நெய்தல் பழம்


குழந்தையில் ரசித்ததுதான் கடல், சிறுவயதில் கடல் காற்று சுவாசித்து வாழ்ந்தவன்தான் நானும். புயல்சின்னங்களையும், நெடுமழை பற்றிய அறிவிப்புகளும் படித்துதான் வளர்ந்திருக்கிறேன். நினைத்த பொழுதுகளில் சங்குபொறுக்கி விளையாட முடிந்தது. ஆனால் இப்பொழுது கடல், என்னிடமிருந்து மிகத் தொலைவில் இன்னமும் குழந்தைகளுக்கான சங்குகளை அள்ளி கரையில் தெளித்தபடியேதான் இருக்கிறது. பால்யத்தில் நெருங்கி அலையாடிய கடல் இன்று காலெட்டாத தூரத்தில் பரந்து கிடக்கிறது. ஆனால் இன்றும் கடலை நினைக்கும் பொழுதெல்லாம் குழந்தையாய் மாறும் மனம் வாய்த்திருப்பதில் மகிழ்ச்சிதான்.

     கடல் ஒரு அதிசயம், அதிசயம் என்பதைவிட அதிசயத்தின் கிடங்கு. ஒவ்வொரு காலகட்டங்களிலும் தனக்கான ரகசியங்களை தனக்குள்ளாகவே சேர்த்துக்கொண்டே போவதில் கடல் ஒரு மூர்க்கமான தாத்தாவைப்போல. வயதான பெரியவர்களைப் பார்க்கும்பொழுது அவர்கள்,  தனக்குள்ளாகவோ அல்லது செடியிடமோ, ஆடுகளிடமோ, வானத்திடமோ சமயங்களில் சுவரிடமோ கூட ஏதாவது பேசிக்கொண்டேயிருப்பார்கள். போலவோ கடலும் அலைகளின் வழியாக, நெருடும் மணல்களின் வழியாக தன்னை ஸ்பர்சிக்கும் எந்த கால்களிடமும் தன் ரகசியங்களை முனுமுனுத்தபடியே இருக்கின்றது. அப்படி எந்தப் பெரியவர்களின் பேச்சும் ஆரம்பத்தில் புலம்பலாகவே படும், நாமாக அதைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கும் பொழுதே அவை கதைகளாக நம்மை வந்தடைகிறது. அதுபோலவேதான் கடலும், சப்தங்களை சதா முனுமுனுத்தபடியே இருந்தாலும் அது ஒரு போதும் தன் ரகசிங்களை புரியச்செய்வதில்லை.

கடலின் குரல் என்றைக்கும் ஓய்வதேயில்லை, தான் உயிரோடிப்பதை கனைத்து உணர்த்தும் பெரியவர்கள் போல ஓயாது அடிக்கும் அலையினூடாக தனது இறுப்பை கடல் உணர்த்திக் கொண்டேயிருக்கிறது. கடல் நம்மிடம் கடத்தவிரும்பும் செய்திகளை கடல் மொழி அறிந்தவர்களால் எளிதாக உணர்ந்துகொள்ள முடிகிறது. அப்படி ஒரு மனிதரை சமீபத்தில் சந்திக்க நேர்ந்தது. சமீபத்தில் கடல் பார்க்கச் சென்றிருந்தேன்.


அழகான மாலை நேரத்தில் கடலைப் பார்க்க வரும் மக்களின் முகங்களை கவனித்திருக்கிறீர்களா? கடல் பார்ப்பதைவிட அழகு களிப்பும் கொண்டாட்டமுமாய் மழலை படிந்த முகங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது. அப்படி மனிதர்களையும் கடலையும் சேர்த்து ரசித்தபடியே அன்றைய முழு இரவையும் கடலோடு களித்துவிட நினைத்திருந்தேன். மேலும்  Message in Bottle  படம் பார்த்ததிலிருந்து எங்கு கடல் பார்த்தாலும் காலி புட்டியில் பணமோ கடிதமோ வைத்து கடலில் எறிவதை வழக்கமாக வைத்திருக்கிறேன். என்னுடைய குறிப்பு என்றேனும் ஒருநாள் எனக்கே எங்காவது கிடைக்கலாம் அல்லது யாரேனும் ஒருவரை சென்றடையலாம், அதன் மூலம் ஒரு சிறு நட்பு கிடைக்கலாம், கிடைக்காமலும் போகலாம், இப்படிப்பட்ட லாம்களுக்காக இன்னமும் எறிந்துகொண்டுதான் இருக்கிறேன்.

அப்பொழுது கடலோடு பேசிக்கொண்டிருந்த ஒரு மனிதரை சந்திக்க சேர்ந்தது. முதலில் அவர் ஏதோ அலைபேசியில் பேசிக்கொண்டிக்கிறார் என்றே என் அறிவியல் மூளைக்கு எட்டியது, ஆனால் அவர் குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்திருந்தபடி சர்வ நிச்சயமாக அலையோடுதான் பேசிக்கொண்டிருந்தார் என்பதை அவரை நெருங்கி நடக்கும் பொழுதுதான் கவனித்தேன். அவரை அவ்வளவு எளிதாக கடந்து சென்றுவிட முடியவில்லை. நின்று சிறிது நேரம் அவரையே பார்த்தபடியிருந்தேன். அவரிடம் பேசலாமாவென யோசித்தபடியே நின்றிருந்தேன். மொழி பிரச்சனையின் காரணமாய், அவருடம் பேச்சைத் துவங்கமுடியாமல் அமைதியாய் அவரையும் கடலையும் பார்ப்பதுவுமாய் இருந்தேன்.

ஒருவழியாய் “என்ன வேணும்?என்பதுபோல ஒரு பார்வை பார்த்தார். நான் ஒரு தமிழ் பதிவர். என்னை பாதித்த விஷயங்களை, எனக்கு சந்தோசம் தரக்கூடிய விசயங்களை என் எழுத்தின் மூலம் பதிவு செய்துகொள்வேன். உங்களைப்போன்ற ஒரு மனிதரை நான் ஒரு கட்டுரையில் வாசித்திருக்கிறேன். அதனால் உங்களோடு பேச வேண்டும் போல் இருந்தது, உங்கள் மொழி தெரியாததால் யோசித்தபடியே நின்றிருந்தேன் என்று எனக்குத் தெரிந்த மலையாளத்தில் கொட்டினேன். சிரித்துக்கொண்டே “இவ முன்னாடி எல்லாருக்கும் ஒரு மொழிதான் என்றவர் மேலும்  என்னைப் போன்ற கதாப்பாத்திரமா? என்ன கதை? என்றார். நல்ல வேளையாய் நான் படித்த கதை இவருடையதில்லை.

இவர் ஒரு வயதான மீனவர். உடல் சுகவீனம் காரணமாக மீன்பிடிப்பதை விட்டுவிட்டவர், இளம் மீனவர்களுக்கு ஒரு குருபோல லாவகங்களை கற்றுக்கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார். இதுபோன்ற மாலை நேரங்களில் மற்ற மீனவர்களுடன் தன் அனுபவங்களை பகிர்ந்துகொண்டிருப்பார் என்றும் யாரும் இல்லாத நேரங்களில் எப்பொழுதும்போல கடலோடு மட்டுமாய்ப் பேசிக்கொண்டிருப்பார் என்றும் சொன்னார். மேலும்  “இப்படி தனியாக பேசிக்கொண்டிருக்கும் என்னைப் பார்த்தால் உங்களுக்கு பைத்தியமாக தோன்றவில்லையா? இங்கே அனேகம் சிறுவர்கள் ( சிறுவர்கள் என்று அவர் சொன்னது இளம்மீனவர்களை) என்னை அப்படித்தான் சொல்கிறார்கள்என்றார்.  “இல்லை, நிச்சயமாக எனக்கு அப்படித்தோன்றவில்லை, ஆனால் ஒருவேளை அந்த கட்டுரையை நான் வாசிக்காது கடந்துபோயிருந்தால் அப்படி யோசித்திருக்க  சாத்தியமிருக்கிறதுஎன்றேன். பலமாக சிரித்துக்கொண்டார் பின் “எங்கேயோ இருக்கும் ஒருவர் என்னுடைய இந்த நிமிடத்தை இப்படி சாத்தியப்படுத்தியிருக்கிறார்”  என்றார்.

பச்சை மிளகாய் அறிந்து போட்ட உப்பு நீரில் வேகவைத்த பெரிய மலை நெல்லிக்காயும் (எல்லா இடங்களிலும் இப்படிக் குறிப்பிடமுடியாதென நான் வைத்த பெயர்தான் நெய்தல் பழம்) இப்படி , ஏதோவொரு கிழங்கு ஒன்றும் தின்னக் கொடுத்தார். அருமையாக இருந்தது, இரண்டிற்குமான சுவை. அதிலும் நெய்தல்பழ நெல்லிக்காய், ஆஹா ரகம். 

“முப்பத்தைந்து கடல் மைல்களுக்கு மேலாக கடலுக்குள் பயணம் செய்துவிட்டு மீன்கிடைக்காமல் வெறுங்கையோடு திரும்பும் நாட்கள்தான் ஒரு மீனவனின் மிகமோசமான நாட்களாக இருக்கும், எனக்கும் அப்படி வாய்த்திருக்கிறது. வெற்றுப் படகோடு கரையேறக்கூடாது என்கிற நிலையில், கொண்டு வந்த உணவுப்பொருட்கள் எல்லாம் தீர்ந்துபோய்விட்ட நிலையில், இன்னொருமொரு இரவுப் போராடிப்பார்த்துவிடலாமென நினைத்துக் காத்திருக்கும் பொழுதுகளின் சுமையை, மண்ணில் வாழும் மனிதர்கள் அறிந்திருக்க நியாயமில்லை என்றார்.

மீன்களின் வகைகளையும், ஒவ்வொரு வகை மீனின் குணாதிசயங்களையும், அவற்றை பிடிப்பது பற்றிய வெவ்வேறு வழிமுறைகளையும் சொல்லிக்கொண்டே வந்தார். அதிலும் பெரிய மீன்கள் பிடிபட்டபின்னர் தப்பிக்க எடுத்துக்கொள்ளும் முயற்சியைப் பற்றி அவர் சொன்னது அத்துனை சுவாரஸ்யம். எனக்கு கிழவனும் கடலும் நாவலையும், ஆழிசூழ் உலகு நாவலையும் என் முன் அமர்ந்து இவர் வாசித்துக்காட்டியது போல இருந்தது. அவர் சொன்னதை வைத்து என்னால் சுவாரஸ்யமாக ஒரு ஐம்பது பக்கக் கட்டுரையையாவது சுவாரஸ்யமாக எழுதியிருக்க முடியும். என்னுடைய துரதிஸ்டம் எனக்கு அவ்வளவு நினைவாற்றல் கிடையாது. இருக்கட்டும் பரவாயில்லை. அந்தோணிராஜ் என்னும் ஒரு திறமையான மீனவனைச் சந்தித்த மட்டிலும் மகிழ்ச்சி. மேலும் வாழ்க்கையில் மறக்கவியாலாத இரவுகளில் ஒன்றாக அந்த இரவும் ஆகிவிட்டது.

