இருண்ட ஞாயிறு - GLOOMY SUNDAY

(தொடர்ந்து வாசிக்கும் அனைவருக்கும், சற்று நீளமான பதிவு இது. தயவு செய்து பதிவின் நீளம் கருதி படிக்காமல் தவிர்த்து விடாதீர்கள். அவசியம் பார்க்கவேண்டிய படமிது)

ஹங்கேரியின் புத்தபெஸ்ட் நகரில் பிரபல உணவு விடுதி ஒன்றில் தனது எண்பதாவது பிறந்தநாளை கொண்டாட தன் மனைவியுடன் வருகிறார், மிஸ்டர்.ஹான்ஸ். அங்கே செய்யப்படும் பாரம்பரியம் மிக்க பீஃப் ரோலுக்காக ஏக பிரபலமான அந்த ஹோட்டலில் நடக்கிற பிறந்தநாள் விருந்தில் அங்குள்ள இசைக்குழுவினரிடம் ஒரு பாடலை இசைக்கும்படி கேட்டுக்கொள்கிறார். பாடல் மெல்ல தொடங்குகிறது மிகவும் ரசித்தபடி கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் ஹான்ஸ் அங்கிருக்கும் ஒரு பெண்ணின் போட்டோ ஒன்றினை பார்க்கிறார். எதையோ சொல்ல நினைக்கும் அவர் சடுதியில் கீழே விழுந்து இறந்து போகிறார். 

 60 வருடங்களுக்கு முன்பு இந்த பெண்ணின் மீதான காதலில் இயற்றப்பட்ட பாடல் இது, எல்லாம் இந்த பாடலின் விதி. என்கிறார்  அந்த விடுதியின் மேனேஜர். கறுப்பு வெள்ளை புகைப்படம் கலரில் மாற, படத்தில் இருக்கும் பெண் சிரித்தபடி இயங்கத் தொடங்குகிறாள். 60 வருடங்களுக்கு முன்பு அதே விடுதியில் பியானோ கலைஞரை தேர்ந்தெடுக்க தேர்வு நடந்துகொண்டிருக்கிறது. அந்த விடுதியின் முதலாளி லாஸ்லோ, அவரிடம் வேலை செய்த பெண்தான் இலோனா, அந்த புகைப்படத்தில் இருக்கும் பெண். லாஸ்லோவின் அன்பிற்குரியவளாய் இருக்கிறாள். இருவரும் சேர்ந்து இசைக்கலைஞர்களை தேர்வு செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அதில் யாருடைய இசையும் இலோனவைக் கவரவில்லை, மனமில்லாமல் ஒரு பெரியவரை தேர்வு செய்கிறார்கள். அப்போது ஆண்ட்ரே வருகிறான். அவனை பார்த்ததுமே லிலிக்கு அவன் மீது ஒரு ஈர்ப்பு வருகிறது. லாஸ்லோவிடம் மன்றாடி அவனை வாசிக்க செய்கிறாள். அவனது தேர்ந்த இசையில் அவன் தேர்வகிறான். அன்று முதல் அந்த விடுதியின் ஆஸ்தான இசைக்கலைஞனாகிறான்.

பீஃப் ரோலைப்போலவே ஆண்ட்ரேவின் இசையும் அந்த விடுதிக்கு பெயர் வாங்கித்தருகிறது. “நீ இசையமைக்கும்போதுதான் நான் பாடுவதை நிறுத்தியதற்காக வருத்தப்படுகிறேன்என்கிறாள் இலோனா. இருவருக்குமிடையில் அன்பு மலர்கிறது. அடுத்தசில தினங்களில் இலோனாவின் பிறந்தநாள் வருகிறது. லாஸ்லோ அவளுக்கு அழகிய வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய ரத்தின கிளிப் ஒன்றை பரிசளிக்கிறான். விடுதிக்கு வந்திருக்கும் விக் எனும் ஒரு ஜெர்மனிய படைவீரன், இன்று எனக்கும் பிறந்தநாள், நான் வாங்கியிருக்கும் புதிய கேமிராவில் உன்னை படமெடுத்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன், என்கிறான். ஒவ்வொருவரும் பரிசுகளால் இலோனாவை கவருகின்றனர். இது ஆண்ட்ரேவின்முறை, இலோனா அவனிடம் வருகிறாள். “உனக்கு கொடுக்க என்னிடம் எதுவுமில்லை, நான் இசையமைத்த இந்த பாடலை உனக்கு சமர்ப்பிக்கிறேன்என்றூ சொல்லி அந்த பாடலை வாசிக்கிறான். ஒரு நிமிடம் மொத்த விடுதியும் திரும்பிப்பார்க்கிறது, விடுதியின் ஆஸ்தான ஓவியர் அந்த பாடலில் மயங்கிப்போகிறார் தவிர பாடல் அனைவரையும் வசீகரிக்கக்கூடியதாய் இருக்கின்றது.

அன்றைய இரவு, அந்த விக் இலோனாவின் அழகில் மயங்கி அவளை திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்புவதாக சொல்கிறான். அவனை மறுத்து ஆண்ட்ரேவிடம் வருகிறாள். ஆண்ட்ரே, லாஸ்லோ அருகில் வருவதைப் பார்த்ததும் அவளிடமிருந்து விடைபெறுகிறான். ஆனால் லாஸ்லோவோ “அந்தப் பாடல் உண்மையிலேயே மிக ரம்மியமாக இருந்தது, அவன் உன்னை விரும்புகிறான் என நினைக்கிறேன். உனக்காக அந்த பாடலை எழுதியிருக்கிறான், நான் உன் விருப்பத்திற்கு தடையாக இருக்க மாட்டேன், உனக்கு விருப்பமெனில் நீ அவனோடு போகலாம்என்கிறான். லாஸ்லோவின் பெருந்தன்மையை உணர்ந்து மகிழ்ச்சியோடு ஆண்ட்ரேவின் பின்னால் செல்கிறாள். ஆன்ட்ரேவின் குளூமி சண்டேஎனும் அந்தப்பாடலுக்கு தன்னையே பரிசாய்த் தருகிறாள். எனக்காக இன்னொருமுறை அந்த பாடலை வாசி என்கிறாள், நீயும் உடன் பாடுவதாய் இருந்தால் வாசிக்கிறேன் என்கிறான் ஆண்ட்ரே. நான் தனியாக இருக்கும்போது மட்டுமே பாடுவேன், இப்போது நான் தனியாக இல்லையே, என மறுக்கிறாள்.

ஒருபுறம், லாஸ்லோவும் விக்கும் பேசியபடியே நடந்துகொண்டிருக்கின்றனர். ஒரு கட்டத்தில் விரக்தியின் உச்சத்திலிருக்கும் விக், ஆற்றில் குதித்து தற்கொலைக்கு முயல்கிறான். லாஸ்லொ அவனைக் காப்பாற்றுகிறான். “எப்போதும் கிடைக்காத ஒன்றுக்காக வருத்தப்படாமல், பிடித்தமானவைக்காக வாழப்பழகு, என் விடுதியின் பீஃப் ரோல் உனக்கு பிடித்தமான ஒன்றுதானே, அதற்காக்க்கூட நீ வாழலாமேஎன்று விக்கிற்கு உற்சாகம் கொடுக்கிறான் லாஸ்லோ. அடுத்தநாள் பெர்லினுக்கு புறப்படும் விக், நான் ஆற்றில் குதித்தேன் என்று இலோனாவிடம் சொல்லி விடாதே, என்கிறான். லாஸ்லோ புன்னகையுடன் அதை ஏற்கிறான்.

