தேவதைக்கு சரியான ஆண்பால் என்ன?



அங்காடித்தெரு படம் பார்த்ததும், நல்ல படம் பார்த்தோம் என்கிற திருப்தியைவிட, ஓவர் எக்ஸாகிரேஸன் என்கிற அழுத்தித் திணிக்கப்பட்ட சோகம்தான் தெரிந்தது.

தேவதைக்கு சரியான ஆண்பால் என்ன? 

”எந்தவொரு குத்துசண்டை வீரனின் வாழ்வோடு ஒப்பிட்டாலும் ஜேம்ஸ் ப்ரடோக்கை போல ஒரு மனிதனை பார்க்கமுடியாது” என்கிற எழுத்தாளர் டேமன் ருன்யெனின் வார்த்தைகளோடு தொடங்குகிறது, படம். 


1928 குத்துசண்டை போட்டியில் ஒரு தலைசிறந்த வீரனாக, தொடர்ந்து பத்துமுறை நாக்அவுட் முறையில் ஜெயித்த, இப்படி ஒரு தவிர்க்கமுடியாத இடத்தில் இருக்கிறான், ப்ரடோக். ஆனால் அதே குத்துசண்டையினால் கையில் ஏற்பட்ட முறிவின் காரணமாய் போட்டிகளில் கலந்துகொள்ள முடியாத நிலை. தொடர்ந்து நாட்டில் நிலவும் கடுமையான வேலையில்லா திண்டாட்டம், இரண்டும் சேர்த்து அடுத்த ஐந்து வருடங்களில் அவன் வாழ்க்கையை சூனியமாக ஆக்கிப்போகிறது. தொடர்ந்து குத்துசண்டையில் கலந்துகொள்ள அவனுக்கு அழைப்புகள் வந்தாலும் கலந்துகொள்ளமுடியாமல் தவிக்கிறான். ஒருபுறம் குடும்ப சூழ்நிலை மேலும் இறங்கிக்கொண்டே இருக்கிறது. ஒரு கட்டத்தில் தண்ணீருக்கும், மின்சாரத்திற்குமான பாக்கியைக்கூட கட்டமுடியாமல் போகிறது. பால்பாக்கியால் வீட்டிற்கு வரும் பாட்டில்பாலும் தடைபடுகிறது. மூன்று குழந்தைகளுடன், ப்ரடோக். 

அருகிலுள்ள ஒரு தொழிற்சாலையில் பளுதூக்கும் வேலைக்கு போகிறான். ஆனால் அங்கும் ஒரு நாளைக்கு பத்து பேருக்குமேல் வேலைக்கு எடுப்பதில்லை, ஆனால் அங்கு இவனோடு சேர்த்து தினமும் ஐம்பது பேராவது காத்திருக்கிறார்கள், வேலைக்காக. அதிர்ஸ்டம் இருந்தால் வேலை என்கிற நிலை, அன்றும் அவன் பெயர் அழைக்கப்படாததால் வெறுத்து வீடு திரும்புகிறான், நாட்டில் வேலையில்லாதவர்களின் எண்ணிக்கை ஒண்ணரை லட்சமாக உயர்ந்தது, என்ற செய்தியுடன் நாளிதழ் தெருவில் கிடக்கிறது. வீட்டிற்குவரும் ப்ரடோக்கிடம் அவனது மகள், ”அண்ணன் திருடிட்டான்” என்கிறாள் உள்ளே ஆட்டிறைச்சி துண்டு மேசையில் இருக்கிறது. அவன் மனைவி மே “நான் எவ்வளவோ கேட்டுட்டேன் ஒண்ணுமே சொல்ல மாட்டேங்கிறான்” என்கிறாள். ப்ரடோக் தன் மகனிடம் அதை எடுத்துகொண்டு என்னோடு வா என்கிறான். அதே கடையில் கொண்டு கொடுத்துவிட்டு கடைக்காரரிடம் மன்னிப்பு கேட்டுவிட்டு திரும்புகின்றனர். வழியில் மகன் சொல்கிறான் “ என்னுடைய நண்பனை அவனது மாமா வீட்டிற்கு அனுப்பிவிட்டார்கள்” 

“ஏன்” 