பெளர்ணமி நிலா பார்த்துக்கொண்டு பொங்கும் கடலில் கால் நனைத்துக்கொண்டு கதை கேட்பது, எவ்வளவு சுகம் என்பது அனுபவித்திருப்பவர்களுக்கே வெளிச்சம். அவர் பேசியதில் நிறைய தன்னைத் தானே பெருமையாகப் பேசிக்கொண்டது போல இருந்தாலும், எனக்கு ஒரு வயதான போர்வீரனின் போர்க்குறிப்பை வாசித்து முடித்ததுபோலதான் இருந்தது. அந்த பெருமை அவருக்கு தேவையானதுதான்.  ஒரு கட்டத்தில் எனக்கு அழைப்பு வர பிரிய மனமில்லாமல் கிளம்பினேன். கிளம்பும்போது அவரிடம் மறுபடியும் இங்கே வந்தால் உங்களை எப்படி சந்திப்பது? என்று கேட்டேன்.  “இது வடூவக்கோடு, இங்கே இருக்கும் நூறு குடும்பங்களில் நானும் ஒருவன், ஆண்டனிவீடு எது? என்று கேட்டால் யாரும் சொல்வார்கள். இருந்தால் பார்க்கலாம், இல்லைன்னா மேட்டுல (கல்லறையில்) பூவைப்போட்டுட்டுப் போங்கஎன்றார். நான் கிழக்கே நீட்டிய கையோடு கடல்ல போடுறேன், என்றேன். சிரித்துக்கொண்டே விடைபெற்று வந்தேன்.

அறைக்குத்திரும்பிய பின் கிழவனும் கடலும் நாவலை வாசித்த அல்லது THE OLD MAN AND SEA படத்தைப் பார்த்த நண்பர்கள் யாரும் உடனிருந்தால் அதைப்பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கலாம் என்று மிகவும் ஆவலாக இருந்தது. அப்படியாரும் உடனில்லை, ஒரு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்துக்கொண்டு கடலில் கால் நனைக்க கிளம்பினேன். அன்றைய என் பேஸ்புக்கில் ஸ்டேட்டஸ் “முழுநிலா நாளில் அறிமுகமற்ற ஆக்ரோஷமான அலைகளைப் பார்த்தபடி எவ்வளவு நேரம் வேண்டுமானாலும் அமர்ந்திருக்க முடியுமென்றே தோன்றுகிறது



உடையாதவொரு
கண்ணாடி சீசாவைக்
குழந்தைக்கு பொம்மையாய்,
உருட்டிக் கரைசேர்க்கிறது
அலை,
அள்ளிச் செல்லும்
மழலையின் கையில்
குழந்தைக் கடல்
    -முரளிகுமார் பத்மநாபன்

திருமண அழைப்பிதழ்

அன்பு நண்பர்களே!
வருகிற ஞாயிறு, நவம்பர் 13ஆம் நாள், 2011, எனது திருமணம் கோவை இடையர்பாளையதிலுள்ள ஜோதிமணி பொன்னையா திருமண மண்டபத்தில் நடைபெற இருக்கின்றது.

கல்யாணம் ஆன பின் பொண்டாட்டிய எங்கேயும் மறந்துட்டு வந்திடாதடான்னு அம்மா திட்டுற அளவுக்கு இருக்கும், என்னுடைய ஞாபகமறதி. இருந்தாலும் முடிந்தவரை யாரையும் மறந்திடாமல்  அழைப்பிதழைக் கொடுத்திருக்கிறேன் என்றே நினைக்கிறேன்.  அப்டி இப்டின்னு யாரையும் மறந்திருந்தா, கோவிச்சிக்காம இதையே அழைப்பிதழாக நினைத்து அவசியம் நேரில் வந்து வாழ்த்த வேண்டுகிறேன். நண்பர்களின் வாழ்த்துகளையே வரமாக நினைக்கிறேன்.

மறுபடியும் சொல்றேன், இங்கேயே பார்த்துட்டு இருக்கிற  நிறைய பேரை அங்கேயும் பார்க்கணும்ன்னு ஆசை, ஆக எல்லோரும் அவசியம் வாங்க. வரமுடியாதவங்க, நவம்பர் 13-ல்   எங்க இருந்தாலும் ஒரு நிமிடம் என்னை நினைத்துக் கொள்ளுங்கள். தலையில் விழுகிற பூக்களில் ஒன்றை உங்களுடையதாய் நினைத்துக்கொள்கிறேன்.

நன்றி.


அப்புறம் எல்லோருக்குமாய் இன்னொரு நல்ல விஷயத்தையும் சொல்லிடறேன், இன்னும் கொஞ்ச நாளுக்கு என் தொல்லை உங்களுக்கு இருக்காது. எழுதி சாவடிக்கமாட்டேன். சந்தோஷமா இருங்க. ஆனா ஒண்ணு, எதுவும் இங்கே நிரந்தரமில்லைங்கிறது மட்டும்தான் நிதர்சனம். ஹா ஹா ஹா :-)

கால் முளைத்த கனவு........


எழுத்தாளர்களை சந்திப்பது என்பது எப்பொழுதுமே நிறைய சவால்களையும், ஆச்சர்யங்களையும் உள்ளடக்கியதாகவே இருக்கிறது. முதன்முதலில் ஒரு எழுத்தாளரைத் தேடிச்சென்று சந்தித்தேன், ஆனால் அந்த சம்பவம், மிகவும் மோசமானதாக அமைந்துபோனது என் துரதிஸ்டமே. பின் எப்போதும், எழுத்தாளருக்கும் அவருடைய எழுத்துக்களுக்கும் இடையே உள்ள வேற்றுமைகளே முன்னே வந்து நிற்க, அதன் பிறகு எழுத்தாளர்களை தேடிச் சென்று சந்திப்பதை ஒதுக்கியே வைத்திருந்தேன்.

பிரிதொரு நாள், கல்யாண்ஜியை சந்தித்தேன். எழுத்தாளர் எனும் பிம்பத்தை உடைத்தெறிந்தார். ரத்தமும் சதையுமாய் மனிதராகத் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார். சொல்லப்போனால் அவருடைய எழுத்துக்கள் பற்றிகூட பேசவில்லை. நெடுநாள் பழகிய மனிதரோடு பேசுவதுபோல கையைப்பிடித்துக்கொண்டு வெளியிலுள்ள அரசமரத்தின் இலைகள் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தோம். வண்ணதாசனோடு பேசிக்கொண்டிருந்தது அவரை வாசிப்பது போலவே இருந்தது. மீண்டும் தொடர்ந்து, இலக்கியக் கூட்டங்களிலும், புத்தகத் திருவிழாக்களிலும் எழுத்தாளர்களை தேடித்தேடி சந்திக்க ஆரம்பித்தேன்.

ஆனால் எப்பொழுது சந்தித்தாலும் இரண்டு நிமிடங்களுக்கு மேல் எதுவும் பேசிவிட முடியாதபடிக்காகவே அமைந்தது, எனக்கும் என் ஆதர்ஸ எழுத்தாளரான எஸ்.ராவிற்கும் இடையேயான எந்த ஒரு சந்திப்பும்.

நெடுங்குருதி நாவலைப் பற்றிய என் பதிவில் எழுதியிருந்த கட்டுரையை வாசித்த நண்பர்கள் வெயிலானும், கா.பாவும், இந்தக் கட்டுரையை அவருக்கே அனுப்பி வையுங்கள் என்று சொன்னார்கள். பின் அந்த கட்டுரையை எஸ்.ராவிற்கு அனுப்பியிருந்தேன்.   

“ஒரு எழுத்தை இவ்வளவு பொறுமையாக வாசித்து, பின் அதை நுட்பமாக பதிவும் செய்திருக்கிறீர்கள், நன்றி. ஒரு எழுத்தாளனுக்கு இதைவிட என்ன பெரிய சந்தோசம் இருந்துவிட முடியும், உங்களை சந்திக்க வேண்டும் முரளிஎன்று பதிலனுப்பியிருந்தார். 

வாசிப்பு, எழுத்து என பல கதவுகளை எனக்குள்ளாக திறந்து வைத்த ஒரு மனிதர், சேர்ந்தார்ப்போல ஒரு அரைமணி நேரம் பேசிக்கொண்டிருக்க முடியுமாவெனவெல்லாம் யோசித்துக்கொண்டிருந்த, மனதில் மானசீகமாக ஒரு குருவினைப்போலக் கருதிக்கொண்டிருந்த ஒரு மனிதரிடமிருந்து இப்படி ஒரு மெயில், பதிலாக வருகிறது. இதைப் படித்துவிட்டு நான் மிகவும் சந்தோசமாக உணர்ந்தேன் என்று சொன்னால் நீங்களே அடிக்க வருவீர்கள். முடிந்தால் என் மகிழ்ச்சியை அளவிட்டுக்கொள்ளுங்கள்...

“சார், நீங்க இங்க வருவதாக குறிப்பிட்ட அந்த நாட்களில் உங்களுக்கு இங்கு ஏதும் விழாவோ, கூட்டமோ இருக்கின்றதா? எனக் கொஞ்சமும் நம்ப முடியாமல் கேட்டேன்.  

இல்லை. முரளி, உங்களையும் இன்னும் சில நண்பர்களையும் சந்திக்க வேண்டும் அவ்வளவுதான்என்றார். 

அவ்வளவுதான் என்றால் அவ்வளவு மட்டுமா? அவ்வளவும்தான். 
---------------------------------------------------------------

உடனடியாக சேர்தள நண்பர்களோடு கலந்தாலோசித்து, எட்டுத்திக்கும் எனும் தலைப்பில் வாசக சந்திப்பிற்கு திட்டமிட்டோம். நாங்கள் அவர் இங்கிருக்கும் இரண்டு நாட்களுக்குமென சில நிகழ்ச்சிகளைத் திட்டமிட்டிருந்தோம். ஆனால் நடந்ததே வேறு. அவர் தன் பயணக்கட்டுரைகளில் குறிப்பிடுவதுபோல, திசைத்தடை இன்றி நகர்ந்து கொண்டேயிருந்தார். ஒருவழியாக அவரது வழியில் பயணிக்கத் தொடங்கவே மதியமாகி விட்டது. இப்படி மனம்போன போக்கில் வாழ்வதென்பது, ஒருவரம். அந்த வகையில் ராமகிருஷ்ணன் வரம் வாங்கி வந்தவர்தான். முதலில் அவரோடு பேசுவதில் நிறைய சிரமங்கள் இருந்தது. ஒரு வித மிரட்சியுடன் கட்டிலின் விளிம்பில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அந்தத் தயக்கத்தை அறிந்தவராய், மெல்ல தன்னுடைய இயல்பான பேச்சால் அந்த தயக்கத்தை மெல்ல தளர்த்திக்கொண்டே வந்தார். என்னுடைய அலுவலகத்திற்கு வந்திருந்தார், ஒரு மணிநேரம் எங்கே அமர்ந்து எழுதுவீர்கள் என்பது வரை கேட்டார். அவருக்காக வரைந்து வைத்திருந்த அவருடைய ஓவியத்தை கொடுத்தேன்.   நீங்களே வரைந்ததா? என்று ஆச்சர்யத்துடன் கேட்டு, நல்லா வரைந்திருப்பதாக சொல்லி பெற்றுக்கொண்டார். அதன் பின்  ஒரு கட்டத்தில் வெகு இயல்பாக அவரோடு பேச முடிந்தது. கிட்டத்தட்ட மற்ற நண்பர்களுக்கும் இதேபோல ஒவ்வொரு அனுபவம். 