ஒருநாள், லாஸ்லோவின் விடுதிக்கு வருகிற ரெக்கார்டிங் கம்பெனிக்காரர்களை லாஸ்லோவிற்கு அறிமுகம் செய்கிறாள், இலோனா. மேலும் அந்தப்பாடலை அவர்களுக்கு வாசித்துக்காட்டும்படி ஆண்ட்ரேவிடம் சொல்கிறாள். குளூமி சண்டே இசைக்கப்படுகிறது. அவர்கள் அதில் மயங்கிப்போகின்றனர். அப்பொழுது விடுதியின் ஓவியர் ஒரு கடிதத்தை கொடுத்துவிட்டு வெளியேறுகிறார், அதில் “எனக்கு இந்தப்பாடல் மிகவும் பிடித்திருக்கிறது, நான் இனி இங்கு பணியாற்றப்போவதில்லை, இதுவரை என்னை பணியமர்த்தி இருந்தமைக்கு நன்றிஎன்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

ரெக்கார்டிங் கம்பெனியாளர்கள் உடனடியாக அந்தப்பாடலை பதிவு செய்ய முன்வருகின்றனர். லாஸ்லோ நல்ல விலைக்கு பேசிமுடிக்கிறான். “எனக்கு இந்த வியாபாரத்தில் மிக உதவியாய் இருந்திருக்கின்றீர்கள், லாபத்தில் உங்களுக்கு தேவையானதை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்என்று லாஸ்லோவிடம் சொல்கிறான். லாஸ்லோவோ “ஒரு நண்பனுக்கு உதவுவதற்கு பணம் பெறமுடியுமா என்ன?என்கிறான். ஆண்ட்ரே மகிழ்ச்சியின் உச்சத்தில் இருக்கிறான். அவனது பாடலை பதிவு செய்ய வியன்னாவிற்கு செல்கிறான், இலோனாவுடன். எவ்வளவோ வற்புறுத்தியும் வியன்னா வருவதற்கு மறுத்து விடுகிறான், லாஸ்லோ. ஆனால் அவர்கள் சென்றுவிட்ட நாட்களில் இலோனாவின் பிரிவில் தவிக்கிறான். இருவரும் பாடல் பதிவு முடிந்து ஊர் திரும்புகின்றனர். 

அந்த சந்தோசத்தினை கொண்டாட இரவு மூவரும் குடித்துவிட்டு ஊர் சுற்றுகின்றனர். அப்போது லாஸ்லோவிற்கும் ஆண்ட்ரேவிற்கும் இலோனாவின் மீதான உரிமையில் கருத்து வேறுபாடுகள் வருகிறது. உனக்கு இரண்டு ஆண்களின் அன்பு இருக்கின்றது, ஆனால் எங்களுக்கு நீ யாருக்கு சொந்தம்? என்று கேள்வி வருகிறது. இலோனா மிகவும் வருத்தமடைகிறாள், பதிலேதும் சொல்லாமல் திரும்புகிறாள். அப்போது விடுதி ஓவியர் தற்கொலை செய்து கொண்ட செய்தி வருகிறது.இருவரின் உரையாடலும் களம் மாறுகிறது, போதையில் இருவரும் ஓருவரை ஒருவர் மன்னித்துக் கொள்கின்றனர். அடுத்தநாள் இலோனாவிடம் மன்னிப்பு கேட்டு நான் யாரும் பிரியத்தேவையில்லை, நாம் மூவரும் சேர்ந்தே இருப்போம், என்கின்றனர். அந்த சமயம் விக்கிடமிருந்து ஒரு கடிதமும், அன்று இலோனாவை எடுத்த அந்த புகைப்படமும் வருகிறது. அந்த கடிதத்தில் இன்னும் சில வருடங்களில் விக் புத்தபெஸ்ட் வருவதாகவும், தன்னை மணக்க சம்மதமா? என்ற கேள்வியை பரிசீலனை செய்யும்படியும் விக் எழுதியிருக்கிறான். 


அடுத்தடுத்த நாட்களில் நகரில் மேலும் நான்கு பேர் தற்கொலை செய்து கொள்கின்றனர். அனைவரின் இறப்பின் போதும் மையமாய் குளூமி சண்டே இசைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதை அறிந்ததும் மிகவும் மனவேதனையுடன் தனது எல்லா இசைக்குறிப்புகளையும் ஆற்றில் எறிகிறான், ஆண்ட்ரே. மேலும் இனி நான் இசையமைக்கவே போவதில்லை எனவும் சொல்கிறான். ஏன் என் பாடலைக்கேட்டு மற்றவர்கள் இறக்க வேண்டும், இதற்கு காரணமான நானே சாகிறேன் என்கிறான். அவன் வைத்திருக்கும் விஷத்தை லாஸ்லோ பறித்துக்கொள்கிறான். லாஸ்லோவும், இலோனாவும் அவனை சமாதானப்படுத்துகின்றனர். நீயெப்போதும் கேட்பாயே, வார்த்தைகளற்ற இந்த இசை என்ன சொல்லவருகிறது? என்று ஒருவேளை அது மரணத்தை சொல்வதாகக்கூட இருக்கலாம் என்று இலோனா சொல்கிறாள். அதிலிருந்து அந்த இசைக்கான பாடலை எழுத முயல்கிறான். 

சில வருடங்கள் கழித்து, ஹிட்லரின் ஆதிக்கத்தில் இருக்கும் புத்தபெஸ்ட் நகருக்கு விக் வருகிறான். ஹிட்லரின் ஆதரவாளனாக, ஒரு பெரும்பணக்காரனாக, குடும்பஸ்தனாக. அவனது செயலில் ஒரு கடுமை தெரிகிறது. ஹங்கேரியில் இருக்கும் யூதர்களை விரைவில் ஹிட்லரின் படைகளை அழிக்கப்போகிறது என்ற செய்தி ஊரெங்கும் பரவுகிறது. எனவே தனது விடுதியை இலோனாவின் பெயரில் மாற்ற ஏற்பாடு செய்கிறான் லாஸ்லோ (ஏனெனில் லாஸ்லோவும், ஆண்ட்ரேவும் மட்டுமே யூதர்கள், இலோனா அல்ல எனவே இலோனாவின் விடுதியில் பணிபுரியும் யூதர்களாக தங்களைக்காட்டிக்கொள்வதற்காக). இதற்கான ஒப்புதலைப் பெற விக்கின் உதவி தேவையாய் இருக்கிறது. விக்கை சந்திக்க இலோனா செல்கிறாள். இலோனாவிடம் தனக்கு தொடர்பிருப்பதாய் காட்டிக்கொண்ட விக்கை நம்பி திரும்பி வரும் அவளிடம் சந்தேகம் கொள்கிறான் ஆண்ட்ரே. 

தொடர்ந்து வரும் விக், விடுதியில் அந்தப்பாடலை இசைக்கும்படி சொல்கிறான். மறுக்கும் ஆண்ட்ரேவை சுட்டுவிடுவதாய் சொல்கிறான். இலோனா அந்தப்பாடலைப்பாடுகிறாள். ஆண்ட்ரே பியானோவை மீட்டுகிறான். எப்போதும் பாடாத அவள் தன் உயிரைக்காக்க பாடுவதை நினைத்து வருந்துகிறான், ஆண்ட்ரே. மேலும் அவள் மீது சந்தேகப்பட்டதற்காக வருந்தி தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டு இறக்கிறான். தொடரும் சோகமாய் நகரில் யூதர்கள் தொடர்ந்து கொல்லப்பட்டு வருகின்றனர். புத்தபெஸ்ட் நகரிலிருந்து வெளியே நினைக்கிறான் லாஸ்லோ. உதவி கேட்டு விக்கை அணுகுகிறான். நான் இருக்கும் வரை உனக்கு எதுவும் ஆகாது என்கிறான், விக்.