”அவங்க அப்பா அம்மாவால அவனுக்கு சரியான உணவுகளை கொடுக்க முடியவில்லை”தன் மகனின் இந்த வார்த்தையில் கலங்கிப்போகிறான் ப்ரடோக். இருந்தும் மகனிடம் “ ஆம், நீ சொல்வது நிஜம்தான், இங்கும் நிலைமை அப்படித்தான் இருக்கிறது, நம்மை போன்றே இங்கு ஏராளமான மக்கள் சாப்பாட்டுக்கும் கஷ்டப்படும் நிலையில்தான் இருக்கிறார்கள், ஆனால் திருடுவதற்கு இதை காரணமாக்கக்கூடாது. என்ன நடந்தாலும், நம்முடையதல்லாத எதையும் நீ எடுக்கக்கூடாது, புரிகிறதா? எனக்கு சத்தியம் செய்து கொடு” என்கிறான். 

சத்தியமா இனி இப்படி செய்யமாட்டேன், ஜோ. 

”அப்பாவும் உனக்கு சத்தியம் செய்கிறேன், என்ன நிலைமை வந்தாலும் உங்களை எங்கும் அனுப்பிவிடமாட்டேன்” ப்ரடோக். 

மகன் அழுதபடியே கட்டிப்பிடித்துக்கொள்கிறான். 


அன்றிரவு, ஒரு போட்டியில் கலந்துகொண்டால் 75 டாலர் கிடைக்கும் என்பதால் மீண்டும் களமிறங்குகிறான். அவனுடைய மேனேஜராக, ப்ரடோக்கை சண்டைக்கான ஆயத்தங்களைசெய்யும்போது அவனது கை எலும்பின் முறிவு இன்னும் ஆறாமல் இருப்பதை கவனிக்கிறார். ஏன் என்னிடம் இதைப்பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை, இப்படியே எப்படி விளையாடமுடியும்? என்கிறார். ”என்னால் முடியும், நான் சுத்தி கடனை வாங்கி வைத்திருக்கிறேன். என்னால் முடிக்கவேண்டிய கடன் நிறைய இருக்கிறது, நான் அவசியம் ஜெயித்தே ஆகனும்” என்கிறான். ஆனால் சண்டையின்போது அவனது கையில் மேலும் மூன்று முறிவுகள் ஏற்படுகிறது. போட்டி நட்த்துபவர் நீ சரியாக சண்டைபோடாத்தால் பார்வையாளர்களின் அதிருப்தியை பெற்றோம். இனி நீ குத்துசண்டைக்கு லாயக்கில்லை என்று அனுப்பிவிடுகிறார். போட்டியும் தடைபடுகிறது. விரக்தியோடு வீடு திரும்புகிறான். சம்பளமும் இல்லை. 

விதி அவனை நாலப்பக்கமும் சுழற்றி அடிக்கிறது. ஒருகட்டத்தில் மனைவி குழந்தைகளை தனது தங்கையின் வீட்டிற்கு அனுப்பிவைக்கலாம், நானும் ஏதாவது வேலை செய்கிறேன், இங்கு நிலைமை சரியானது குழந்தைகளை திரும்ப அழைத்துக்கொள்ளலாம், என்கிறாள். ப்ரடோக் என் கை உடைந்திருக்கிறது, ஆனால் மனது அப்படியில்லை, நான் ஷுவிற்கு பாலிஷ் போட்டாவது உங்களை காப்பாற்றுவேன், என்கிறான். ஆனால் இப்படி நிலையில் உங்களை வைத்திருப்பதற்குஎன்னை மன்னித்துவிடு, என்று கதறுகிறான். 

ஆனால் நிலைமை மேலும் மோசமாகிக்கொண்டே போகிறது, மின் இணைப்பு துண்டிக்கப்படுகிறது. குழந்தைகள் உடல் நிலை மோசமாகிறது. வேலைதேடி ப்ரடோக் வெளியே சென்றிருக்கும் நேரம், மே குழந்தைகளை அவளின் தங்கை வீட்டில் விட்டு வருகிறாள். வீட்டிற்கு வரும் ப்ரடோக் குழந்தைகள் இல்லாதது கண்டு மனமுடைகிறான், நான் எந்த சூழ்நிலையிலும் குழந்தைகளை எங்கும் அனுப்ப மாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்து கொடுத்திருக்கிறேன். என்னால் என் குழந்தைகளை காப்பாற்றமுடியும் என்று கத்திவிட்டு வெளியேறுகிறான். 