அன்னூரில் உள்ள ஊராட்சி ஒன்றிய துவக்கப்பள்ளியின் இரண்டு ஆசிரியர்களின் முயற்சியால் ஒரு சர்வதேச தரமிக்க ஒரு வகுப்பறையை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள், அங்கு சென்று நம்மால் அவர்களுக்கு ஏதும் செய்ய முடிகிறதாவென பார்க்கலாம், என்றார். எனக்கு கதிர் அண்ணாவின் பதிவில் படித்ததிலிருந்து அவரை சந்திக்கும் ஆவல் இருந்தது. நான், எஸ்.ரா, ரவி, அருண் (இருவரும் நாளைய இயக்குனர்கள்) என நான்கு பேராக சென்றோம்.


அருமையான மதியம் அது, உண்மையாக நீண்ட நாட்களுக்குப்பிறகு இத்தனைக் குழந்தைகளோடு பொழுதைப்போக்கினேன். ஒவ்வொரு குழந்தைகளையும் கதை சொல்ல சொல்லி, குழந்தைகளோடு குழந்தைகளாக சேர்ந்து அமர்ந்துகொண்டு கதை கேட்கத் தொடங்கினார். அழகாக, இதுவரை கேட்டிராத பல கதைகளை குழந்தை மொழியில் கேட்டுக்கொண்டிருந்தோம். பிறகு அவர் ஒரு கதை சொன்னார், குழந்தைகளுக்காக பிரத்யேகமாய். பேசும் தக்காளிக்கதை. தன்னை ஒரு எழுத்தாளனாக அறிமுகம் செய்துகொள்வதைவிட ஒரு கதைசொல்லியென அறிமுகம் செய்துகொள்வதிலேயே, மிகவும் மகிழ்வாக உணர்கிறேன் எனப் பேசிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது சொல்லியிருந்தார். அது எவ்வளவு நிஜம், என்பதை அவரிடம் கதை கேட்கும்பொழுதுதான் உணரமுடியும். 

கிட்டத்தட்ட ஒரு குழந்தையைப்போல ஒரு உடல்மொழியோடு, லயமாக சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். ஊருக்கு யாரெல்லாம் போனாங்க? என்று அவர் கேட்டதும், கழுதை, கழுதை மேல தக்காளி, தக்காளி மேல எறும்பு என்று ஒட்டுமொத்தக் குழந்தைகளோடு நானும், நண்பர்களும், ஏன் அந்த இரு ஆசிரியர்களும் சேர்ந்து சொன்னோம். 

இந்தப் பள்ளியைப்பற்றிய எஸ்.ராவின் கட்டுரை

பின் மீண்டும் திருப்பூர் வந்து சேர்ந்தபின்னர், செந்திலின் ஆலோசனையின் பேரில் சுக்ரீஸ்வர்ர் கோவிலுக்கு சென்றோம். அங்கும் நிறைய பேசினோம். சோழர்கள் கால கோவில் என்பதோடு மட்டுமில்லாமல் அவர்களால், அவர்களுடைய கட்டிடமுறையில் வடிவமைக்கப்பட்டு ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பாக கட்டப்பட்ட கோவில், அது. எனவே எங்களுக்கு அங்கு பேசுவதற்கு ஆயிரம் வருடக்கதை இருந்தது.


தொடர்ந்து இரவு உணவு முடித்துவிட்டு, சினிமாவிற்கு செல்லலாமா? என்றார். இல்லை, நாம் பேசிக்கொண்டிருக்கலாமே என்றோம் அனைவரும். சரி, அப்படியானால் பேசுவோம். என்று தொடர்ந்தார். பயணம், இசை, சினிமாவென ஆரம்பித்த எங்கள் உரையாடல் செல்வம், திரு மற்றும் சிவாவின் புண்ணியத்தில் இலக்கியம் நோக்கி பயணித்தது. ஜெ.மோ. சு.ரா, கி.ரா, பாலா, ரஜினி, கவுண்டமணி என பலதரப்பட்ட ஆளுமைகளைப் பற்றி அறியாத பல விஷயங்களை அவர் சொல்ல ஆச்சர்யம் குறையாமல் கேட்டுக்கொண்டிருந்தோம். உரையாடல் சுவாரஸ்யம் கூடிக்கொண்டேயிருக்க இரவு மணியாவது தெரியாமல், பேசிக்கொண்டிருந்தோம். எதேச்சையாக மணியைப் பார்க்க 2.30 மணிக்கு மேலாகியிருந்தது. 


அடுத்தநாளும் அவருடனே சுற்றிக்கொண்டிருந்தேன், திருப்பூரில் ஆயத்த ஆடைகளின் உற்பத்தி முறைகளை, திருப்பூர் சந்தித்து வரும் பொருளாதார சிக்கல்களையும் அதை கூறுகளை ஒரு எழுத்தாளராக அவருக்கு சுட்டிக்காட்ட விரும்பினோம். அதன்படி நண்பர்கள் சாமி மற்றும் அருணாச்சலம் அவர்களின் தொழிற்சாலைக்கு அழைத்துச் சென்று சுற்றிக்காட்டினோம். உலகின் தலைசிறந்த ஆடை விற்பனையாளர்களுக்கென இங்கே தயாரிக்கப்படும் ஆடைகளையும், அதன்பின் உள்ள தொழிலாளர்கள் நிலையையும் பற்றிப்பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

பின்னர் வாசகர் சந்திப்பிற்கு நேரமாகிக்கொண்டிருந்ததால், அங்கிருந்து கிளம்பி கூட்டம் நடக்குமிடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தோம். ஒரு முப்பது பேர் வரை வருவார்கள் எனத்திட்டமிட்டிருந்தோம். ஆனால், எழுபதுபேர் வந்திருந்தார்கள். எட்டுத்திக்கும் எனும் தலைப்பில் பயணங்கள் குறித்து எஸ்.ராவை பேசக்கேட்டிருந்தோம். ஏனெனில் தீவிர இலக்கிய கலந்துரையாடல் என்பது குறிப்பிட்ட சில நண்பர்களோடு நடத்த முடியும், இப்படி பலதரப்பட்ட மக்களோடு சந்திக்கும் பொழுது உரையாடல் சுவாரஸ்யம் கருதி இந்த தலைப்பை தேர்ந்தெடுத்தோம். ஒண்ணரை மணிநேரம் அதே தலைப்பில் பேசினார். பின் வாசகர்களோடான கலந்துரையாடல் நடந்தது. ஆனால் வந்திருந்த பல வாசகர்கள், யாமம், உபபாண்டவம் என இலக்கியம் குறித்தும் கேள்விகள் எழுப்பியதில் மகிழ்ச்சி.

இந்தியாவில் இலக்கியத்திற்கென கொடுக்கப்படும் விருதுகளில், ஒரு உயரிய விருதான தாகூர் விருதினை பெற்ற எஸ்.ராவிற்கு விழாவில் சேர்தளம் சார்பாக ஏதாவது ஒரு நினைவு பரிசு கொடுக்க முடிவெடுத்து நண்பர்.ஆதவாவின் அப்பா, ஓவியர்.வீரப்பன் அவர்கள் வரைந்த ஓவியத்தைப் பரிசாகக் கொடுக்க முடிவெடுத்தோம். வீரப்பன் ஐயா அவர்களே, தனது ஓவியத்தை பரிசளிக்க விழா நிறைவடைந்தது. 


அமெரிக்காவிலிருந்து ராகவன் எனும் நண்பர் தொடர்புகொண்டு இந்த நிகழ்ச்சியை நான் நேரலையாக இணையத்தில் தொகுக்க விரும்புகிறேன், எனக்கு உதவமுடியுமாவென அழைத்திருந்தார். அவருடைய ஆர்வமான பங்கேற்பால், நிகழ்ச்சி முழுவதையும் நேரடியாகவும் இணையத்தில் கேட்க முடிந்தது, நன்றி ராகவன். இந்த விழாவில் எஸ்.ராவின் உரையை கேட்க இங்கே சொடுக்குங்கள்.  

நிறைய பாராட்டுக்கள், ஆலோசனைகள். வந்திருந்த அனைவரும் மிகவும் மகிழ்ச்சியோடு சொன்ன விஷயம், ரொம்ப நன்றிங்க இந்த எளிமையான சந்திப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்ததற்காகஎன்பதுதான். எனக்கும் அப்படித்தான். ஏதோ மிகப்பெரிய ஒரு விஷயத்தை வெற்றிகரமாக செய்துமுடித்து விட்ட திருப்தி இருந்தது.

இரவு உணவை முடித்துக்கொண்டு, ரயில் நிலையத்தில் அவரை வழியனுப்ப சென்றோம். கிளம்பும்போது எஸ்.ரா சொன்னார், கடுமையான பணிச்சுமைக்கிடையேதான் இங்கே வந்தேன். ஆனால், உண்மையிலேயே இரண்டு நாள் எப்படிப் போனது என்று தெரியவில்லை, முதலில் என்மேலிருக்கும் பிரமிப்பின் காரணமாய் சற்று விலகியிருந்த அனைவரும், மெல்ல மெல்ல ஒரு நெடுநாள் தோழனைப்போல என்னோடு பழகியது, மிக்க மகிழ்ச்சி. இனி திருப்பூருக்கு எப்ப வேணாலும் கூப்பிடுங்க, என்று.

மாலையில் பேசிக்கொண்டிருந்த போது, சுந்தர ராமசாமி மீது தனக்கு இருக்கும் மரியாதையைப் பற்றி சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். என்றாவது ஒருநாள் நான் அறியக்கூடிய எழுத்தாளனாய் ஆன பிறகு இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்று ஒரு பிம்பத்தை மனதிற்குள் விதைத்துப்போனவர், சு.ரா. என்று சொன்னார். எனக்கும் அப்படித்தான். எழுத்தாளனாய் அல்ல, ஒரு மனிதனாய் இப்படித்தான் இருக்கவேண்டுமென முடிவெடுத்துக்கொண்டேன்.