ஆனால் தொடரும் விக்கின் வஞ்சத்தால் லாஸ்லோ கைது செய்யப்படுகிறான். அவனை விடுவிக்கக்கோரி விக்கிடம் செல்லும் இலோனாவை பலவந்தப்படுத்தி வன்புணருகிறான். எப்படியும் லாஸ்லோவை மீட்பதாக சொல்லி செல்லும் அவன், வேண்டுமென்றே அவனுக்கு ஆதாயம் தரும் ஒருவரை மீட்பதோடு லாஸ்லோவை ஹிட்லரின் உயிரெடுக்கும் சிம்னிக்கு அனுப்புகிறான். சில மாதங்களுக்கு பிறகு கர்ப்பிணியாக இருக்கும் இலோனா ஆண்ட்ரேவின் கல்லறையின் முன்பாக நிற்கிறாள். இனி தானே அந்த விடுதியை உங்கள் இருவரின் சார்பாக நடத்துவேன், எனக்கும் பிறக்கப்போகும் உங்கள் குழந்தைக்கும் உங்கள் இருவரின் ஆசியும் வேண்டும் என்கிறாள். அதே கருப்பு வெள்ளை புகைப்படத்திற்கு வருகிறது காட்சி. அதில் சிரித்தபடியே இலோனா.

இறந்துபோன அந்த பெரியவர் வேறுயாருமல்ல, விக், மிஸ்டர்.ஹான்ஸ்விக். அவரது உடலை கொண்டு செல்லும் வழியில்  “ஹிட்லரின் பிடியில் இருந்த 1000த்திற்கும் மேற்ப்பட்ட யூதர்களைக் காப்பாற்றிய உன்னதமானவர் இறந்தார் என டீவி செய்தியாளர்கள் படமெடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். இறுக்கமான முகத்துடன் விடுதி உரிமையாளர் விடுதிக்குள்ளாக நுழைகிறார். இரண்டு கோப்பைகளில் ஷாம்பெயினை ஊற்றிக்கொண்டு உள்ளே வருகிறார். “80வது பிறந்த நாளைக்கொண்டாடும் என் அம்மாவிற்காகஎன்கிறார். சமையலறையில் ஆண்ட்ரே வைத்திருந்த அந்த விஷபாட்டிலை கழுவியபடியிருக்கும் 80 வயது இலோனாவை காண்பிப்பதுடன் முடிகிறது, குளூமி சண்டே.

குளூமி சண்டே என்றால் இருண்ட ஞாயிறு, உண்மையிலேயே இந்தப்பாடலைக் கேட்டு இதுவரை ஆயிரத்திற்கும் மேற்ப்பட்டவர்கள் தற்கொலை செய்து கொண்டதாக ஒரு செய்தி இருக்கிறது. இதுபற்றிய மேலதிக தகவல்களுக்கு இந்த பதிவில் பார்க்கவும் (http://musicshaji.blogspot.com/2008/12/blog-post.html)

ஒரு பெண்ணுடன் இருவர் வாழ்வதுபோலவும் அதே பெண் இருவருடனும் மாறிமாறி உறவு வைத்துக்கொள்வதுபோலவும் இப்படம் இருந்தாலும் எங்கும் அது தவறாகவோ ஆபாசமாகவோ படமாக்கப் படவில்லை. எந்த அருவருப்பையும் ஏற்படுத்தவில்லை. ஒருவேளை என் எழுத்துக்கள் அவ்வாறு செய்திருந்தால் மன்னிக்கவும். 
இரண்டு பேர் கிறங்கிப்போகுமளவுக்கு ஒரு பேரழகியாக சித்தரிக்கப்பட்ட பெண்ணாக நடிக்க அதுபோன்ற அழகுடன் தானே பெண்வேண்டும் அவள், ஆம். இலோனாவாக நடித்த எரிக்கா அப்படித்தானிருக்கிறார். லாஸ்லோவாகவும் ஆண்ட்ரேவாகவும் நடித்த இருவரும் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். நடிப்பு எப்படியிருக்கணும்ன்னு தெரியவேண்டுமானால் நிச்சயம், அனைவரும் பார்க்கவேண்டிய ஒரு படம் இது. (என்ன ஒரு பவர்புல்லான கண்ணு அந்த பொண்ணுக்கு... ம்ம்ம்ம்ம்). மனதைப்பிசையும் இசை, காதலை உணர்த்தும் வசனங்கள். கூடவே அரசியல் என எந்தவகையிலும் ஒதுக்கிவிட முடியாத ஒரு ஆத்மார்த்தமான படம். குளூமி சண்டே.


 Rezso Seress என்ற ஹங்கேரிய இசைக்கலைஞரின் ஒரிஜினல் இசை வடிவம், இங்கே பியானோவில். Gloomy Sunday  
  Rezso Seres- ம் அவரது பாடலின் இசைக்கோர்வையும்.



இருண்ட ஞாயிறு பாடலின் தமிழாக்கம்  

இருண்டிருக்கிறது இந்த ஞாயிறு
என் நாட்களோ தூக்கமில்லாதவை
அன்பே, என் அன்பே
நான் கூடிவாழும் நிழல்களோ எண்ணற்றவை
சிறுவெண்மலர்கள் உன்னை எழுப்பப் போவதில்லை
துயரத்தின் கரிய வண்டி உன்னை எங்கே கொண்டு சென்றது
தேவதைகள் உன்னை திருப்பிக் கொண்டுவரப் போவதில்லை
உன்னுடன் நானும் வந்துசேர நினைத்தால்
அவர்கள் கோபம்கொள்வார்களா என்ன?
இருண்ட ஞாயிறு!
இருளே வடிவான இந்த ஞாயிறு!
நிழல்களுடன் அமர்ந்து நான் இதைக் கழிக்கிறேன்
என் இதயமும் நானும் சகலமும் முடித்துவிட முடிவெடுத்துள்ளோம்
விரைவில் மெழுகுவர்த்திகள் எரியும்
துயரமான பிரார்த்தனைகள் ஒலிக்கும்
மரணம் வெறும் கனவல்ல என்று அறிவேன்
ஏனெனில் மரணத்தில் நான் உன்னை வருடுகிறேன்
என் ஆத்மாவின் கடைசி மூச்சால் நான் உன்னை ஆசீர்வதிக்கிறேன்.

மொழியாக்கம் செய்யப்பட்ட இந்தப்பாடல் ஷாஜி அவர்களின் பதிவிலிருந்து எடுத்தது. நன்றி ஷாஜி மற்றும் எழுத்தாளர். ஜெயமோகன்.



அம்மாவின் நண்பர்


கிறுக்கல்கள் என்கிற தலைப்பில் இதுவரை 42 கிறுக்கல்களை எழுதியாகிவிட்டது. என்றாவது ஒரு நாள் நானும் ஒரு நல்ல கவிதையை எழுதுவேன் என்கிற நம்பிக்கையை தொடரச் செய்யவே எனக்கு நானே கொடுத்துக்கொள்ளும் உற்சாக டானிக்தான், இந்த கிறுக்கல்கள். இதை படிக்கிற சில நண்பர்கள் நல்ல கவிதை, வாழ்த்துகள் என்கின்றனர். சிலர் எண்டர் தட்டி எழுதுவதெல்லாம் கவிதைகள் அல்ல. கவிதைக்கு என்று எப்பொழுதுமே ஒரு நயம் உண்டு. இலக்கணம் உண்டு, விதிமுறைகளும் உண்டு. நீ எழுதியது நன்றாகவே இருந்தாலும் இது கவிதை அல்ல. எப்போதும் கவிதை என்று இதற்கு தலைப்பிட்டு விடாதே என செல்லமாக கண்டித்துள்ளனர். 