அரசு மிகவும் முடியாதவர்களுக்கு சிறுகடன் கொடுத்துவருகிறது, அங்கு 19 டாலர் கடன் வாங்குகிறான், மீண்டும் மின் இணைப்பு பெற இன்னும் 18 டாலர்கள் தேவைப்படுகிறது. குத்துசண்டை நடத்துபவரை காண கிளப்பிற்கு போகிறான். தன் நிலைமையை விளக்கிகூறி, என்னை நன்றாக தெரிந்தவர்கள் இங்குதான் இருக்கிறீர்கள், அதனால்தான் நான் இங்கே இருக்கிறேன். என்கிறான். தன் தொப்பியை கழற்றி காசு கேட்கிறான். ப்ரடோக்காக ரஸல் க்ரோ. மனுஷன் நடிப்புல பின்னியெடுத்திருப்பார், இந்த இடத்தில். இசையும், கச்சிதமான உடல் மொழி மற்றும் நடிப்பால் கண்ணில் ஈரம் கொள்ளும் காட்சி. 

அவனது நிலைமையை அறிந்த அவனது மேனேஜர், அவனுக்காக போராடி விளையாட ஒப்புதல் பெறுவதோடு ஒரு நல்ல போட்டிக்கும் ஏற்ப்பாடு செய்கிறார். அதில் ஜெயித்தால் 250 டாலர் கிடைக்கும். ப்ரடோக் ஒத்துக்கொள்கிறான். உலகின் இரண்டாம் நிலை வீரனுடனான அந்த போட்டியில் கடுமையான சண்டைக்குபின் ப்ரடோக் ஜெயிக்கிறான். மக்கள் இத்தனை ஆண்டுகளுக்கு பிறகும் இவரது ஓவ்வொரு அடியும் அப்படியே இருக்கிறது என்று புகழ்கின்றனர். “இனி எப்போது விளையாட தகுதியில்லை என்றிருந்த ப்ரடோக் உலகின் இரண்டாம் நிலை வீரரை மூன்றாவது சுற்றில் ஜெயித்தார்” என்று நாளிதழ்கள் செய்தி வெளியிடுகின்றன, ஆக அடுத்தநாள் மூட்டைதூக்கும் வேலையிலும் கவனிக்கப்படுகிறான், அந்த முதலாளி ப்ரடோக்கை வேலைக்கு எடுப்பதோடு நல்ல சண்டை என்றும் பாரட்டுகிறார். மெல்ல அடுத்தடுத்த போட்டிகளில் ப்ரடோக்கின் ஆதிக்கம் தொடர்கிறது, அதே சமயம் அவனது விலாவில் இன்னொரு முறிவும் ஏற்படுகிறது. ஆனாலும் தொடர்ந்து சண்டையிட்டுக்கொண்டே இருக்கிறான். 

ஒரு கட்டத்தில் உலகின் முதல்நிலை வீரனுடன் சண்டையிட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது. அவன் குத்துசண்டையின்போது களத்திலேயே இரண்டு பேரை கொன்றிருக்கிறான். அந்தபோட்டியில் ப்ரடோக் நிச்சயம் கொல்லப்படுவான் என்று பத்திரிக்கைகள் செய்தி வெளியிடுகிறது. பிரடோக்கின் மனைவிக்கும் இந்த சண்டையில் துளியும் விருப்பமில்லை. பத்திரிக்கையாளர்களின் சந்திப்பில் உங்கள் காயத்திலிருந்து எப்படி மீண்டு வந்தீர்கள்? இந்த போட்டியில் ஜெயிப்பீர்களா? என்றும் கேட்கிறார்கள். அதற்கு ப்ரடோக் “ நான் மீண்டு, மீண்டும் சண்டைக்கு வர காரணம், ஒரு பாட்டில் பால்” என்கிறான். வெற்றியின் போதைக்காகவோ, பெருமைக்காகவோ நான் சண்டையிடவில்லை, என் உணவிற்காக சண்டையிடுகிறேன், எனவே நான் நிச்சயம் ஜெயிப்பேன். என்கிறான். 

போட்டி நடத்துபவர்கள், அவன் மேனேஜர், சக தொழிலாளிகள், அவன் முதலாளி, மனைவி, குழந்தைகள், நாட்டு மக்கள் அனைவரும் அவன் தோல்வி அடையப்போவது நிச்சயம் என்று தெரிகிறது. ஆனால் இதுவரை ஒருமுறை கூட நாக் அவுல் முறையில் தோற்காத அந்த வீரன் இந்த போட்டியில் முதல் சுற்றை தாங்குவானா? உயிர்பிழைப்பானா? என அனைவரும் ரேடியோவின் முன்பும், போட்டிகளத்திலும் திரள்கின்றனர். 