எஸ்.ரா என்கிற ஒரு மனிதனை சந்தித்த மகிழ்ச்சி ததும்ப, ரயில் கிளம்பியதும், மனமில்லாமல் திரும்பி வந்தேன். நண்பர் ஒருவர் கேட்டார்,
என்னப்பா? ரெண்டு நாளா எஸ்.ராவோடயே சுத்திட்டியே, எஸ்.ரா போரடிச்சிட்டாரா? என்றார். கொஞ்ச நேரம் யோசித்துவிட்டு சொன்னேன், “ஆமால்ல, ரெண்டு நாள் ஆயிடுச்சுல்ல” 


இந்த நிமிடம் வரை கனவுபோலவே இருக்கிறது. என் கனவுகளுக்கு மெல்ல கால் முளைத்து என்னை நோக்கி நகரத் தொடங்கியிருக்கிறது. எல்லாக் கனவுகளும் கைக்கெட்டும் தூரத்தில்..

எட்டுத்திக்கும்


      எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், விருது நகர் மாவட்டத்தில் மல்லாங்கிணறு என்ற கிராமத்தை சேர்ந்தவர். வெகுஜன பத்திரிக்கையான ஆனந்தவிகடனில் வெளியான இவரது கட்டுரைகளில் மூலம் பரவாலாக அறியப்பட்டவர் என்றாலும் தன்னுடைய பிரத்யேக எழுத்து நடையின் மூலம் தற்கால தமிழ் இலக்கியத்தின் தவிர்க்க முடியாத ஆளுமையாக உருவெடுத்தவர். சிறுகதைகள், நாவல்கள், மொழிபெயர்ப்புகள், நாடகங்கள், புத்தக அறிமுகங்கள், உலக சினிமாக்களின் அறிமுகங்கள், கட்டுரைகள், பயணக்கட்டுரைகள் என தொடர்ந்து எழுத்துலகில் இயங்கிவரும் முழு நேர எழுத்தாளர்.

டால்ஸ்டாயின் எழுத்து பாசமிக்க தாத்தாவின் கரங்களைப்போல நெருக்கமும் வலிமையும் கொண்டது. அந்தக் கரங்கள் மண்ணோடு நேரடியாகத்தொடர்பு கொண்டது. உலகின்மீது அதீத நம்பிக்கை கொண்டவை. அவரைக் கட்டிக்கொள்ளவும் அவரது அனுப்வங்களைக் கற்றுக்கொள்ளவும் முடியும் ஆனால் அவர் தோளில் கைபோடும் நண்பனாக என்னால் ஒருபோதும் கொள்ளமுடியாது. இதற்கு நேர்மாறாக தாஸ்தாயெவ்ஸ்கியிருந்தார். அவரது கதைகளைப் படிக்கத்துவங்கியதும், அவர் உரிமையுடன் தோள்களில் கைபோட்டுக்கொண்டு அக்கறையோடும் ஆதங்கத்தோடும் தனது இயலாமையை, புறக்கணிப்பை அதன் ஊடாகவும் தான் வாழ்வில் கண்டு மகிழ்ந்த சின்னஞ்சிறு சந்தோஷங்களை பகிர்ந்து கொள்வார். கனவுகளைப் பற்றி பேசுவார், வலிகளை ஏற்றுக்கொள்ளச் சொல்வார். உலகம் அழகான பெண்களின் காதலுக்காக மட்டுமே இயங்குகிறது என்று உற்சாகம் கொள்ளச் சொல்வார்.

இது   டால்ஸ்டாய் மற்றும் தாஸ்தாயெவ்ஸ்கி பற்றி தன்னுடைய ஒரு கட்டுரையில் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் எழுதியது. எஸ்.ரா, இவர்களைப் படித்த அளவிற்கு நான் எஸ்.ராவைப் வாசித்திராத பொழுதும் இவரைப்பற்றி சொல்லவும் பேசவும் நிறைய இருக்கிறது என்னிடம்.

முதலில் ஆனந்த விகடனில் வெளிவந்த இவரது துணையெழுத்தில்தான் எஸ்.ராவை வாசிக்கத்தொடங்கினேன். தொடர்ந்து கதாவிலாசம், தேசாந்திரி போன்ற கட்டுரைகள் இவரது எழுத்தின் மீது ஒரு பிடிப்பை ஏற்படுத்தியது. இந்தியா முழுவதும் சுற்றியலைந்த அனுபவத்தை தேசாந்திரியில் அப்படியே தன் எழுத்துக்களில் பகிர்ந்திருப்பார். முன் அறிமுகம் இல்லாத மனிதர்களோடான ஸ்னேகம் என்பது எவ்வலவு அலாதியானது என்பதை இவரது எழுத்தில் உணரலாம். இருட்டில் விளக்கோடு உதவிய ஆட்டோகாரர், பாம்புக்கடிக்கு மருந்திட்டு காப்பாற்றிய ஏழை விவசாயி, அடுத்தவேளை சோற்றிற்கின்றி அலைந்த நேரங்களில் சந்தித்த மனிதர்கள் என இவரது கட்டுரையில் வருகிற மனிதர்கள், மனிதம் நிரம்பியவர்களாய் இருக்கின்றனர். அவர்களின் உறவுகளோ,  சக மனிதர்களோடான பரஸ்பர அன்பையும் நம்பிக்கையையும் மனதில் விதைக்கும் படியாக இருக்கிறது.
     
குறிப்பாக கதாவிலாசத்தில் வரும் கட்டுரைகள், அந்த எழுத்தாளர்களைப்பற்றிய வெறும் தகவல்களாகவோ, புள்ளிவிபரங்களாகவோ, அவர்களின் உயர்த்திச் சொல்லவேண்டிய எந்த கட்டாயங்களையோ சுமந்து நிற்பதில்லை. மாறாக, அவர்களின் வாழ்வை, எழுத்தின் மீதான அவர்களின் ஆளுமையை, அவர்களின் வாயிலாகவே சொல்லவைக்கிறது. வண்ணநிலவனையும், பஷீரையும், கு.அழகிரிசாமியையும் தேடித்தேடிப் படிக்கச் செய்கிறது. இன்னும், வாசிப்பு உலகில் அடியெடுத்து வைக்கும் எவருக்கும் அறிமுகமாய் என்னுடைய விரல்கள் இவரது கதாவிலாசத்தை நோக்கியே நீண்டிருக்கும். ஒரு எழுத்தாளனாய் தன் சமகால, முன்னோடி எழுத்தாளர்களை, அவர்களின் எழுத்துக்களின் மீதான தனது காதலை எந்தவித பிணக்குமின்றி எழுதுவது இவரது தனித்தன்மை.
     
இவரது எழுத்துக்களில் இன்னும் வசீகரமானது, இதுவரை அறியப்படாத பல விஷயங்களை, கவிதைகளை, கதைகளை அதன் வரிகளை, மேற்கோள்களாக காட்டுவதுதான். இவருடைய ஏதோவொரு கட்டுரையில் வரும் ஜென் கவிதையொன்றில்   “மலைகள் நீந்திக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆறு சலனமற்று இருக்கிறது இந்தவரிகளை எத்தனை முறை வாசித்திருப்பேனென்று தெரியாது. இதுபோன்ற வரிகள் அடுத்தடுத்ததாக  புதிய புத்தகத்தின் மீதான தேடலை ஆரம்பித்து வைக்கிறது. இந்த தேடலை இவரது எழுத்துக்கள் இயல்பாக செய்துபோகிறது.

இவரது சமீபத்திய புத்தகமான வாசகபர்வத்தின் முன்னுரையில் “ஒரு வாசகனுக்கும் எழுத்தாளனுக்கும் இடையிலான உறவு, மெளனமும் பதற்றமும் நிரம்பியவை. அந்த வாசகனே ஒரு படைப்பாளியாகவும் இருக்கும்போது அந்த உறவு மனோரீதியாக எண்ணற்ற அலைகளை உருவாக்குகிறது என்று ஒரு வரி வரும். அதை என்னாலும் உணரமுடிகிறது என்பது ஒரு பெருமிதம் கலந்த மகிழ்ச்சியே.      

எஸ்.ராவின் எழுத்துக்களைத் தொடர்ச்சியாய் ஏழு வருடங்களுக்கும் மேலாக வாசித்து வருகிறேன். அவரை மட்டுமல்ல, எப்படி வாசிக்க வேண்டும்எவரையெல்லாம் வாசிக்கவேண்டும் என்று அவர் சொல்லிக்கொடுத்தபடியே ஜி.நாகராஜனைபுதுமைப்பித்தனைசம்பத்தைபஷீரைவண்ணதாசனைஎம்.எஸ்ஸைநகுலனைவண்ணநிலவனைபோர்ஹேவைசெகாவை இன்னும் பலரை. பாரதியார் கதைகள் கூட எழுதுவார் என்றோ வண்ணதாசன் என்று ஒரு ஆளுமை இருக்கின்றார் என்பதோ தெரியாத நான் இவர்களைப் வாசித்திருக்கிறேன் என்றால்இத்தனைக்கும் காரணமான ஒரு மனிதரை நேரில் சந்திக்க வேண்டும் என்ற ஆவல் இருக்குமல்லவா?

என் பதிவுகளை தொடர்ந்து வாசித்து வரும் சில நண்பர்கள் என்னிடம்  “முரளி, உன்னுடைய தொடர்ச்சியான வாசிப்பனுபவம் உன் உன் எழுத்துக்களில் தெரிகிறது, அது உன் எழுத்துக்களில் சின்னச்சின்ன மாறுதல்களைப் பிரதிபளிக்கிறது” என்று சொல்கின்றனர். இதற்கு என்னுடைய பதில் ஏற்கனவே என்னுடைய ஒரு பதிவில் எழுதியது போல “என்னுடைய ஒவ்வொரு பதிவுகளையும் எஸ்.ராவை நோக்கி எடுத்து வைக்கும் ஒவ்வொரு அடிகளாய் உணர்கிறேன். மெல்லமெல்ல முன்னேறும் நதி என்றேனும் ஒருநாள் கடல் சேர்ந்துதான் ஆக வேண்டும்அதுதான் விதி”. இப்பொழுது சந்தோஷமான அந்தத் தருணம் நெருங்கி விட்டது. என் ஆதர்ச எழுத்தாளரை சந்திக்கவிருக்கிறேன், சொல்லப்போனால் கையைப்பிடித்து அழுத்தமாக ஒரு நன்றி சொல்லப் போகிறேன்.

இதற்கு முன்பாக இரண்டு முறை நேரில் சந்தித்திருந்தாலும் அதிகம் அவருடன் உரையாட  முடியவில்லை. அதிலும் கடந்தமுறை மதுரையில் நடந்த விழாவில் செகாவ் பற்றியும் கிரேக்கத்து முயல் பற்றியும் அவர் பேசியதிலிருந்து, கூடுமான வரை விரைவில் அவரை சந்தித்து உரையாட வேண்டும் என்று முடிவெடுத்துக்கொண்டேன்.  சமீபத்தில் நெடுங்குருதி குறித்த ஒரு கட்டுரையை அவருக்கு அனுப்பியிருந்தேன், அது குறித்த தொடர் உரையாடலில் சேர்தளம் – திருப்பூர் வலைப்பதிவர்கள் குழுமம் சார்பாக அவரை திருப்பூருக்கு அழைத்திருந்தோம். அவரும் வரச் சம்மதித்திருக்கிறார். வருகிற ஞாயிறு மாலை, அரோமா ஹாலில் ஒரு கலந்துரையாடல் போல நிகழ்ச்சியை நடத்தத் திட்டமிட்டிருக்கிறோம்.

