பேர் சொல்லக்கூடாது என்கிற வசம்பு

காலை ஐந்தரை மணியிருக்கும். அந்த நேரத்திலேயே வீட்டில் அந்நியமான குரல் கேட்க்க சிணுங்கி கொண்டிருந்த அலாரத்தை அணைத்து விட்டு எழுந்து கூடத்திற்கு வந்தேன். பக்கத்து வீட்டிற்கு புதிதாக குடிவந்துள்ள ஜோடி குழந்தையுடன் நின்று கொண்டிருந்தனர். அப்பா அவர்களோடு ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார். சிறிய புன்னகையுடன் அவர்களை கடந்து அடுப்படிக்கு வந்தேன். என்னம்மா? என்னவாம் இந்நேரத்துல? என்றேன். கொழந்தைக்கு முடியலையாம்?சரி சரி என்றவாறு சென்று விட்டேன்.


எப்படித்தான் அம்மாவால் இப்படி எல்லோரிடமும் இவ்வளவு அன்னியோன்யமாக பழக முடிகிறது என்று எப்போதும் நான் நினைப்பேன். இவர்கள் கூட கொடிவந்த ஓரிரு வாரங்களிலேயே அம்மாவிற்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்களாய் ஆகி விட்டிருந்தார்கள்.


"பாருங்க ஆண்ட்டி! தோள் மேல போட்டுகிட்ட பேசாம இருக்கான். கைல எடுத்துட்டா ஒரே அழுகை, ராத்திரி பூரா தோளிலேயே போட்டுக்கிட்டு கிடந்தோம்"

தொட்டியில போட்டு பார்த்தியாம்மா?

"பர்த்தேன்ம்மா, அப்பாவும் அழுததே இருக்கான்"

அம்மா, ஜிம்முக்கு கிழம்பிகொண்டிருந்த எனக்கு வேகவைத்த உருழகிழங்கை புரட்டியவாறே "குப்புற படுக்க வச்சு பார்த்தியாம்மா?"

"இல்லையே ஆண்ட்டி!"

"இந்தாடா தோல இன்னும் சரியா உறிக்கல பார்த்தது சாப்பிடு "

சரிம்மா, ஏதோ குழந்தைக்கு உடம்பு முடியலன்னு வந்திருக்காங்க அவங்கல பாருங்க முதல்ல என்றேன். ஏதோ மிகப்பெரிய உதவியை செய்து விட்டது போல என்னை பார்த்து சிநேகமாய் சிரித்தார்கள் இருவரும். அவர்கள் கடனுக்கு சிரித்ததை பார்த்தபோது நான் எதுவும் பேசாமலேயே இருந்திருக்கலாம் என்று தோன்றியது.


குழந்தைய இங்க குடும்மா, என்று சொல்லி அம்மா குழந்தையாய் வாங்கிகொண்டார்கள். தன்னுடைய கையிலேயே அவனை குப்புற படுக்க வைத்து கொண்டு, உதட்டை முன்னோக்கி குவித்து நாக்கை வெளியே நீட்டி மேலுதட்டில் பரப்பியவாறு "ப்லு ப்லு ப்லு ப்லு "என்று ஏதோ ஒரு வினோதமான ஒலியை எழுப்பினார்கள். எனக்கே இது ரொம்பவும் புதிதாக இருந்தது. அம்மா நீங்க இப்படியெல்லாம் கூட சவுண்ட் மிக்சிங் பண்ணுவிங்களா? பூக்குட்டி தோத்தார் போங்க. என்று சிரித்த என்னை அவர்கள் சட்டை செய்ததாக தெரியவில்லை. குழந்தை இன்னும் அழுதுகொண்டுதான் இருந்தது.


ஏண்டி குட்டிம்மா! என்னாச்சு? என்னடி செல்லம்! ஏன் அழுகிற? என்று குழந்தையிடம் கேள்வியை கேட்டு "வயிறு வலிக்குதா?" என்ற கேள்வியையே பதிலாக சொல்லிகொண்டிருந்தார்கள்

"எதோ வயத்து பிரச்சனை போல, புள்ளைக்கு வயத்த அமுக்குனாப்பல இருந்தா சுகமா இருக்கும் போல இருக்கு பாரேன்."

ஆமா நேத்து என்ன சாப்ட்ட?

பூரி மசால்

சரிதான், தாய்ப்பால் கொடுக்கும்போது இந்த மாதிரி வாயு பொருட்களை கொறச்சிக்கம்மா, சரியா? கொஞ்சம் ஜாதிக்காய், கடுக்காய், சித்திரத்தை கூட பேர் சொல்லாதது எல்லாத்தையும் நல்லெண்ணெய் வெளக்குல சுட்டு, அரைச்சு ரெண்டு சொட்டு குடும்மா, சரியா போயிடும், இல்லா நாடு மருந்து கடையில ஓரமருந்துன்னு கேட்ட குடுப்பாங்க. வாங்கி குடுங்க

சரிம்மா, குடுத்து பாக்குறோம், இல்லனா சாயந்திரமா டாக்டர்கிட்ட கூட்டிட்டு போயி காமிக்கிறோம். வரோம்மா ரொம்ப தேங்க்ஸ், வரேன் ஆண்ட்டி.

அநேகமா வாயு பிரச்சனயாதான் இருக்கும், அவங்க போனதுக்கு அப்புறமா அம்மாவா பேசிகிட்டே உள்ளே போனாங்க.


நான் அம்மாவிடம் "அம்மா ஏதோ கடுக்காயோட பேர் சொல்லாததுன்னு சொன்னிங்களே, அது என்னம்மா?

"அதாண்டா வசம்பு"

"பேர் சொல்லக்கூடாது சொன்னிங்க இப்ப சொல்லிடிங்க?"

"குழந்தைக முன்னாடி சொல்லக்கூடாது"

"ஏன்?"

"ஏன்னா, "குழந்தைக முன்னாடி வசம்புன்னு சொல்லக்கூடாதுடா"

"அதான் ஏன்?"

"ஏன்னா, ............""உங்க பாட்டி அப்படிதான் சொல்லி கொடுத்திருக்காங்க"

"ஏம்மா, இதே கேள்விய நான் குழந்தையா இருக்கும்போது கேட்டிருந்தா என்ன சொல்லியிருப்பீங்க?"

"ம்ம்.. போடா, போ போயி வேலைய பாரு"


2 கருத்துரைகள்:

Karthikeyan G said...

Cool!!

Murali said...

thank you karthi

Post a Comment

வருகைக்கு நன்றி, அப்படியே உங்க கருத்துக்களையும் பதிவு பண்ணிடுங்க.