நம் அனைவருக்குமே தெரியும் கதாநாய்கன் எப்படியும் ஜெயிக்கபோவது நிச்சயமென்று, ஆனால் அது எப்படி? அதை எப்படி காட்சிபடுத்தியிருக்கிறார்கள்? இசையின் பயன்பாடு என்ன? அவசியம் நல்ல ஸ்பீக்கர் சிஸ்டத்துடன் பாருங்கள். பிரடோக்கிற்கு விழும் ஒவ்வொரு அடிக்கும் நமக்கு ஒரு உத்வேகம் பிறக்கும். இதயம் கனத்து எப்போது இந்த சண்டை முடியும் என்று தோன்றும். நம்முடைய நண்பன் ஒருவன் உயிருக்கும் உணவுக்கும் சண்டையிட்டுக்கொண்டிருந்தால் அதை நேரில் பார்க்கும் நம் மனவோட்டம் எப்படி இருக்கும்? அதை அப்படியே காட்சிகளாக்கியிருப்பார்கள். நல்ல படம் பாருங்க. 

இயக்குனர் ரான் ஹோவார்ட், டாவின்சி கோட் படத்தின் இயக்குனர். ஜேம்ஸ். ஜே. ப்ரடோக் என்கிற ஒரு குத்துச்சண்டை வீரனின் உண்மையான வாழ்க்கையை படமாக்கியிருக்கிறார். எதிர்பாராத திருப்பங்கள் எதுவும் இல்லை, அதிரிபுதிரி பரபர காட்சிகள் இல்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் அடுத்து என்ன என்பதை எளிதாக பார்ப்பவர்கள் ஊகிக்கமுடியும். அப்புறம் என்ன ஸ்பெசல்? அவசியம் பாருங்கள். மேலும்  ரஸல் க்ரோவும் டாம் ஹேங்க்ஸும் எவ்வளவு மொக்கையான படங்களில் நடித்தாலும் பார்ப்பேன். அந்த அளவிற்கு அவர்களின் நடிப்பு எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒன்று.

இந்த பதிவின் ஆரம்பத்தில் அங்காடித்தெரு பற்றி ஏன் சொன்னேன் என்றால் கிட்டதட்ட ஒரே கதைக்களம். அவர்கள் பயணிக்கும் களம் மட்டும் வேறு. எக்ஸாகிரேஷன் நிச்சயம் ஒரு படத்திற்கு தேவைதான். ஆனால் அளவோடு. அங்காடித்தெருவில் இது மட்டும் கொஞ்சம் கவனமாக கையாளப்பட்டிருந்தால் தமிழ் சினிமாவில், ஏன் உலக சினிமாவிலேயே ஒரு முக்கியப்படமாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் வசந்தபாலனுக்கு அது எட்டும் இடம்தான். 

தேவதைக்கு சரியான ஆண்பால் என்ன? என்னவாகவோ இருந்துவிட்டு போகட்டும் இனி நான் சிண்ட்ரெல்லா மேன் என்றுதான் சொல்லப்போகிறேன்.

வலைச்சரத்தில் நான்

  அனைத்து நண்பர்களுக்கும், இந்த ஒருவாரத்திற்கு சீனா ஐயாவின் அனுமதியுடன் வலைச்சரத்தில் எழுத இருக்கிறேன். ஆக தொடர்ந்து உங்கள் வாசிப்பை அங்கேயும் தொடருங்கள் என்று அன்புடன் கேட்டுகொள்கிறேன்.


                     நன்றி....


என் காதலி மற்றும் நான்

       அவன் (சுஹோ) கடலை ஒட்டிய தண்டவாளத்தில் நடந்துகொண்டிருக்கிறான், தன்னை யாரோ அழைப்பதாய் உணர்ந்து திரும்புகிறான், கடல் எப்போதும்போல கரையோடு பேசிக்கொண்டிருக்கிறது. கடலுக்கடியில் பெயரிடப்படாத வண்ண மீன்களுக்கிடையே கிடக்கிறது ஒரு பீப்பர் (பேஜர் போன்ற ஒரு கருவி). மெல்ல பியானோவின் இசை அவிழ அவள் குரல் அவனை அழைக்கிறது,

                         சுஹோ.....