என் போல அவரை சந்திக்க, கலந்துரையாட விருப்பமிருக்கும் நண்பர்கள் தங்களது வருகையை பதிவுசெய்துகொள்ளுங்கள். முன்னேற்பாடுகளைச் செய்ய வசதியாக இருக்கும். 

இந்தியா முழுவதும் நடந்து திரிந்த ஒரு தேசாந்திரியான இவருடன் இலக்கற்ற பயணம் மற்றும் அவரது எழுத்துக்கள் குறித்தான ஒரு கலந்துரையாடலுக்கு ஏற்பாடு செய்திருக்கிறோம். நண்பர்கள் இதையே அழைப்பிதழாக ஏற்று வருகை தருமாறு அன்புடன் அழைக்கிறோம்.

வலியின் குரல் -ராகத் பதே அலி கான்


என்னுடைய பதிவுகளில் ஆங்காங்கே, இசை பற்றிய பதிவுகளில் ராகத் பதே அலிகான் பாடல்களைக் குறிப்பிட்டிருப்பேன். ஆனால், இவரைப் பற்றி  தனியாக ஒரு பதிவு எழுதவேண்டும் என்று பல நாட்களாக நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். திடீரென இப்பொழுது எழுதக்காரணம், சூப்பர் சிங்கர் – சந்தோஷ்.

ஷேக்ஸ்பியரின் ஒத்தல்லோ நாடகத்தைத் தழுவி அமைக்கப்பட்ட திரைக்கதை, மேலும் சைய்ஃபின் பிரம்மாண்டமான நடிப்பைப் பார்க்கவும் நீ அவசியம் இந்தப்படத்தைப் பார், மேலும் இது போஸ்பூரி ஹிந்திப்படம், புரியவில்லை என்றால் என்னிடம் கேள்என்று ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு என் தோழி ஒருத்தி சொல்ல அறிமுகமான படம், ஓம்காரா.  அப்பொழுது இந்த்த் திரைப்படத்தை மிகவும் ரசித்துப்பார்த்தேன், சைய்ஃபை விட அஜய் தேவ்கன் மற்றும் விவேக் ஓப்ராயின் நடிப்பும் பிடித்திருந்தது. சிறுகதைகளும் நாவல்களும், நாடகங்களும் திரைவடிவம் பெறுவதை ஆச்சர்யமாக ரசித்துப்பார்த்த படம். ஓம்காரா பற்றி தனியாக அவசியம் ஒரு பதிவெழுத வேண்டும், இன்னொரு நாள்.

சமீபத்தில் விஜய் டீவியில் சூப்பர் சிங்கர் பார்த்துக்கொண்டிருந்த போது, சந்தோஷ் பாடிய பாடல் என்னவோ செயதது. அந்தப் பாடலில் ஒரு வலி இருப்பதை உணர முடிந்தது. எங்கேயோ கேட்டிருக்கிறேனே இந்தக்கதறலை? என்று தேடிக்கொண்டிருந்தேன். ஏற்கனவே சந்தோஷ் தும்சே மன்கி லகன் பாடலை அட்சர சுத்தமாக பாடிக்கேட்டிருக்கிறேன். அது ராகத் பதே அலிகானின் தனி ஆல்பங்களில் வரும் ஒரு பாடல். அந்தப்பாடலைப் போன்ற ஒரு தொனி இதில் இருப்பதால் இதுவும் ராகத்தின் பாடலாகவே இருக்கும் என்று நினைத்து தேடிக்கொண்டிருந்தேன். கடைசியில் பதிவர் சுரேஷ்கண்ணன் பஸ்ஸில் இந்தப்பாடலை ஷேர் செய்திருந்த்திலிருந்தே கண்டுபிடிக்க முடிந்தது. 
அந்தப்பாடல் “நேனா டகுலேங்கேபடம் ஓம்காரா. பாடியது ராகத் பதே அலிகான். ராகத்தின் பாடல்களை நிறைய தொகுத்து வைத்திருக்கிறேன், திரைப்பாடல்கள், ஆல்பங்கள் மற்றும் கவ்வாலி ஆல்பங்கள் என. என்னுடைய மொத்த சேமிப்பிலும் இந்தப்பாடல் இல்லாமல் போனது என் துரதிஸ்டம். வெகு நாட்களாக ராகத்தின் பாடல்களை எழுத வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். இனிமேல் அதை தாமதிக்க முடியாது என்பதால் இதோ,ராகத் பதே அலிகான், உங்களுக்காக.....

 ராகத் பதே அலிகான், பண்டிட் நஸ்ரத் பதே அலிகானின் மறுமகன். அவரிடம் இசை பயின்றவர். குருவை மிஞ்சிய சிஷ்யர்களில் ஒருவர். பாகிஸ்தானைச் சேர்ந்த இசைக்கலைஞராக இருந்தாலும், தற்கால இந்தி சினிமாவின் தவிர்க்கமுடியாத பின்னணிப்பாடகர். பேதாஸ் பாடல்களுக்கும், மென்சோகப் பாடல்களுக்கும் ஏற்ற குரல், இவருடையது. கவ்வாலி மற்றும் சூஃபீ இசையில் பாடுபவர்களுக்கே உரித்தான உச்சஸ்தாயில் வருகிற சங்கதிகளும் கமஹங்களும் அத்துப்படி. குரலை இவ்வளவு உயர்த்திபிடித்திருக்கும் பொழுது இப்படி நெளிவு சுழிவுகளைக் கொடுப்பது என்பது வரம் வாங்கிவந்தவர்களேலே மட்டும்தான் முடியும். இவர் அந்த வகையறா.....

முதலில் “நேனா டகுலேங்கே”. இந்தப்பாடலில் ஒரு சொல்ல முடியாத துயரம் இருக்கும். ஆரோமலே பாடலில் இருப்பதுபோல உடைந்த இதயத்தின் கதறலாய் இல்லாமல், ஏமாற்றத்தின் உச்சமாக, சுயபச்சாதாபத்தை வெளிப்படுத்தும் அல்லது இரண்டையும் கலந்து தருவதுபோல ஒரு பிரதிபளிப்பு. இதை குரலில் எப்படிக்கொண்டு வருவது. அவசியம் இந்தப்பாடலைக் கேளுங்கள். இன்னும் இதன் பொருள் புரிந்து கேட்கும்பொழுது அதை எளிதாக உணர முடியும். கிட்டதட்ட கீழே இருக்கும்படியான பொருள்தரும்படியாக இருக்கும் என்னுடைய மொழிபெயர்ப்பு தவறாகவும் இருக்கலாம்.

மனமே! எதற்காகவும் கண்களை மட்டும் நம்பிடாதே,
ஏனெனில் விழித்திருக்கும் பொழுதும்
கனவு போல காட்சிகள் விரிவது
கண்களால் மட்டுமே சாத்தியம்.
தூக்கத்தைக் கெடுத்து, மனதையும் கெடுக்கிற,
நண்பனுக்கும் வழிப்போக்கனுக்குமான பேதம் காட்டாத,
கண்கள் சொல்வதைக் கேட்டிறாதே!
ஏனெனில் கண்களின் வேலை ஏமாற்றுவதுதான்

இந்தப்பாடலை சூப்பர்சிங்கரில் சந்தோஷ் பாடும் பொழுது, கிட்டதட்ட அந்த பாவத்தைக் குரலில் கொண்டுவந்திருப்பார், குறிப்பாக அந்தப்பாடலை பாடி முடித்தபின்னர், உன்னி கிருஷ்ணன் அந்த குறிப்பிட்ட இட்த்தை சொல்லி அங்கே ஒரு கதறல் இருக்குமே அதை மறுபடியும் பாடுங்கள் என்று கேட்க, இசைக்கோர்ப்பின்றி அவ்வளவு அழகாக அதை மறுபடியும் பாடிய சந்தோஷிற்கு என் வாழ்த்துக்கள். தும்சே மன்கி லகன், நேனா இரு பாடல்களுக்கும் இரண்டு ஓட்டு சந்தோஷிற்கு போட்டிருக்கிறேன். இது சந்தோஷின் வெர்ஷன்  இந்த வீடியோவின் 5வது நிமிடத்திலிருந்து 5.20 நிமிடங்கள் வரைப் பாருங்கள், உங்களுக்கு சந்தோஷைப் பிடிக்கும், சூஃபி இசைப்பிடிக்கும், ராகத் பதே அலி கானைப் பிடிக்கும்.  இது ஒரிஜினல் ராகத்தின்வெர்ஷன் 
 
அடுத்ததாக ராகத் பாடிய பாடல்களில் எப்பொழுது என் விருப்பப் பட்டியலில் இருக்கும் இன்னுமொரு பாடல், அஜா நச்லே என்ற திரைப்படதில் வரும் ஒரே பியா..... நீண்ட நாட்களுக்குப்பிறகு பாலிவுட் டான்ஸ் குயின் மாதுரி தீக்‌ஷித் நடித்து வெளிவந்த திரைப்படம். இதில் முழுப்பாடல் கூட வேண்டாம். ஒரே பியா....... ஹாய் என்று சினுங்களோடு முடிக்கும் முதல் இரண்டு வரிகள் போதும் இந்தபாடலை ரசிப்பதற்கு. பார்த்திபன் இளையராஜாவை சொல்வது போல எனக்கு இந்தப்பாடலில் அந்த ஹாயைத்தாண்டி வர முடிந்ததே இல்லை. இதை மிகச்சரியாக இமிடேட் செய்து இதுவரை எந்தமேடை நிகழ்ச்சியையும் பார்க்கவில்லை. பாடலில் ராகத்தின் குரலோடு மாதுரியையும் அவரது நடனத்தையும் ரசிக்க விரும்பினால் இந்த வீடியோவையும், இசைப்பிரியர்கள் இந்த வீடியோவையும் பாருங்கள். கீழே இதே பாடலின் அன்ப்ளக்டு வெர்ஷன் ஒன்றும் கொடுத்திருக்கிறேன், பாடல் ஆரம்பிக்கும் முன்பாக மென்மையாக தொடங்கும் க்ளாரினெட்டின் இசை பாடல் முழுவதும் சன்னமாக தொடரும், நல்ல ஹெட்போனில் கேட்பவர்களுக்கு நான் உத்திரவாதம்.