கிறுக்கல்களை, கவிதை என்று பாராட்டும்போது அட சும்மாதாங்க அடி அடியா எழுதுயிருக்கேன், கவிதையெல்லாம் ஒண்ணுமில்லைன்னு மிக தன்னடக்கமாக சொல்லிக்கொள்வேன். அதேசமயம் இது கவிதை அல்ல என்று சொன்னால், ஆம் உண்மைதான் இது கவிதை அல்லவே என சுலபமாக எடுத்துக்கொள்ள முடிவதில்லை, ஏன்?

எனக்குத் கவிதை எழுதப் பிடிக்கும். சொல்ல வந்த விஷயத்தை சுருக்கமாக சொல்லிவிடலாம். மனிதர்களின் பின்புலத்தை விவரிக்கத் தேவையில்லை. படிப்பவர்கள் இலகுவாக உள்ளே நுழைய முடியும். நான் கல்யாண்ஜி கவிதைகளிலும் கலாபிரியாவின் கவிதைகளிலும் நுழைந்தது போல. கதையைப்போல எடுப்பும், தொடுப்பும், முடிப்பும் தேவைப்படுவதில்லை. எடுத்த எடுப்பிலேயே கருவை தொடமுடியும், முடிவை படிப்பவர்களின் கையிலேயே கொடுத்துவிடவும் முடிகிறது. 

இந்தவருட புத்தகத்திருவிழாவில் பெரும்பாலும் கட்டுரைகளும் கவிதைகளையுமே தேர்ந்தெடுத்து வாங்கியிருக்கிறேன். இனியெப்போதும்போல படித்ததை பாதித்ததை உங்களிடம் பகிர்ந்துகொள்ளப் போகிறேன். அதன் ஆரம்பமாகத்தான் என் வலைப்பக்கத்தில் இடதுபுறத்தில் கவிதைபக்கம் என்று இடம் ஒதுக்கி பிடித்த கவிதைகளை அதில் கொடுத்து வருகிறேன். 

அங்கே கொடுப்பது இருக்கட்டும். நேற்று படித்துக்கொண்டிருந்த புத்தகத்தில் நா.முத்துகுமார் அவர்கள் எழுதிய ஒரு கவிதை படித்தேன். கொஞ்சமே பெரிய கவிதையாயிருந்தாலும் படித்துமுடித்தவுடன் நானும் அம்மாவின் நண்பரோடு ஆரம்ப பாடசாலையிலேயே தஙக நேர்ந்தது. சிறுவயதில் அம்மாவை இழந்த நண்பர்கள் எனக்கிருக்கிறார்கள். எனக்கு அவர்களையும் தெரியும் அவர்கள் மனதும் தெரியும். என் நண்பர்கள் மட்டுமல்லாது சிறுவயதிலேயே தாயை இழந்த அனவருக்குமான என் டெடிகேட்டிவ் வரிகள் இவை.....


அம்மாவின் நண்பர்

ஆரம்ப பாடசாலையில்
அம்மாவுடன் படித்தவரை
நேற்று ஒரு திருமணத்தில்
சந்திக்க நேர்ந்தது.

முப்பது வருடத்திற்குப்  பிறகு
சென்னைக்கு வருகிறாராம்.

கப்பலில் வேலையாம்
பர்மா மலேசியா சிங்கப்பூரென்று
கோபால் பல்பொடியைப் போல்
சென்று வந்த நாடுகளை
சிலாகித்துக்கொண்டிருந்தார்.

கடலோடிய களைப்பு
முன் வழுக்கையில் தெரிந்தது
அவரது பால்யத்தில் ஒளிந்திருந்த
அம்மாவின் பால்யத்தை
ஆர்வமுடன் விசாரித்தேன்

சிறுசிறு சண்டையில் தொடங்கி
பேனா முள்ளாய்
அம்மா கிழித்த்துவரை
சிரித்தபடி சொன்னார்.

அம்மாவின் கோபம்
அவரது வலது கையில்
தழும்பாக இருந்தது.

அம்மாவின் கையெழுத்து
அழகாக இருக்குமாம்
அவரது மூத்த மகளும்
அம்மாவைப் போலவே
அழகாக எழுதுவாளாம்
அவருக்கும்
அம்மாவுக்கும்தான்
படிப்பில் போட்டியாம்.

கடிகாரங்கள் திருடிவிட்ட
ஐம்பது வருடங்களை
திரும்பவும் கொண்டு வந்து
கண்முன் கொண்டுவந்தவர்
கிளம்புமுன் கேட்டார்.
அம்மா வரலையா
தம்பி.

வழக்கம்போல் அழாமல்
வார்த்தைகள் சேகரித்து
மென்மையாகச் சொன்னேன்
எனக்கு ஐந்து வயது
இருக்கும்போதே
அம்மா இறந்துட்டாங்க

ஒலித்துகள் மூர்ச்சையாகி
மெளனம் எங்களை சூழ்ந்த பிறகு
ஆரம்ப பாடசாலையில்
அவரை அமர வைத்துவிட்டு
நான் வெளியேறினேன்.

                                        -நா.முத்துகுமார்



நவரசா ஒன்பதாவது சுவை - திருநங்கைகளின் உலகம்.


திருநங்கைகளோடான சந்திப்புகள் அடிக்கடி நடக்க, நகரவீதியில் முக்கியமான வீதியில் அலுவலகம் வைத்திருக்கும் எனக்கு ஏதுவாகிப்போகிறது. ஓவ்வொருமுறையும் காசு கேட்டு வரும் அவர்களோடி பிணக்கின்றி என் பேச்சு முடிந்ததே கிடையாது. ஒருமுறை என் அலுவலகத்தில் காசு கொடுக்க மறுத்த என் அலுவலரை கேவலமாக, கொச்சையாக திட்டுவதும், கும்மியடிப்பதும் நடந்தது. பிச்சையாக பணம் கேட்டு வரும் அவர்களிடம் ‘என் அலுவலகத்தின் முகப்பில் இருக்கும் கண்ணாடி கதவினை சுத்தம் செய்யுங்கள், 200 ரூபாய் தருகிறேன் என்று இதுவரை எத்தனையோ முறை கேட்டிருக்கிறேன், இதுவரை ஒருவரும் அதற்கு முன்வந்ததே கிடையாது. பதிலாக, வசைபாடி விட்டுதான் சென்றிருக்கிறார்கள். அவர்கள் எந்த வேலையும் செய்யாமல், நாம் எதுவும் பேசாமல் கொடுக்கும் 5 ரூபாய் அவர்களுக்கு போதுமானதாயிருக்கிறது. இதுபோன்ற கீழ்த்தரமான காரியங்களில் ஈடுபடுபவர்கள், படிப்பறிவு இல்லாத, கூலிவேலை செய்பவர்களும், செக்ஸ் தொழிலில் ஈடுபடுபவர்களுமே.
ஏன் இவர்கள் இப்படியிருக்கிறார்கள்? என நிறைய கேள்விகள் மனதில் ஓடும். ஆனால் அடுத்த ஐந்து நிமிடங்களில் அதிமுக்கியமான வேலைகள் வந்துவிடுவதால் என் சமுதாய அக்கறையின் கதவுகள் தானாகவே மூடிக்கொண்டுவிடும். நான்தான் இப்படி என்றால் கொஞ்சம் படித்த, நல்ல நிலையில் இருக்கும் அரவாணிகள் கூட இவர்களின் நிலையை பற்றி கவலைப்படுபவர்களாயில்லை என்பதுதான் கஸ்டமாக இருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட ஒரு சமுதாய சூழலில்தான்,  இவர்களின் பிரச்சனைகளுக்கு தீர்வு என்றில்லாமல் இவர்களின் வாழ்வியலை ஓரலவிற்கேனும் சமரசமின்றி பதிவு செய்த ஒரு படம்தான் நவரசா. இயக்கம்-சந்தோஷ்சிவன்.