வருடாவருடம் பள்ளி நண்பர்கள் சந்தித்துகொள்ளும் நிகழ்விற்கு பத்து வருடங்களாக வராமலே இருக்கும் சுஹோவைப்பற்றி, அவன் நண்பர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

“இந்த வருடமாவது அவன் வருவானா?”,

“எனக்கு வருவான்னு தோணலை, அவன் இன்னும் அவளை மறக்கலை”

“யாரை?”,

“சூயேங்கைத்தான், அதோட இன்னைக்குதான் அவளோட இறந்த நாளும்கூட”

இவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே அங்கு வருகிறான், சுஹோ. வழக்கமான விசாரிப்புகள் முடிந்து அவர்கள் இருவரும் காதலிக்கும்போது சந்தித்துக்கொள்ளும் அந்த கலங்கரை விளக்கத்தின் கீழே பேசிக்கொண்டிருக்கின்றனர், நண்பர்கள் அனைவரும்.சுஹோவின் நண்பன் கடலை பார்த்து கத்துகிறான், “சூயேங், நீ எங்க இருக்க? இவன் இன்னமும் உன்னை மறக்க முடியாமல் உன் நினைவாகவே இருக்கிறான். தயவுசெய்து இவன் நினைவிலிருந்துபோ” என்று அழுதபடியே கதறுகிறான். நண்பர்கள் அவனை அழைத்துசெல்ல சுஹோவின் நினைவுகள் பின்னோக்கி நகருகிறது.

கடலில் நினைவிழந்து கிடக்கும் அவனை, காப்பாற்றி கரையில் கொண்டுவந்துபோடும் அவள் தன்னுடைய பீப்பர் கடலியே தவறிவிழுந்திருப்பதை உணர்கிறாள். நண்பர்கள்தான் தன்னை காப்பாற்றியதாக அவனும் நினைத்துக்கொள்கிறான். எப்போதும் போல பள்ளி முடிந்து தன் தாத்தாவின் கடைக்கு வருகிறான், சுஹோ. தாத்தா கல்லறைபெட்டிகளை செய்து வருகிறார். அவன்வரும்போதுகூட ஓரு வயதானவர் தனக்கான பெட்டிக்கு அளவு கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார். தாத்தாவிற்கு அவரது பழைய நினைவுகளை பேரனோடு பகிர்ந்துகொள்வதில் ஆர்வம். இருவரும் கடலை பார்த்தபடி வெகு நேரம் பேசிக்கொண்டிருக்கின்றனர். அடுத்தநாள் பள்ளியில் இசைபாடத்தின்போது, பள்ளியின் கனவு பெண்ணாக சொல்லப்படும் சூயேங் இவனை திரும்பி திரும்பி பார்த்தபடி இருக்கிறாள். இவன் தன்னைத்தான் பார்க்கிறாள் என்பதை நம்பமுடியாமல் முன்னும் பின்னும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். சூயெங் தானாகவே வலிய வந்து தன்னுடன் பேசுவதையும் பழகுவதையும் ஆச்சர்யமாக பார்க்கிறான், சுஹோ. அவன் நண்பன் அவனிடம் “இந்த பணக்கார பொண்ணுகளே இப்படிதான், திடீர்ன்னு யாரையாவது சேர்த்துகிட்டு சுத்துவாங்க, அப்புறமா கழட்டியும் விட்டுடுவாங்க, அதோட அவ பின்னாடி சுத்துற நம்ம சீனியர் ஒருத்தன் உனக்கு குறி வச்சிட்டான்”என்கிறான்.

அன்று மாலையே அதுவும் நடக்க, நண்பர்கள் உதவியுடன் தப்பித்து இருவரும் சைக்கிளில் கடற்கரைக்கு வந்து சேர்கின்றனர். மெல்ல இவர்கள் இருவருக்குள்ளும் நெருக்கம் அதிகரிக்கிறது.. பின் ஒருநாள் தன்னுடைய போன் நம்பரைக் கொடுக்கிறாள், சுஹோ, இரவில் தன் தங்கையுடன் சண்டையிட்டு அவளுக்கு போன் செய்கிறான், அவனுக்காக ஏற்கனவே செய்தி காத்திருக்கிறது. “சூஹோ நீ ஒரு மடையன், உன்னை ஒரு பெண் கவனித்துவருவதையே அறியாமல் இருந்திருக்கிறாய், கடலில் நீ தவறியபோது நானே விழுந்ததைபோலவே நினைத்துக்கொண்டேன், உன்னை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்” என்கிறாள். இங்கேதான் தன்னை காப்பாற்றியது சூயேங்தான் என்பதை அறிகிறான்.