ஹாலிவுட்டின் மேட்மேக்ஸ் மெல் கிப்ஷனின் அபோகேலிப்டோ திரைப்படத்தின் பின்னணியில் ராகத்தின் சூஃபி இசைக்கோர்ப்பும் சேர்ந்திருக்கிறது. கிட்டதட்ட பெரிய வாத்திய இசை சேர்ப்புகள் இன்றி புல்லாங்குழலோடு இணைந்து உச்சஸ்தாயில் செய்யும் ஒரு பதினைந்து நிமிட ஆலாப். படத்தில் பல இடங்களில் உபயோகப்படுத்தப்பட்டிருக்கும். இந்த இசைக்கான ஒலிப்பதிவு முடிந்து வரும் ராகத்திடம் இயக்குனர் மெல்கிப்ஷன், இவர் ஒரு ஒரு தனி மனித ஆர்கெஸ்ட்ரா என்று பாராட்டியிருக்கிறார். ஏனெனில் ஹாலிவுட் திரைப்படங்களில் ஒவ்வொரு திரைப்பத்திற்கும் தனியாக சவுண்ட்ட் ட்ராக் வெளியிடுவார்கள். மிகப்பெரிய ஆர்க்கஸ்ட்ரேஷன், சிம்பொனி, ஓபரா போன்ற கூட்டிசையே பிரதானமாக இருக்கும் ஹாலிவுட் படங்களில், இனப்பிரச்சனையை பிரதானமாக கொண்ட இந்தப்படத்தில் வலியைக் குறிப்பிட்டு வெளிப்படுத்த வேண்டிய இசை தேவைப்பட்டது, எனவே ராகத்தின் குரல் எங்களுக்கு தேவையானதாக இருந்தது என்று குறிப்பிடுகிறார், இந்தப்படத்தின் இசையமைப்பாளரான ஜேம்ஸ் ஹார்னர். இவர் டைட்டானிக் மற்றும் அவதார் திரைப்படங்களுக்கு இசையமைத்தவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
மேலும் இதே செய்தி குறித்த மேலும் வீடியோக்கள்

என்னுடைய ஃபேவரைட் என்கிற பட்டியலில் அடங்கும் ராஹத்தின் பாடல்களுக்கு இங்கே சுட்டி கொடுத்திருக்கிறேன்.  

ஜியா தடக், தடக்கு... Kalyug படத்திலிருந்து
பஹாரா பஹாரா... I HATE LUV STORIES படத்திலிருந்து
ஆஸ் பாஸ் ஹே ஹுதா...  anjaanaa anjaani படத்திலிருந்து
ஜகு சூனா சூனா ......  om santhi om படத்திலிருந்து
ஆஜ் தின்.... Love aaj kal படத்திலிருந்து
மே ஜஹான் ரஹோன்..... namastey londan படத்திலிருந்து
தும் ஜோ ஆயே  one upon a time in Mumbai படத்திலிருந்து
சஜுனா..... MY NAME IS KHAN படத்திலிருந்து

      மேலும் இன்.காமிலும் சாங்ஸ்.பிகேவிலும் இவரது மொத்தப் பாடல்களுக்கான கலெக்‌ஷனும் இருக்கிறது. அத்தனையையும் தரவிறக்கிக் கொள்ளுங்கள். இசையோடு கூடிய இனிய இரவிற்கு, இன்னுமொரு கலைஞன். 
 
இசையில் தொடங்குதம்மா.....

ஒரு ஜப்பானிய மனைவி

குணால் பாசு எழுதிய THE JAPANESE WIFE சிறுகதைத் தொகுப்பு பற்றிய அபர்ணா சென்னின் கருத்து.
இந்தியாவில் தற்கொலை செய்து கொள்ள வரும் அமெரிக்க பேராசிரியரின் கதை, பாலைவனத்தில் பயணம் செய்யும் பாம்பு பிடிப்பவரின் மகளின் கதை, டியனன்மென் சதுக்கத்தில் சிக்கிக்கொண்ட ஒரு இந்திய தேனிலவு ஜோடிகளின் கதை, தனது ரிஷி மூலத்தை கொல்கத்தாவில் கண்டறியும் ரஷ்ய விபசாரிப் பெண்ணின் கதை என எதிர்பாராத கதைக்கருக்களோடு கூடிய பனிரெண்டு சிறுகதைகள் அடங்கிய தொகுப்புதான் இந்த THE JAPANESE WIFE.  அதிலும் தலைப்புக் கதையைப் படித்தவுடனே இது ஒரு அற்புதமான வெகுளித்தனத்தை தனக்குள்ளே கொண்ட, மறுக்கமுடியாத, மாற்றுக்கருத்தே இல்லாத, அழகான காதல் கதை என்பதையும்,  இது கண்டிப்பாக நான் செய்தாகவேண்டிய படம் என்பதை இந்த சிறுகதையை படித்தவுடனே முடிவு செய்து விட்டேன்
-இயக்குனர் அபர்ணா சென்


வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு நாளும் எதையாவது கற்றுக்கொள்ள வேண்டும், எதையுமே கற்றுக்கொள்ளாமல் உறங்கும் எந்த ஒரு நாளும் வீண் என உறுதியாக நம்புபவன் நான். இயற்கையிடமிருந்தோ, சக மனிதகளிடமிருந்தோ, இசையிலிருந்தோ, புத்தகங்களிலுருந்தோ அல்லது திரைப்படங்களிலிருந்தோ, கற்றுக்கொள்வதுதான் வாழ்க்கை. அப்படி எனக்கு அன்பை சொல்லிக்கொடுத்த ஒரு திரைப்படம், தி ஜப்பனிஸ் ஒய்ஃப். குனால் பாசு என்பவர் எழுதிய சிறுகதையைத் தழுவி எடுக்கப்பட்ட அபர்ணாசென் இயக்கி 2010ல் வெளிவந்த வங்கமொழித் திரைப்படம், தி ஜப்பனிஸ் ஒய்ஃப்.

நினைத்தவுடன் முகம்பார்த்துப் பேசிக்கொள்ள முடிகிற இந்த காலகட்டத்தில், இந்த அவசர உலகினால் கைவிடப்பட்ட கடிதங்களை முன்னிருத்தும் கதை, எழுத்துக்களின் மூலம் அன்பையும், காதலையும், கண்ணீரையும் பரிமாறிக்கொண்ட இரு இதயங்களின் கதை. சொல்லப்படாத துயரமாக கதை முழுவதும் வலி தொடரும், கதை. 365 கடிதங்கள், 3 தொலைபேசி உரையாடல்கள், 15 வருட திருமண வாழ்க்கை, இவையனைத்தும், நேரில் சந்தித்திராத இருவருக்கிடையே! எப்படி? பார்க்கலாம்.

படத்தின் கதை
வங்காளத்தில் மாட்லா நதிக்கரையோர கிராமத்தில், சிறுவயதிலேயே தன் பெற்றோரை இழந்து, தன் சித்தியுடன் வசித்து வருகிறார், சிநேகமோய் சேட்டர்ஜீ. சிநேகமோய் ஒரு கணக்கு வாத்தியார்.  இவரது பேனா நண்பி மியாஹி, ஜப்பானில் வசித்துவருகிறார். தொடர் கடிதங்களின் வழியே இருவரின் குடும்ப சூழ்நிலைகளையும், மனநிலையை பரஸ்பரம் புரிந்துகொண்டிருகின்றனர். போலவே இரு சமூகத்தின் பண்பாடு, கலாச்சாரம் மற்றும் காலநிலை முதற்கொண்டு, கடிதம் சொல்லிக்கொடுக்கிறது. ஒரு கட்டத்தில், இந்த சரியான புரிந்துணர்வே, அவர்களை நட்பைத் தாண்டி காதலுக்குள் அழைத்துச் செல்கிறது.

உன்னைத் தவிர வேறு யாராலும் என்னை சரியாக புரிந்துகொள்ள முடியாது என்கிற ஒரு பதத்தில் இருவரும் திருமணம் செய்துகொள்ள முடிவெடுக்கின்றனர். இருவரும் சந்தித்துக்கொள்லாமல் எப்படி செய்வது? தனது நாட்டின் முறைப்படி, மியாகி ஒரு மோதிரத்தை சிநேகமோய்க்கு அனுப்புகிறாள். சிநேகமோய் பதிலுக்கு தங்கள் முறைப்படு வளையலையும்ம், குங்குமத்தையும் அனுப்புகிறார். இங்கே இவனே மோதிரத்தை அணிந்து கொள்ள அங்கே அவளும் வளையலை அணிந்து குங்குமம் இட்டுக்கொள்ள முடிந்தது திருமணம். இந்த திருமணம் நடந்து 15 வருடங்களும் கடக்கின்றன. தங்களது பதினைந்தாவது திருமணதினத்திற்காக, மியாஹி தன் தந்தை செய்யத பட்டங்களையும், அவளது போட்டோ ஆல்பத்தையும் அனுப்பி வைக்கிறாள்.

     இதற்கிடையில், திருமணமான சில வருடங்களிலேயே தன் கணவனை இழந்து, ஐந்து ஆறு வயது மதிக்கத்தக்க தன் மகனுடன் (பால்டு) நிராதரவாக இருக்கும் சந்தியா, அவள் தன் தாயின் தோழியான மாஷி (சிநேகமோயின் சித்தி) வீட்டிற்கு வருகிறாள். கடிதங்கள் மூலமாக குடும்பம் நடத்திக்கொண்டிருக்கும் சிநேகமோய் மீது வருத்தத்துடன் இருக்கும் சித்திக்கு, இவளது வருகை சற்று ஆறுதலாக இருக்கிறது, சிநேகமோயும் பால்டுவும் நன்றாக பழகுகிறார்கள். சந்தியாவும் தன்னாலான உதவிகளை அவனுக்கு செய்து வருகிறாள். அழகான பெண்ணான சந்தியாவிற்கும், வயதாக்கிக்கொண்டே போகும் சிநேகமோயிற்கும் இடையே ஏதாவது அதிசயம் நடந்துவிடாதா? இருவரும் திருமணம் செய்து கொண்டுவிட மாட்டார்களா? என சித்தி எதிர்பார்க்கிறார்.

இந்த சமயத்தில் மியாஹிக்கு கேன்சர் வருகிறது, அவளுக்காக இங்கே பல வகையான மருத்துவர்களை அணுகி, மருந்துக்களை தேர்ந்தெடுத்து அனுப்புகிறான். நாட்கள் சென்று கொண்டேயிருக்கிறது. மழைப்பருவம் ஆரம்பிக்கிறது, கடுமையான மழையில் நனைந்தபடி மியாஹியின் மருத்துவ சான்றிதழ்களை காட்ட, அருகிலுருக்கும் நகரத்திற்கு சென்று வரும் சிநேஹமோய்க்கு நிமோனியா காய்ச்சல் வருகிறது. மாட்லா நதியில் கடக்கமுடியாத அளவு வெள்ளப்பெருக்கு உண்டாகிறது. சந்தியாவின் கைகளைப் பிடித்தபடி மியாஹி, மியாஹி என அரற்றியபடி, சிநேஹமோய் இறந்துபோகிறார்.