அரசுத்துறையில் வேலை செய்கிற, காலையில் செய்தித்தாளை ஒருவரி விடாமல் படித்துவிட்டு அது சரி, இது சரி, இந்தியா முன்னேறவே போவதில்லை என வாயளவிலேயே பேசிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு டிபிக்கள் மிடில்கிளாஸ் அப்பா, நுனி நாக்கில் ஆங்கிலமும், ஷாப்பிங், லேடிஸ் கிளப் என தன்னை ஒர் இன்டெலக்ட்சுவலாக நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் மாடர்ன் ஏஜ் அம்மா, இவர்களின் செல்லப்பெண் பதிமூன்று வயது ஸ்வேதா.
இப்படியான ஒரு அப்பர் மிடில் கிளாஸ் குடும்பத்தின் ஒரே சாபமாக கெளதம். ஸ்வேதாவின் சித்தப்பா. எந்த வேலைக்கும் போகாமல் வீட்டிலேயே முடங்கிக்கிடக்கிறான். அவனுக்கு மீசை சுத்தமாக முளைக்கவேயில்லை. அதனால் ஒட்டு மீசை வைத்துக்கொண்டிருக்கிறான். இது அவனுக்கு ஒரு தாழ்வுமனப்பான்மையை கொடுத்திருக்கலாம் அதனால்தான் அப்படியிருக்கிறாரென ஸ்வெதா நினைக்கிறாள், கடவுளிடமும் அதற்காக வேண்டிக்கொள்கிறாள். ஸ்வேதாவை விடவும் வயது குறைவாக இருந்தாலும் எந்நேரமும் அவளோடு சுத்திக்கொண்டிருக்கும் ஒரு சிறுவன். இவர்கள்தான் இந்த திரைப்படத்தின் பிரதான கதாப்பாத்திரங்கள்.
ஸ்வேதாவின் பருவமடைந்ததை கொண்டாடிக்கொண்டிருக்கும் அந்தநாளில் கெளதம் அந்த வீட்டின் பாரம்பரிய நகைகளை எடுத்து சட்டை பைகளில் திணித்துக்கொண்டிருப்பதை ஸ்வேதா கவனிக்கிறாள். அங்கிருந்து அருகிலுள்ள ஒரு தெருவின் பாழடைந்த வீட்டிற்குள் செல்லும் அவனை பின்தொடர்கிறாள். வெளியிலிருந்து பார்க்கும் ஸ்வேதா உள்ளே நடப்பதை கண்டு அதிர்ச்சியடைகிறாள். அங்கே கெளதம் புடவைகட்டிக்கொண்டு அந்த நகைகளை அணிந்து அழகு பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். அதிர்ச்சியோடு வீடு திரும்பும் அவள், தன் தந்தையிடம் சொல்ல விழைகிறாள். அதற்குள் கெளதம் வீடு வந்துவிட தவிர்க்கிறாள். அடுத்த சில தினங்களுக்கு கும்பகோணத்திலிருக்கும் சொந்தங்களின் திருமணத்திற்கு அப்பாவும் அம்மாவும் செல்லவிருப்பதால் ஸ்வேதாவிற்கு துணையாக கெளதமை வீட்டிலேயே இருக்கச்செய்துவிட்டு செல்கின்றனர்.
வீட்டில் தனியாக இருக்கும் ஸ்வேதா, கெளதமிடம் தான் பார்த்ததை சொல்கிறாள், முதலில் அதிர்ச்சி அடைந்தாலும் பிறகு சமாளித்துக்கொண்டு அவன் தன்னை ஒரு பெண்ணாக உணர்வதை சொல்கிறான். நாளை நடக்கப்போகும் கூவாகத்திருவிழாவில் கலந்துகொண்டு அரவானைத் திருமணம் செய்து முழுமையாக பெண்ணாக மாறப்போவதாகவும் சொல்கிறான். இது எதையும் ஸ்வேதாவால் நம்ப முடியவில்லை. உடனே மகாபாரத்தில் அரவாண் கதையை சொல்கிறான். பாரதப்போரில் வெற்றி பெற ஒரு சர்வ லக்‌ஷணம் பொருந்திய ஒரு ஆண்மகனை பலியிட வேண்டுமென்பதால், அர்ச்சுனனின் மகனான அரவாண் முன்வருகிறான். ஆனால் இல்லற சுகம் அறியாத அவன் தான் இறப்பதற்கு முன் திருமணம் செய்ய நினைக்கிறான், ஆனால் அவனை திருமணம் செய்ய எந்த பெண்ணும் முன்வராததால் கிருஷ்ணனே மோகினி அவதாரமெடுத்து அவனை மணக்கிறார், அடுத்தநாள்  அரவாண் பலியிடப்படுகிறான். மோகினி விதவைக்கோலம் பூணுகிறாள். இந்த சம்பவத்தை ஆண்டுதோறும் கூவாகத்தில் விழாவாக கொண்டாடுவார்கள். ஆணாக பிறந்து பெண்மையை உணரும் எங்களைப்போன்றவர்கள் அங்கு சென்று அரவானை திருமணம் செய்து முழு பெண்ணாக மாறுவார்கள் என்று விளக்குகிறான். மெல்ல அதை நம்பும் ஸ்வேதா, பயந்து எங்கே சித்தப்பா ஓடிவிடுவானோவென நினைத்து தனது கையோடு கட்டியபடி உறங்குகிறாள்.
காலையில் கெளதம் அங்கு இல்லை, ஸ்வெதாவிற்கு புரிகிறது. அவளும் கூவாகம் செல்ல முடிவெடுக்கிறாள். அப்பா அம்மா போன் செய்தால் சமாளிக்க சிறுவனை அமர்த்திவிட்டு கிளம்புகிறாள். விழுப்புரத்திலிருந்தே எங்கு பார்த்தாலும் திருநங்கைகளில் கூட்டமாகவே இருக்கிறது. ஒரு இக்கட்டான நிலையில் ஸ்வேதாவோடு சேர்கிறாள், மும்பையை சேர்ந்த பாபி டார்லிங் எனும் ஒரு திருநங்கை. ஸ்வேதாவும் அவளுக்கு இடையே ஒரு நட்பு மலர்கிறது. இளைஞர்களின் சீண்டலிருந்து தன்னைக் காத்துக்கொள்ள ஸ்வேதாவின் அருகாமை தேவையானதாயிருக்கிறது. இந்த வருடம் நடக்கபோகும் மிஸ் கூவாகம் போட்டியில் கலந்துகொள்ளவே தான் மும்பையிலிருந்து வந்திருப்பதாக சொல்கிறாள். அரவாணியாக வாழ தொடங்கிய பின் தான் சந்தித்த அவமானங்களை துயரங்களை ஸ்வேதாவிடம் சொல்லி அழுகிறாள். ஸ்வேதாவிற்கு பாபியின் மீதான கரிசனம் அதிகமாகிறது.