ஒரு மழை நேரம் சுஹோவின் தாத்தா உடல் நிலை சரியில்லாமல் இருப்பதாய் செய்தி பள்ளிக்கு செய்தி வருகிறது. சுஹோ உடனே தாத்தாவை சந்திக்க ஓடுகிறான். அங்கே தாத்தா இவனுக்கான பியருடன் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார். எவ்வளவு அழகான கிளைமேட் இதை அனுபவிக்கத்தான் உன்னை அழைத்தேன், மேலும் உன்னோடும் பேசவேண்டும் போல இருந்தது என்கிறார். அப்போது சுஹோ விட்டுவந்த அவனது புத்தகங்களை கொடுத்துச்செல்ல சூயேங் அங்கே வருகிறாள். அவளும் ஆர்வமுடன் தாத்தாவின் முதல் காதலை பற்றி கேட்கிறாள்.

பாட்டி போட்டோவின் பின் ஒளித்துவைத்திருந்த தன் காதலியின் புகைப்படத்தை கையில் வைத்துக்கொண்டு தாத்தா தன் முதல்காதலை நினைவு கூர்கிறார். குடும்பத்தினரின் பலமான எதிர்ப்பினூடே உயிராக காதலித்து வந்த பெண்ணை போரின் காரணமாக பிரிய நேரிடுகிறது. அப்போது அந்த பெண் நீ வரும் வரை நான் காத்திருப்பேன். நீயில்லாமல் உயிரோடிருப்பேன் ஆனால் வாழமுடியாது, செத்தும்போவேன் ஆனால் பிரிந்திருக்க முடியாது என்கிறாள். கண்ணீருடன் இருவரும் விடை பெறுகின்றனர், ஆனால் போர் முடிந்து ஊர் திரும்பும்போது எனக்காக யாரும் காத்திருக்கவில்லை, எனக்கு அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் மட்டுமே நினைவில் இருந்தது” என்கிறார். இருவரும் கலங்கிய கண்களுடன் அமைதியாக கேட்டுக்கொண்டிருக்கின்றனர்.

தாத்தா, தன் திருமண வாழ்வில் பாட்டிக்கு மிகப்பெரிய துரோகத்தை செய்திருக்கிறார், என்கிறான் சுஹோ. அப்படியில்லை எந்த ஒருவராலும் தன் முதல் காதலை எளிதில் மறந்துவிட முடிவதில்லை அவ்வளவுதான். சரிவிடு உன் தாத்தா அவர் காதலியோடு சேர்ந்திருந்தால் இன்று நான் சந்தித்திருக்கவே முடியாது, என்கிறாள் சூயேங், மேலும் அவர் இறந்தபின்னாவது அந்த பெண்ணுடன் வாழட்டும் என்கிறாள். எனக்கு இறப்பிற்கு பிந்தைய வாழ்வு என்பதில் நம்பிக்கையில்லை என்கிறான். இதில் சற்று கோபமடையும் இருவரும் கோபித்துக்கொண்டு கிளம்புகிறார்கள்.

வீட்டிற்கு வரும் அவனிடம் தாத்தா தன் கதையை தொடர்கிறார். ஒரு நாள் எனக்கு ஒரு சவப்பெட்டி செய்யும் வேலை வந்தது, அங்கு சென்றபோதுதான் தெரிந்தது அது என் காதலியின் கணவருக்கு என்று, நாங்கள் ஒரு வார்த்தையும் பேசிக்கொள்ளவில்லை, அவள் அழுதுகொண்டே இருந்தாள். வாழ்க்கை அப்படித்தான் ஒரு சிறிய வளைவில் நம்மை அப்படியே புரட்டி போட்டுவிடும், என்கிறார். சுஹோ தான் சூயேங்கிடம் கோபப்பட்டிருக்கவேண்டாம் என்று நினைக்கிறான். சூயேஙின் மீதான தன் காதலை உணர்கிறான், அதை அவளிடம் சொல்ல, அவளைத்தேடி வீட்டிற்கு செல்கிறான். ஒரு கல்லை எடுத்திவீச அவள்வீட்டு கண்ணாடி உடைகிறது. பி அங்கிருந்து ஓடிவருகிறான், வழியில் போனில் அவளுக்கு செய்தியை பதிகிறான். “நீ எப்போது சொல்லவதுபோல எல்லோரின் வாழ்விலும் ஒரு எல்லை இருக்கும் என் தாத்தாவிற்கு பாட்டி, அப்பாவிற்கு அம்மா, எனக்கு நீதான்” என்கிறான். அவனை துரத்திவரும் சூயேங் ஆம், எனக்கும் அப்படித்தான் என்கிறாள் அவன் பின்னாலிருந்து. இருவரும் ஒருவர்மீது ஒருவர் கொண்ட காதலை உணர்கின்றனர்.