அடுத்தகாட்சியில், மாட்லா நதியில் அமைதியாக மிதந்துவரும் படகில், மியாஹி, வெள்ளை சேலை, மொட்டைத் தலையுடன், படகில் சிநேஹமோய் வீட்டிற்கு வருகிறார். அங்கே வெள்ளைப் புடவையுடன்  சந்தியா, மியாஹியை வரவேற்கிறாள். மியாஹியின் பார்வையாய் சிநேகமோயின் அறையை சுற்றும் கேமிரா சன்னல் வழியாக மாட்லா நதிக்கு வருவதோடு படம் நிறைவடைகிறது. இந்தக் கதையின் ஒரு கதாபாத்திரம் போலவே படம் நெடுக, நதியும் கூடவே வருகிறது.
 (மியாஹி, சிநேகமோய், சந்தியா)

இந்தப்படமே ஒரு மென்சோகக் கவிதைதான், அதிலும் ரசிக்கும்படியான வசனங்களும், ஹைக்கூ போன்ற காட்சிகளும் படம் நெடுக விரவிக்கிடக்கின்றன. என் பார்வையில் பட்ட சில ஹைக்கூக்கள்.

     திருமணத்திற்கு முன்பும், திருமணமாகி கணவனை இழந்தபின் சிநேகமோயின் வீட்டிற்கு வரும் சந்தியாவை, அவளது முகத்தைப் பார்க்க இவன் எடுக்கும் முயற்சிகளும், ஒவ்வொரு முறையும் சேலை தலைப்பால் முகத்தை மறைத்துக்கொள்ளும் சந்தியாவும் அவ்வளவு அழகு.

மாஷியும்(சித்தி) அவரது தோழியும் சிநேகமோய் கடிதங்கள் மூலமே திருமணமும் செய்து குடும்பம் நடத்தும் விதம் பற்றிப் பேசும்பொழுது  " எனக்குப் பேரக்குழந்தைகள் வேண்டும். ஆனால் அது கடிதங்களால்  ஆகக்கூடிய விஷயமில்லையே" என்று சொல்வார்கள், அப்பொழுது இருவரின் எக்ஸ்பிரஷன்ஸும், பக்கா. கிராமத்து பெருசுகளின் ஊமைக்குசும்பு அது.

திருமணம் செய்துகொள்ள முடிவெடுத்தவுடன், தனது வீட்டில் ஒரேயொரு கழிவறைதானே இருக்கிறது என்று சிநேகமோய் கவலைப்படுவதாக கடிதம் எழுத, மியாகியோ ஆண்கள் எப்போதும் முக்கியமில்லாத விஷயங்களுக்குக் கவலைப்படுவார்கள் என்று கடிதம் எழுதும் காட்சியும்.

திருமணத்திற்காக மியாஹி அனுப்பிய மோதிரத்தை அணிந்தபடி அதையே பார்த்துக்கொண்டே எதிரில் வரும் நபர் மீது மோத, அவர்  “கண் தெரியவில்லையா, உனக்கு?” என்று திட்டுகிறார். சில வினாடிகள் கழித்தே அதை உணரும் சிநேகமோய், அவரிடம் வழிய சென்று “எனக்கு கண் நன்றாகத் தெரியும், இருந்தாலும் எனக்கு இப்பொழுதுதான் திருணமானமாகியிருக்கிறது”  என்று சொல்லும் காட்சியும், ராகுலின் முகபாவனைகளும்.

மியாஹி தங்களது ஒவ்வொரு திருமண தினத்தன்றும் சிநேகமோய்க்கு திருமணநாள் பரிசாக ஜப்பானிய பாரம்பரியப்படி, வண்ணவண்ண பட்டங்களை அனுப்புகிறாள். அனைத்தையும் பொக்கிஷம் போல பாதுகாத்து வருகிறான். ஒருநாள் அதை பால்டு எடுத்து விளையாடுகிறான், இதில் கோபப்படும் சந்த்யா பால்டுவை அடிக்கிறாள், சித்தி அவளைத் தடுத்து, "பட்டம் என்பது குழந்தைகளுக்குத்தானே? சிநேஹமோய் மாதிரியான பெரிய மனுஷங்களுக்கில்லையே? என்னும் காட்சியும் தொடர்ந்து கிராமத்தில் நடக்கும் பட்டத் திருவிழாவில் பால்டுவின் வற்புறுத்தலால் விருப்பமின்றி கலந்துகொள்ளும் சிநேகமோய், ஒரு நிலையில் அவரது பட்டத்தை அறுக்க போட்டியாளர்கள் மாஞ்சாவுடன் களமிறங்க, பால்டு உன் மனைவியை காப்பாற்று, என்றதும் வீறுகொண்டெழுந்து பட்டத்தைக் காப்பாற்றும் காட்சி. அவள் அனுப்பும் ஒவ்வொன்றையும் அவளாகவே நினைக்கும் சிநேகமோயின் கதாப்பாத்திரத்தை உணர்த்தும் காட்சியாக பார்க்கிறேன்.

அதைவிட பட்டத்தை பறக்க விட, அதன் நூலை சிவப்பாக்க  குங்குமம் வாங்க கடைக்கு செல்லும் சிநேகமோயிடம் கடைக்காரர், “உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் இரண்டு பெண்களுமே விதவைகளாயிற்றே? பின் குங்குமம் யாருக்கு? என்றுவிட்டு பிறகு அவராகவே உணர்ந்தவராய் “ஓ, உங்கள் ஜப்பான் மனைவிக்கா? என்று கடைக்காரர் கேட்குமிடமும் அதை ஆமோதிப்பதாய் சிநேஹமோய் தலையாட்டும் காட்சியும்.  

 “பால்டுவிற்கு 9 வயது ஆகிவிட்டது அவனுக்கு பூணூல் திருமணம் செய்து பார்க்க அந்த பெண் ஆசைப்படுகிறாள், அதற்கு ஆகவேண்டியதைச் செய்ய, நீ அவளோடு அருகிலுருக்கும் ஊருக்கு சென்று வாஎன்று சித்தி சொல்ல மறுக்கவியலாமல் சந்தியாவுடன் செல்லும் சிநேகமோயிற்கும் சந்தியாவிற்கும் இடையே மெல்ல புரிதல் வருவதையும், இருந்தாலும் அந்த இடைவெளியை இருவருமே கடக்காமல் உரையாடுவதும் அவ்வளவு இயல்பு. மேலும் தானும் இங்கே இருப்பதால் மாத செலவு அதிகம் ஆவதால் தன் மாமனார் வீட்டிற்கே செல்ல இருப்பதாய் சந்தியா வருத்தத்துடன் சொல்லும்பொழுது, மெல்ல அவளை அணைத்து, “நீ போக வேண்டாம், இங்கேயே இரு, ஆனால் கவலைப்படாதேஎன்று சிநேகமோய்  சொல்லும் அந்தக் காட்சியும்.

மியாஹியின் மருத்துவத்திற்காக, ஆயுர்வேத மருத்துவரின் கேள்விகளை மியாஹியிடம் கேட்க முனைவதும், மொழிப் பிரச்சனையால் தன்னால் சரிவர அவளிடம் கேட்க முடியாதையும் கடைக்காரரிடம் புலம்பலாக வெளிப்படுத்துவதும், ஜப்பான் சென்று வர எவ்வளவு செலவாகும் என்று நண்பரிடம் கேட்க, அவர்  “கம்மிதான் ஒரு முப்பது, நாப்பது ஆகும் என்று சொன்னதும், மேலே பார்த்தபடி  “ஆயிரத்திலேயா? என சிநேகமோய் கேட்கும் காட்சியும்

இந்த எல்லாக் காட்சிகளையும் விட படத்தின் கிளைமேக்ஸில், எந்த உரையாடல்களும் இல்லாமல், சிநேகமோயின் அறையை மியாஹியின் பார்வையில் காண்பது போல கேமிரா சுற்றி வரும், தான் செய்து அனுப்பிய பொருட்களின்மீது அவள் பார்வை படும்போதெல்லாம் நின்றும் பிறகு மெல்ல பயணிப்பதுவுமாய் இருக்கும் அந்த ஒற்றைகாட்சி போதும், இது ஒரு அருமையான திரைப்படம் என்பதற்கு. பின்னணிக்கு, வங்காள-ஜப்பானிய இசைகளின் கலவையாக, வங்காள பாரம்பரிய இசையை ஜப்பானிய இசைக்கருவிகளின் மூலம் வாசித்திருப்பார்கள்.

மாட்லா நதி எப்படி இருக்கும்? ஆழமாக பரந்து இருக்குமோ? என்ற மியாஹியின் கேள்விக்கு ஓவ்வொரு சூழ்நிலையிலும் ஒவ்வொரு மாதிரியாக இருக்கும் என்று கடிதம் எழுதுகிறார், அப்பொழுது பலவித சீதோஷ்ண நிலையில் காட்டப்படும் மாட்லா நதியும் அதன் போக்கும் அருமையான விஷுவல் ட்ரீட்....

அனைவரும் அவசியம் பார்க்க வேண்டிய ஒரு நல்ல படம். தி ஜப்பனீஸ் ஒய்ஃப் - ஒரு அழகான திரை அனுபவம். படத்தின் ட்ரெய்லர்

க்ளேமெண்ட் மேத்யூவும், ராம் சங்கர் நிக்கும்ப்த்தும்

 மழலைக் கனவின் ஆசிரியர்கள் : க்ளேமெண்ட் மேத்யூவும், ராம் சங்கர் நிக்கும்ப்த்தும் 

ஆறு ஏழு மாதங்களுக்கு முன்பே டவுன்லோட் செய்தும் பார்க்காமல் வைத்திருந்தேன் மேலும் அதிகம் கவனம் இல்லை இந்தப்படத்தில்.  ரொம்ப சிம்பிளா நம்ம உலக சினிமா பாஸ் சொல்லியிருந்தார், “இந்தப்படம் ஒரே ஸ்ட்ரோக்கில் உங்களை வீழ்த்தி விடும்.....ஆட்டோகிராப் மாதிரி இப்படி. இந்த ஆட்டோகிராப் மாதிரிங்கிற விட்டுறலாம். சரி பாஸ் வேற சொல்லியிருக்கார் பார்க்கலாம்ன்னு பார்த்தேன். உண்மைதான். ஒரு ஒண்ணரை மணிநேர திரைப்படம் என்ன செய்துவிட முடியும், என்று கேட்பவர்களுக்கான படம். என்னென்னவோ செய்தது. விபரம் தெரிந்த பள்ளி பருவத்திற்கு சென்று மீள்கிறது நினைவுகள். சசி, கல்யாணி டீச்சர், டிராயிங் மாஸ்டர் கோவிந்து, மாலா டீச்சர், கதிர்வேல் அய்யா, தர்மலிங்கம் மாஸ்டர் இப்படி ஆசிரியர்களும் சக வகுப்புத் தோழர்களின் முகம் முதலாய் நினைவில் வருகிறது. பீப்பீப்பூமரத்தில் மீண்டும் பூக்கள் பூக்கத்தொடங்கியிருக்கிறது.