நாள் முழுவதும் தனது சித்தப்பாவைத் தேடிக்கொண்டிருக்கும் ஸ்வேதாவின் பார்வையின் மூலமாகவே திரைப்படம் இருப்பதால் சில விவகாரமான காட்சிகள் புத்திசாலித்தனமாக தவிர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன அல்லது நாசூக்காக சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. ஏனெனில் ஸ்வேதா ஒரு பதிமூன்றே வயதான இளம்பெண், அவள் எது மாதிரியான விஷயங்களில் அவளது நாட்டம் இருக்குமோ அந்த விஷயங்கள் மட்டுமே படமாக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்றாலும் சிகரெட் குடித்துக்கொண்டிருக்கும், மது அருந்தும் திருநங்கைகளையும் ஆங்காங்கே அவுட் ஆஃப் போகஸில் காட்டுகிறார்கள். காண்டம் வேண்டுமென்றும், வேசலின்ஜெல் வேண்டுமென்றும் கடையில் கேட்கும் ஒரு அரவாணியின் குரல் மட்டும் நமக்கு கேட்கிறது. திருநங்கைகளை ஒட்டுமொத்த சமுதாயமும் ஒதுக்குவதன் காரணத்தையும் அதற்கு அவர்களின் தரப்பு நியாயத்தையும் முழுமையாக ஆராயாவிட்டாலும் முடிந்தவரை உண்மையாக இந்த திரைப்படத்தில் பதிவுசெய்யப்பட்டிருக்கிறது. அதற்காகவே பாரட்டலாம்.
ஸ்வேதா, ஒருவழியாக கெளதமியாக மாறிய சித்தப்பாவை கண்டடைகிறாள், வற்புறுத்தி வீட்டிற்கும் அழைத்துவருகிறாள். பெண்ணாக மாறிய கெளதமியாகவே வீட்டில் இருக்கிறாள். அடுத்த நாள் ஊரிலிருந்து அப்பாவும் அம்மாவும் வருகின்றனர். நீங்க உள்ளயே இருங்க, நான் அப்பா அம்மாவிடம் பேசுகிறேன், நான் சொல்லும்போது வெளிய வாங்க என்று சொல்லிவிட்டு தன் அப்பாவிடம் நேரம் பார்த்து பேசுகிறாள்.

 தான் கூவாகம் சென்றதையும் அங்கு நடந்தவற்றையும் சொல்கிறாள், சித்தப்பாவை ஒரு நல்ல டாக்டரிம் காட்டினால் சரியாகிவிடும் என்கிறாள். அதைக்கேட்டு கோவமடையும் அப்பா, பெல்ட்டை எடுத்துக்கொண்டு “கெளதம், கெளதம்கத்துகிறார். மெல்ல வெளிவரும் கெளதம் பழையபடி பேண்ட், சட்டை, ஒட்டுமீசை சகிதம் வருகிறான். ஸ்வேதா அதைப்பார்த்து அதிர்ச்சி அடைகிறாள், அப்பா ஏம்மா இப்படி ஒரு பொய்ய சொன்ன? என்கிறார்.
ஆமா, நான் சொன்னதுதான் பொய். சித்தப்பா கூவாகம் போனதோ, அங்கே கல்யாணம் பண்ணி பெண்ணா மாறியதோ பொய்யில்லை, எனப்புலம்புகிறாள். மேலும் நான் எவ்ளோ கஸ்டப்பட்டு உங்களை இங்க கூட்டி வந்தேன்? ஏன் இப்படி அப்பாவுக்கு பயந்து வேசம் போடறிங்க சித்தப்பா? எப்போ உங்களுக்கு பிடிச்சமாதிரி வாழப்போறிங்க? பகலெல்லாம் ஆம்பிளையாவும் இரவு பெண்ணாகவும் எத்தனை நாள் இந்த ரெட்டை வேசம்? என பொரிந்து தள்ளுகிறாள். அவளுடைய கோவத்தையும் அதிலிருக்கும் நியாயத்தையும் உணரும் அவன், தனது மீசையை உறிக்கிறான். இதையெல்லாம் கேட்ட அப்பா மிகவும் அதிர்ச்சியடைகிறார், அம்மாவோ “என்ன தம்பி இதெல்லாம்? நான் வேற ஒரு பொண்ண பெத்து வச்சிருக்கேன்என அழுகிறாள்.
ஒரு வருடம் கழித்து ஸ்வேதாவின் குரலில் தொடர்கிறது படம், மத்தவங்களுக்கு சிரமம் கொடுக்காம சித்தப்பா வீட்டை விட்டு வெளியேறிவிட்டார், ஒரு வருஷம் ஆச்சு, எங்க இருக்காரோ? என்ன செய்றாரோ? தெரியலை. ஆனா என்னோட பர்த்டே அன்னைக்கு ஒரு போன், சர்ப்ரைஸ், அது சித்தப்பா. எனக்கு ரொம்ப சந்தோசம், எதாவது வேலை செய்றிங்களான்னு கேட்டேன், சிரித்தார். ஆனா எனக்கு ஒரு சத்தியம் செய்தார், என்னைக்காவது ஒருநாள் உன்னை வந்து பார்ப்பேன் என்றார். அது நடக்கும், எல்லாமே மாறித்தானே ஆகனும், அப்பா சொன்னதுமாதிரி எதிர்காலத்துமேல நம்பிக்கை இருக்குஎன முடிகிறது அந்த காட்சி. எதிர்காலத்தில் இப்படியான ஒரு அனாதரவான நிலை திருநங்கைகளுக்கு இருக்காது என்ற நம்பிக்கையான பார்வையோடும் உறுதியானதுமான குரல் அது.
அடுத்த காட்சி, வயிற்றைப்பிடித்தபடி சுருண்டுகிடக்கும் கெளதமியை காண்பிக்கின்றனர், பிண்ணனியில் “ நான் யார்? யார் நான்? என்கிறது கெளதமியின் குரல் கேட்கிறது, தொடர்ச்சியாக வருகிறது ஸ்வேதாவின் குரல்  “எதிர்காலத்துமேல நம்பிக்கை இருக்கு”. படம் முடிகிறது.
இந்த திரைப்படத்தில் அரவாணிகளாக வருகிற அனைவரும் நிஜமான திருநங்கைகளே, குஷ்பு என்கிற திருநங்கைதான் கெளதமாக நடித்திருக்கிறார். இவர் பெங்களூரில் ஒரு சங்கமாவில் பணியாற்றி வருகிறார். ஸ்வேதாவாக ’குட்டி’ புகழ் ஸ்வேதா.

படத்திற்கு கொஞ்சமும் சம்பந்தமில்லாத ஒரு விஷயம்
ஸ்வேதா, என்ன பொண்ணுடா இது? ஏற்கனவே இந்த பெண்ணைப் பற்றி நிறைய கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். இதுதான் நான் பார்த்த ஸ்வேதாவின் முதல் படம். நடிப்பு அனாயாசமாக வருகிறது இவருக்கு, நல்ல உருண்டு திரண்ட எக்ஸ்ப்ரசிவான விழிகள் இவரது சிறப்பு. குரலும் மிகவும் தீர்க்கமாய், ஏகப்பட்ட மாடுலேஷனோடு. படம் முடிந்து ஸ்வேதா கண்ணுலயே நிற்கிறாள். இந்த பொண்ணு நடித்த மல்லி, குட்டி டிவிடி யாரிடமாவது இருக்கா? இருந்தா ப்ளீஸ் செண்ட் மீ. இன்னொன்னு பாபி டார்லிங்கை கிண்டல் செய்யும் கிராமத்து இளைஞன் இயக்குனர் விஷ்ணுவர்தன்.