ஒருநாள், நண்பர்களோடு சேர்ந்து அருகிலுள்ள தீவிற்கு ஒரு நாள் சென்று தங்கிவர முடிவு செய்து சூயேங்கை அழைக்கிறான். கடைசி நேரத்தில் மற்றவர்களின் வருகை தடைபட இருவரும் அந்த தீவிற்கு செல்கின்றனர். மிகவும் மகிழ்ச்சியான அந்த இரவில் விழிக்கும் அவன், அவளை தேடுகிறான். சூயேங், கடற்கரையில் அமர்ந்தபடி தனது டைரியில் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறாள். அங்குவரும் சுஹோவிடம் ஓவ்வொரு வருடமும் என்னை நீ இங்கே அழைத்துவா, என்கிறாள். அடுத்த நாள் கிளம்பும் தருவாயிலும், சூயேங் அந்த மலையுச்சியில் விதைகளை தூவிக்கொண்டிருக்கிறாள். அங்கே வரும் சுஹோவிடம் மகிழ்ச்சியாக எதையோ சொல்ல வாயெடுக்க மயங்கி விழுகிறாள்.

அவசரமாய் ஊருக்கு திரும்பியதும், சூயேங்கின் தந்தை இவனை கடிந்துகொண்டு, அறைகிறார். அவளுக்கு என்ன ஆனது என்று தெரிந்துகொள்ள ஹாஸ்பிட்டலுக்கு வருகிறான். அங்கே அவள் லுகோமியா என்ற நோயின் தீவிரத்தில் இருப்பது தெரிகிறது. ஆனால் சூயேங் மருத்துவமனையிலிருந்து ஓடிவிடுகிறாள். அவளைத்தேடி அவர்கள் பொதுவாக சந்திக்குமிடத்திலெல்லாம் தெடுகிறான் சுஹோ. எங்கும் அவள் இல்லாததால் மிகுந்த வருத்ததுடன் தாத்தாவை பார்க்க வருகிறான். அங்கே சூயேங் தனக்கான சவப்பட்டிக்கு அளவு கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறாள். தாத்தா அவர்களின் மனசுமையை குறைக்க, ஒரு நாள் தன்னுடைய காதலி இறந்துவீட்டதையும் அவளது இறுதி சடங்குகளை நானே செய்யவேண்டும் என்று அவள் விரும்பியதையும் தானே அதை செய்து வந்ததையும் சொல்கிறார். சுஹோ மேலும் கவலையடைகிறான், சூயேங், அவனிடம் நீ என்னை மன்னித்துவிடு சுஹோ என்று சொல்கிறாள். மெல்ல மெல்ல அவள் இறந்துகொண்டிருக்கிறாள் என்பது அவனுக்கு புரிகிறது, அவளை மீண்டும் மருத்துவமனைக்கு அழைத்து வருகிறான். வழியில் சுஹோ நான் எப்ப கூப்பிட்டாலும் நீ எனக்கு பதில் சொல்வியா? என்கிறாள்.

மருத்துவமனையில், சூயேங்கின் தந்தை அவனை அழைத்து, ”என்னிடம் நிறைய பணம் இருக்கு, ஆனால் என்னால் என் மகளை காப்பாற்ற முடியவில்லை, அவ்ளுக்கு எதுவும் செய்துவிடமுடியவில்லை, அவள் உன்னை விரும்புகிறாள். உன்னால் அவளுக்கு என்ன செய்ய முடியுமோ அதை செய்” என்கிறார். அவளும் அவனிடம் என்னை அந்த தீவிற்கு அழைத்துபோ சுஹோ என்கிறாள். ஆனால் கடுமையான புயலின் காரணமாய் படகுகள் கடலில் செல்ல இயலாது என்கிறார்கள். சுஹோ அவர்களோடு சண்டையிடுகிறான். தூரத்தில் இதை கவனித்தபடியே சூயேங் தன் மனதுடன் பேசுகிறாள், நீ ரொம்ப நல்லவன் சுஹோ, என்னுடைய இந்த கடைசி நாட்களை மறக்கமுடியாததாக ஆக்கியிருக்கிறாய், ஆனால் நான் உன்னை காதலித்ததற்காக என்னை மன்னித்துவிடு, என்னை நீ புரிந்துகொள்வாயா, சுஹோ என்கிறாள். அப்போது திரும்பிவரும் சுஹோ அழுதபடியே அவளிடம் உன்னுடைய இந்த சின்ன ஆசையை கூட என்னால நிறைவேற்ற முடியலை சூயேங் என்கிறான். மெல்ல புன்னகைத்தபடி அவன் மடியிலேயே உயிரை விடுகிறாள்.