 மிகப்பெரிய இசை நிகழ்ச்சிக்கு முன்பாக ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மேதையோடு ஆரம்பிக்கிறது படம். அவரது அம்மாவின் மரணம் குறித்து, பிரான்ஸிலிருந்து ஒரு போன் வருகிறது. நிகழ்ச்சி முடிந்து ஊருக்கு வருகிறார். அம்மாவின் சடங்குகள் முடிந்து வீட்டில் ஓய்வில் இருக்கும் அவரை, அவரோடு பள்ளியில் படித்த சக மாணவன் சந்திக்கிறான். கிட்டதட்ட 50 வருடங்கள் கழித்து. இதை அவர் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரு பொக்கிஷமாக வைத்திருந்தார். அவருக்குப் பிறகு இதை உனக்காக நான் இதை பாதுகாத்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று இருவருக்கும் பொதுவான ஒரு ஆசிரியரின் நாட்குறிப்பைக் கொடுக்கிறார். அவர்தான் க்ளெமண்ட் மேத்யூ. பள்ளியின் நுழைவாயிலோடு ஆரம்பிக்கிறது அவரது நாட்குறிப்பு.

ஏழை மாணவர்களுக்காக சில பெரும்பணக்காரர்களால் நடத்தப்படும், கிட்டதட்ட சிறுவர் ஜெயில் மாதிரி ஒரு பள்ளி அது. மிகவும் கடுமையான தலைமை ஆசிரியர், எந்த தவறுக்கும் தகுந்த தண்டனை என்ற மேம்பட்ட குறிக்கோளோடு மாணவர்களை அடக்கி வைத்திருக்கிறார். அந்த பள்ளிக்கு ஆசிரியராக வருகிறார், மேத்யூ. முதல் நாளிலேயே, அவரது கண் முன்பாக சக ஆசிரியர் ஒருவரின் கண்ணில் பலமான அடி விழுகிறது. அவருக்கு முன்பாக அந்த பணியில் இருந்த ஆசிரியர் தனது கையில் ஏற்பட்ட காயத்தின் தழும்புகளை காட்டுகிறார். மாணவர்களின் அட்டகாசங்களை ஒருவர் மாறி ஒருவராக அடுக்குகின்றனர். மேத்யூ அதற்கான தண்டனைகளை கவனிக்கிறார். இப்படியான தண்டனைகள் அவர்களை எந்த விதத்திலும் திருத்தாதே, மேலும் அவர்களை இன்னுமல்லவா கெடுத்துவிடும் என தலைமை ஆசிரியரிடம் அது குறித்து பேசுகிறார். அவர், நீ இந்த இடத்திற்கு புதிது, விரைவிலேயே அவர்கள் நடத்தும் பாடங்கள் உனக்கு புரிய ஆரம்பிக்கும், அப்பொழுது, எனது Action- Reaction விதி உனக்கு பிடிபட ஆரம்பிக்கும், என்கிறார்.

தனது முதல் வகுப்பிலேயே மாணவர்களின் அட்டகாசங்களுக்கு ஆளாகிறார். இருப்பினும் தனது அன்பால் மாணவர்களை மெல்ல திசைதிருப்ப முயற்சிக்கிறார். மெல்ல மாணவர்களைப் படிக்கிறார், அனைவருக்கும் பொதுவான ஒரு விசயத்தை மெல்ல மெல்ல ஒவ்வொரு மாணவர்களின் உள்ளத்திலும் பதியச் செய்கிறார். இசை, கோரஸ் எனும் குழுப்பாடலை பாடச் செய்கிறார். அதிலும் தொடர்ந்து தோல்விகளால் அவதிப்படும், சகமாணவர்களால் கிண்டல் செய்யப்படும் பிர்ரே மொரானே என்னும் மாணவனின் அசாத்தியமான குரலை, பிரத்யேகப்படுத்துகிறார். இந்த கோரஸ் பாடல். மெல்ல பள்ளியில் அமைதியைத் தருகிறது. மாணவர்கள் ஆசிரியர்கள் இடையே ஒரு மெல்லிய புரிதலை ஏற்படுத்துகிறது. குறிப்பாக ஆசிரியரின் கண் காயத்துக்கு அதற்கு காரணமான மாணவனையே அவருக்கு உதவியாக அனுப்புவதும், அந்த ஆசிரியர் படும் சிரமம், அந்த மாணவனை மெல்ல திருத்துவதும, இப்படியாக மாணவர்கள் ஆசிரியர்களை அணுகும் முறையிலேயே மாற்றம் கிடைக்கிறது. எல்லாம் சரியாக செல்லும் பொழுது ஒரு தவறுக்காக பள்ளியிலிருந்து வெளியேற்றப்படுகிறார், மேத்யூ. அவரால் உருவாக்கப்பட்ட அந்த சிறுவன்தான் பின்னாளில் மிகப்பெரிய இசைமேதையாக ஊருக்குத் திரும்பிவரும், மொரானே.

கண்கள் கலங்கி பக்கங்களைப் புரட்டிக்கொண்டிருக்கிறார், மொரானே. அதிலும் நாட்குறிப்பின் கடைசி பக்கங்கள், “நல்ல மாணவர்களை உருவாக்கி விட்டேன் என்கிற திருப்தியோடு இந்த பள்ளியை விட்டு வெளியேறுகிறேன், மீண்டும் தோல்வியடைந்த ஒரு இசைக்கலைஞனாக, வேலையற்ற ஆசிரியனாக என முடிகிறது. இப்போ அவர் என்ன ஆனார்? என்கிற கேள்விக்கு அழகான சந்தோசமாக ஒரு பதிலை கிளைமாக்ஸாக்கியிருப்பார்கள், படம் பார்க்காதவர்களுக்கான ஒரு சின்ன சஸ்பென்ஸ், இது.

மொரானேவும் இஷானும், மேத்யூவும் நிக்கும்த்தும்.


சமீபத்தில் பார்த்துப் பிடித்திருந்தும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத படம் தெய்வத்திருமகள். காரணம் அந்த காப்பி ஃபார்மட். அந்த அருமையான கருவை எடுத்துக்கொண்டு, சீன் மேக்கிங் எனப்படும் திரைக்கதையை நமக்கு ஏற்றாற்போல எழுதி இயக்குவது, ஒரு கலை. அதை வெகு அழகாக சில படங்களில் உணர முடியும். எனக்கு கோரஸ் படம் பார்த்தவுடன் மனதிற்கு தோன்றிய விஷயம், அமீர்கான் இயக்கத்தில் வெளிவந்த தாரே ஜமீன் பர் படம்தான். இந்த இரு படங்களுக்கும் ஒரே ஒற்றுமை வாழ்வில் தோல்விகளை மட்டுமே பெற்று வரும் சிறுவனுக்கு வெற்றியைப் பரிசளிக்கும் ஆசிரியரின் கதை எனும் படத்தின் மையக்கரு மட்டும்தான். இந்திய ரசிகர்களுக்கு ஏற்றபடியான சில மசாலாக்கள் இங்கும், பார்வையாளனை மட்டம் தட்டி அவனுக்கு புரியவேண்டும் என்கிற கட்டாயத்தின் பேரில் ஜஸ்டிஃபிகேஷன் செய்யாதிருத்தலுமென அங்கும் சூழலுக்கேற்றபடி இரு வேறு உலகங்களுக்கான பின்புலம் பின்னப்பட்டிருக்கும். முழுப்படத்தையும் பார்த்தால்தான் என்றில்லை, இன்னமும் தாரே ஜமீன் பர் படத்தில் இஷான் தனது ஓவியத்தை பார்க்கும்போதும், பரிசு வாங்கியபின்னர் தனது ஆசிரியரைக் கட்டிக்கொள்ளும் காட்சியை மட்டும் எப்பொழுது பார்த்தாலும் சரி, கண் கலங்காமல் இருந்ததில்லை.
     
கோரஸ், இன்னும் ஸ்பெசல். கண் கலங்க வேண்டிய அவசியம் கூட இல்லை, மிகவும் மகிழ்ச்சியாக அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்த்து. ஹேப்பி எண்டிங் என்றூ சொல்வார்களே, அது போல பக்கா ஹேப்பி எண்டிங் படம். அவசியம் குழந்தை பெற்றவர்கள், இந்த இரண்டு படங்களையும் பார்த்து வையுங்கள்.

மிகவும் சாதாரணமாக கதைதான், ஆனால் அருமையான திரைக்கதையும், ரம்மியமான இசையும், மிகையற்ற நடிப்புதான் இந்தப்படத்தை அனைவருக்கும் பொதுவானதாக ஆக்குகிறது. ஒவ்வொரு காட்சியும் சில சில விஷயங்களை நியாபகப்படுத்துகிறது. சதா திருடிக்கொண்டேயிருக்கும் ஒரு மாணவன், ஆசியர்களுக்கு தொடர்ச்சியாக தொந்தரவு செய்து கொண்டிருக்கும் மாணவன், எப்பொழுதும் தவறுகளையும் தண்டனைகளையும் தொடர்ந்து பெற்றுவரும் மாணவன் இப்படி பள்ளி முழுவதும் வித்தியாசமான மாணவர்கள் என இப்படியாக ஒவ்வொரு மாணவர்களையும் அறிமுகப்படுத்தியவிதமும், மெரானேவின் அம்மாவிடம் காதல் வயப்படும், மேத்யூவும், அதில் அவரது ஏமாற்றமும், ஒரு மென்சோகக் கவிதை. மொரானேவிற்கும் மேத்யூவிற்கும் இடையே மெல்ல வரும் விரிசலும் அதை அவர் கையாளும் விதமும் என படம் நெடுக சின்னச்சின்ன கவிதைகளும், ஹைக்கூக்களுமாய் கொட்டிக்கிடக்கிறது.

குறிப்பாக பாப்பினட். முதல் நாளிலேயே, பாப்பினட் எனும் சிறுவனை சந்திக்கிறார். நாசி படையினரால் தன் பெற்றோரை இழந்த மாணவனை, உனது பெற்றோர்கள் அடுத்தவாரம் வந்துவிடுவார்கள என்று சொல்லியே அங்கே தங்க வைத்திருக்கின்றனர். அவனும் ஒவ்வொரு சனிக்கிழமைகளிலும் பள்ளி நுழைவாயிலில் காத்திருக்கிறான். படத்தின் இறுதிக்காட்சியில் ஒருவழியாக பாப்பினட்டின் கனவு நிறைவேறியது, ஆம் அவன் பள்ளியைவிட்டு வெளியேறிய நாள் சனிக்கிழமை, எனும் பொழுது என்னால் தனிச்சையாக சிரிக்க முடிந்தது.


ஒரு காட்சியில் உங்களுக்கு குழந்தைகள்? என்று கேட்கும் பெண்ணிடம் மேத்யூ, எனக்கு அறுபது குழந்தைகள் என்பார், அது எப்படி என அவளும் சரி, படம் பார்க்கு நாமும் சரி கேட்கப்போவதில்லை, ஏனெனில் அதை நாம் உணரத் தொடங்கியிருப்போம். இன்னொன்று இந்த விடியோவைப் பார்க்காமேலேயே மேலே உள்ள க்ரூப் போட்டோவில் யார் பாப்பினட், யார் மேத்யூ என்றெல்லாம் கண்டு பிடித்துவிட்டீர்களேயானால், நான் கொஞ்சமாவது சரியாத்தான் எக்போஸ் பண்ணியிருக்கேன்னு திருப்தியாயிடுவேன்.