பாண்டவபுரம்

பாண்டவபுரம்

சேது என்கிற சேதுமாதவன் – மூலம் மலையாளம்
குறிஞ்சி வேலவன் – மொழி பெயர்ப்பு தமிழில்
விலை – ரூ.75/-
***************************************************
இதுவரை 16 சிறுகதை தொகுப்புகள் மற்றும் 12 நாவல்கள் எழுதியுள்ள சேதுமாதவன் அவர்களின் நாவல் பாண்டவபுரம். இந்த நாவல் மற்றும் பேடி ஸ்வப்ணங்கள் என்கிற சிறுகதைத் தொகுப்பிற்காக கேரள அரசின் சாகித்ய அகாதமி விருதினை இருமுறை பெற்றுள்ளார்.

சென்ற வருட புத்தக கண்காட்சியில் திருப்பூரில் வாங்கிய புத்தகம், எஸ்.ராவின் உபபாண்டவம் விலை பார்த்தபின் வாங்காமல் திரும்பிய என் கண்ணில்பட்டது, இந்த புத்தகம். உபபாண்டவம் இல்லாவிட்டால் ஒரு பாண்டவபுரம் என்றுதான் வாங்கினேன். மேலும் முன், பின் அட்டைவாசகங்களும் இந்தபுத்தகத்தை வாங்க ஒரு காரணம்.
     
   “நவீன எழுத்து முயற்சியில் இது ஒரு நம்ப முடியாத சாகசம்“இடம், காலம் என்கிற, படைப்பின் இரு அடிப்படைகளையுமே இல்லாமல் ஆக்கிவிடும் இந்நாவல், மாந்திரீக யதார்த்த எழுத்துவகையில் ஒரு பேய்ப் பாய்ச்சல் நிகழ்த்தியிருக்கிறது

“சேதுவின் பாண்டவபுரம், சந்தேகமே இல்லாமல் எழுத்தில் நிகழ்த்தப்பட்ட ஒரு பெரும் சாதனை, ஒரு குறிப்பிட்ட கதாப்பத்திரத்துக்கு உருவாகும் ஒரு சூழ்நிலை, ஒரே சமயத்தில் யதார்த்தமாகவும், மாந்த்ரீக யதார்த்தமாகவும் இருவேறு பரிமாணங்கள் எடுக்கும் ஆச்சர்யத்தை விளக்கவே முடியாது. எத்தனை முறை வாசித்தாலும் புதுப்புது அனுபவங்களை அளித்துக்கொண்டே இருக்கும் படைப்பு இது

தேவி-குஞ்ஞுகுட்டன், இவர்களது மகன் சிறுவன் ரகு, குஞ்ஞுகுட்டனின் தங்கை சியாமளா, அவள் அம்மா, பக்கத்துவீட்டு உண்ணிமேனன் .ஒரு விருந்தாளி. இவர்கள்தான் இக்கதையின் பிரதாணம், மேலும் இவர்கலோடு பாண்டவபுரம். திருமணமான ஓரிரு மாதங்களிலேயே மனைவியை விட்டுச்சென்று விடுகிறான், குஞ்ஞுகுட்டன். தனக்கு பிறந்த குழந்தையின் முகத்தைக்கூட அவன் பார்த்ததில்லை. குழந்தையுடனும் குஞ்ஞுகுட்டனின் தங்கை மற்றும் அம்மாவுடன் அவனது வீட்டில் தொடர்ந்து போரட்ட வாழ்க்கை நடத்தும் தேவி, ஊர்ப்பள்ளியில் ஆசிரியையாக பணிபுரிந்து குடும்பத்தை ஓட்டுகிறாள். சியாமளா, தன் அண்ணியைப்போல உடுத்திக்கொள்வதிலிருந்து பொட்டு வைத்துக்கொள்வதுவரை அண்ணியை விரும்புகிறாள், அவளுக்கு அண்ணியின்மீது அளவுகடந்த நம்பிக்கையும், மரியாதையும் உண்டு  எனினும் ஓடிப்போன அண்ணன்மீது எந்த கோபமும் அவளுக்கு இல்லை.

தேவி தினமும் ரயில் நிலையத்திற்கு சென்று யாருடைய வருகையையோ எதிர்பார்த்து காத்திருக்கிறாள். ஒவ்வொரு முறையும் கடைசி பயணியின் முகம்வரை பார்த்துவிட்டு ஏமாற்றத்தோடு திரும்புகிறாள். அந்த ரயில் நிலையத்தின் மாஸ்டர் முதல் போர்ட்டர் வரை அவனைவரும் அதன் ரகசியத்தை அறிந்துகொள்ள முயல்கின்றனர், தேவியிடம் கேள்வி கேட்கின்றனர். அனைவருக்கும் மெல்லிய புன்முறுவலை பரிசளித்து கடந்துவிடுவது, தேவியின் பழக்கம்.

ஆனால் மனதிற்குள் இப்படி நினைக்கிறாள் “அவன் இந்த வண்டியிலும் இல்லை. நாளைக்குத்தானோ? நாளைக்கும் வராமல் இருபானோ? அவன் எப்போது வேண்டுமானாலும் வரட்டும். மெல்ல வரட்டும். இங்கே வராமல் எங்கே போய் விடுவான்

இப்படியான இவர்களின் வாழ்க்கையில், ஒருநாள் ஒரு விருந்தாளியாக ஒரு பயணி வருகிறான். தன்னை பாண்டவபுரத்திலிருந்து வருவதாகவும், அங்குதான் குஞ்ஞுகுட்டனுடன் பணிபுரிவதாகவும் ஊரிலும் மற்றவர்களிடமும் அறிமுகம் செய்துகொள்ளும் அவன், உண்ணிமேனன் உதவியுடன் தேவியின் வீட்டை அடைகிறான். ஆண் துணையில்லாத அந்த வீட்டிற்கு இந்த பயணியை அனுப்புவதில் அவருக்கு உடன்பாடில்லை, இருந்தாலும் நாளை அவன் கிளம்பிவிடுவான் என்கிறதால் அதற்கு அனுமதிக்கிறார்.

தேவியின் வீட்டில் தன்னை அதேமாதிரியாக அறிமுகம் செய்து கொள்கிறான். மேலும் தேவியிடம் பாண்டவபுர அனுபவங்களையும் அங்கு தனக்கும் தேவிக்குமான உறவினையும் சொல்கிறான். திருமணமாகி தேவியும் குஞ்ஞுகுட்டனும் பாண்டவபுரத்திற்கு வந்ததாகவும், அங்குள்ள பணியாளர் காலனியில் அவர்களுக்கு விருந்து கொடுக்கப்பட்டதாகவும், தேவிக்கு தான் ஒரு சிவப்பு அங்கியை பரிசளித்ததாகவும் என இன்னும் நிறைய சொல்கிறான். ஏன்?
தேவி அதனை மறுக்கிறாள், தனக்கு திருமணம் முடிந்த சில நாட்களிலேயே தன் கணவன் ஓடிவிட்டதாகவும், அதன் பின்னாட்களில் தான் இந்த ஊரைவிட்டு ஒருபோதும் வெளியே சென்றது கிடையாது என்கிறாள். மேலும் எதையோ மனதிற்குள் வைத்துக்கொண்டு இங்கே வந்திருக்கும் நீ யார்? என்கிறாள். ஏன்?

