்னுடைய அறையை சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்தபோது ஒரு பிளாஸ்டிக் டப்பாவில் அதை பார்த்தபோது இதை அவசியம் எழுதவேண்டும் என்று நினைத்துகொண்டேன். ராமநாதன் சார், என்றாவது ஒருநாள் இதை நீங்களும் உங்களுடைய மனைவியும் படித்து, என்னை நியாபகப்படுத்தி கொள்வீர்கள் என்ற நம்பிக்கையுடன். நான்.


0 கருத்துரைகள்:

Post a Comment

வருகைக்கு நன்றி, அப்படியே உங்க கருத்துக்களையும் பதிவு பண்ணிடுங்க.