மெல்ல பழைய நினைவுகளிலிருந்து மீண்டு வரும் சுஹோ, மீண்டும் அந்த தீவிற்கு செல்கிறான். அங்கே சூயேங்கின் டைரியை பார்க்கிறான். அதிலுள்ள வரிகள் உயிர்பெற்று, அவள் குரலிலேயே ஒலிக்கிறது.

“ நான் சுஹோவை காதலித்திருக்க கூடாது, ஆனால் அவன்மீதான என் காதலை என்னால் அடக்கி வைக்க முடியவில்லை, உன்னோடு அதிகநாள் வாழ முடியாவிட்டாலும் நான் உனக்காக காத்திருப்பேன். நீ சந்தோஷமா இருக்கனும் சுஹோ, நான் உனக்கொரு பரிசு வைத்திருக்கிறேன், உனக்கு பிடிக்குமா என்று தெரியவில்லை. இந்த மலையின் உச்சிமுழுவதும் நான் பூக்களின் விதையை தூவியிருக்கிறேன். அடுத்தவருடம் நாம் இங்கே வரும்போது அவை பூத்திருக்குமா? அவை என்ன நிறத்தில் இருக்கும்? எனக்கு இப்பொதே அதை பார்க்கவேண்டும்போல இருக்கிறது. இல்லை நானே அந்த பூக்கள், நீதான் என் கடல் நான் சிரித்த முகத்தோடு உன்னை பார்த்துக்கொண்டே இருப்பேன்”

படித்துவிட்டு சுஹோ அந்த மலையுச்சிக்கு செல்கிறான். அங்கே மலை முழுவதும் பூக்கள், பூத்துக்கிடக்கின்றது. கடல் எப்போதும்போல கரையோடு பேசிக்கொண்டிருக்கிறது. கடலுக்கடியில் பெயரிடப்படாத வண்ண மீன்களுக்கிடையே கிடக்கிறது அந்த பீப்பர். மெல்ல பியானோவின் இசை அவிழ அவள் குரல் அவனை அழைக்கிறது,

“சுஹோ...”

“ம்ம்..”

“சுஹோ...”

“ம்ம்..”

“நான் உன்னை காதலிக்கிறேன்...”

“நானும்தான்........”

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Parang-juuibo எனக்கு மிகவும் பிடித்த இன்னொரு கொரிய படமான தி கிளாசிக் பட்த்தின் இயக்குனர், அவருடைய திரைக்கதையில் உருவான கொரியப்படம் My Girl & I. வெகுசாதாரணமான திரைக்கதைதான், திடீர் திருப்பங்களோ, யூகிக்க முடியாத காட்சியமைப்புகளோ எதும் கிடையாது. இன்னும் சொல்லப்போனால் இதுபோல நூறு தமிழ்படங்கள் பார்த்திருக்கலாம்.  ஆனாலும் என்ன ஸ்பெசல் இந்த படத்தில், காதல்.
மிக அருமையாக சொல்லப்பட்ட காதல், சுஹோவும் சரி அவனுடைய தாத்தாவின் காதலும் சரி. வெகு இயல்பு. ரம்மியமான காட்சியமைப்பு, மனதை கவ்வும் இசை, எதார்த்தமான வசனங்கள் இதெல்லாம்தான் ஸ்பெசல். முடிஞ்சா ஒருமுறை பாருங்க...
ட்ரெய்லர் இங்கே

தமிழ்மணத்திலும் தமிழிஷ்லும் ஓட்டு போடுங்க, நண்பர்களே! நல்லா இருந்தா நாலுபேருக்கு போகட்டும். :-)