அடுத்தநாள் காலை சென்றுவிடுவேன் என்று சொன்ன அந்த பயணி மாலையாகியும் ஊர் திரும்பாததால் கோபமடையும் உண்ணிமேனனுக்கும் அவனுக்கும் பிரச்சனை வழுக்கிறது. ஒரு கட்டத்தில் நான் தேவியின் விருந்தாளி, அவள் சொன்னால் நாளை காலையென்ன இப்போதே இந்தகணமே இந்த ஊரைவிட்டு வெளியேறுகிறேன், மற்றபடி இது விஷ்யத்தில் நான் யாருக்கும் பயப்படப்போவது இல்லை என்கிறான். இதைக்கேட்ட சியாமளா “ அண்ணி, நீங்கள் ஏன் மெளனமாக இருக்கின்றீர்கள்? அந்த ஆள் நமது வீட்டிற்கு வந்ததிலிருந்தே நமது வீட்டின் நிம்மதி போய்விட்டது. உங்கள் மேல் எங்கள் அனைவருக்கும் நம்பிக்கை இருக்கின்றது. நீங்கள் இந்த ஊரை விட்டு ஒருபோது வெளியே சென்றது இல்லை, என்பது எங்கள் அனைவருக்கும் தெரியும் இருந்தும் இந்த மனிதனின் இறுப்பை நீங்கள் அனுமதிப்பதின் அர்த்தம்தான் என்ன?என்கிறாள். தேவி தன்னால் அது ஒரு போதும் முடியாது, இதற்கு மேல் என்னை தொந்தரவு செய்ய வேண்டாமென்கிறாள். ஏன்?

நாட்கள், வாரங்களாகவும், மாதங்களாகவும் கரைகின்றன. அவன், குஞ்ஞுகுட்டன் வேலைக்கு சென்றபின்னர், பாண்டவபுர காலனியில் தனித்திருக்கும் தேவியிடம் தான் மகிழ்ச்சி பொங்க உரையாடிக்கொண்டிருந்ததையும், பேக்டரி காம்பவுண்டு சுவர்களை ஒட்டி ஓடும் ரயில் தண்டவாளத்தின் அருகில அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தது என பாண்டவபுரம் பற்றியும், மஞ்சள் புகை கக்கும் பேக்டரி பற்றியும், பழுப்புநிற மனிதர்களைப் பற்றியும் தேவியுடனான தனது பாண்டவபுர அனுபவங்களை பற்றியும் சதா கதை சொன்னபடி இருக்கிறான். தன் அப்பா அங்கு இருக்கிறார் என்பதால் ரகுவைத்தவிர அனைவரும் அசுவாரஸ்யமாய் கதை கேட்டபடியும், இல்லை அப்படியிருக்க முடியாது என மறுத்தபடியும் இருக்கிறார்கள். ஏன்?
ஒரு நாள், அவனுடைய அறைக்குள் புகுந்து கதவைத் தாழிடும் தேவி, “இனியும் என்னால் நடிக்க முடியாது, நீங்கள் சொல்வது உண்மைதான், குஞ்ஞுகுட்டன் வேலைக்கு சென்றபின்னர், எத்தனையோ நாட்கள் நான் விரகத்தில் தவிக்கும்போது உங்கள் வீட்டின் வெளியில் நின்று என் படுக்கையறையைப் பார்த்தபடி புகைத்துக்கொண்டிருப்பீர்கள், ஏன் உங்களுக்கு உள்ளே வரும் தைரியமில்லாமல் போனதுஎன்கிறாள். இத்துனை நாட்களாக தான் உபயோகித்திருந்த அம்பு இப்போது தன்னை நோக்கி திரும்பியிருப்பதை உணர்கிறான். தேவி அதையே தொடர்கிறாள். அவன் இப்பொது மறுக்கிறான். ஏன்?

மேலும், தானே அவனை வசியம் செய்து பாண்டவபுரத்திலிருந்து இங்கு வர வைத்திருப்பதாகவும், அவனை பழிவாங்கவே இத்தனை நாட்கள் ரயில் நிலையத்தில் காத்திருந்ததாகவும் சொல்கிறாள். ஏன்?
அவனுக்கு தானொரு மாய வலையில் பின்னப்பட்டிருப்பது புரிகிறது. சியாமளாவால் இது எதையும் நம்ப முடியவில்லை. ஒருநாள் காலை உறக்கத்திலிருந்து கண் விழிக்கும் தேவி, அவன் அறை திறந்து கிடப்பதை பார்க்கிறாள். சியாமளாவிடம் அவனுக்கு டீ கொடுத்தாயா? என்கிறாள். சியாமளா யாருக்கு அண்ணி? என்கிறாள். இந்த அறையில் ஒரு மாதமாக ஒருவன் இருந்தானே, அவன் எங்கே? என்கிறாள் தேவி. என்ன அண்ணி துர்கனவு ஏதும் கண்டீர்களா? யாரை சொல்கிறீர்கள் என்று சியாமளா கேட்கிறாள். அவன் அறைக்கு வெளியே விட்டெறிந்த சிகரெட் துண்டுகள் ஏதும் காணவில்லை. தேவிக்கு ஒன்று புரிகிறது, அவன் இங்கிருந்து செல்லும் பொழுது தனது அடையாளத்தை அனைவரின் மனதிலிருந்து துடைத்தெடுத்துவிட்டு சென்றிருக்கிறான், என்று. ஏன்?

அன்று மாலை வீடு திரும்பி வரும் தேவியிடம், “ஏன் அண்ணி இவ்வளவு நேரம்? என்கிறாள், சியாமளா. அதற்கு தேவி அவனுக்காக ரயில் நிலையத்தில் காத்திருந்ததாக சொல்கிறாள். ஆனால் மனதிற்குள் இப்படி நினைக்கிறாள் “அவன் இந்த வண்டியிலும் இல்லை. நாளைக்குத்தானோ? நாளைக்கும் வராமல் இருபானோ? அவன் எப்போது வேண்டுமானாலும் வரட்டும். மெல்ல வரட்டும். இங்கே வராமல் எங்கே போய் விடுவான்
 
ஏன்?
இந்த எல்லா கேள்விகளுக்கும் ஒரு விடை, ஒரே விடை
பாண்டவபுரம்.



பாண்டவபுரம் என்கிற ஊர், ஒரு கற்பனை. அது ஒரு மாயப் புனைவுலகு. சமிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்க்கையைக் கொண்டது. அங்கு, அந்த ஊருக்கு வரும் ஒரு வெளியூர் பெண்ணால், ஒரு நிரபராதி இளைஞன் காமுகனாக சித்தரிக்கப்பட்டு, தவறான தண்டனையால் உயிரிழக்கிறான். அவனுடைய ரத்தத்திலிருந்து நூற்றுக்கணக்கான மைனர்கள் பிறக்கிறார்கள். அவர்கள் அந்த ஊருக்கு வரும் ஒரு வெளியூர் பெண்களை வலைவீசி பிடிக்கின்றனர். அப்படி ஒரு மைனரால் தன் வாழ்வு திசைமாறியதாகவும், கணவனை இழந்ததாகவும் நினைக்கும் தேவியின் மனச்சிக்கல்களே இந்த பாண்டவபுரம்.

என்னுடைய வாசிப்பனுபவத்தில் ஒரு புத்தகத்தை பித்துப்பிடித்தது போல தொடர்ச்சியாக மூன்று முறை வாசித்தது இந்த புத்தகத்தைதான். இரண்டாவது முறை புரியாமலும், மூன்றாவது முறை அனுபவித்தும்.

வித்தியாசமான வாசிப்பனுவம் தேவைப்பட்டால் அவசியம் படிங்க, பாண்டவபுரம் உங்களுக்கு சொந்தமான இடம்.