நீலத்தாமரா – ஒரு சுகானுபவம்

(அம்மிணி-ரீமா, ரத்னம்-ஸம்வ்ரிதா, குஞ்ஞுமோல் -அர்ச்சனாகவி)


நெருங்கிய நண்பர்கள் பலரும் தொடர்ந்து, இந்த திரைப்படத்தைப் பார்க்கச் சொல்லியபடியே இருந்தனர். அவசியம் நீ பார்த்துவிட்டு இந்த படத்தினைப் பற்றி எழுது, இது உன் ரசனைக்கு ஏற்றபடம் என ஏகப்பட்ட ஹைப்கள். படம் பார்க்கும் முன்பே இப்படி அதீத எதிர்பார்ப்புடன் பார்க்கும் அனேக படங்கள் எதிர்பார்ப்பை பூர்த்தி செய்வதில்லை. இந்த படம் அப்படியல்ல. அருமையான மெலோடிராமா. மூத்த எழுத்தாளர். எம்.டி.வாசுதேவன் நாயர் அவர்களின் நாவலைத் தழுவி 1970களில் எடுக்கப்பட்ட திரைப்படத்தின் மறுஉருவாக்கம்தான் இந்தத் திரைப்படம். இது சராசரியான ரசிகர்களுக்கான  படமா என்றால், என்னைப் பொறுத்தவரை இல்லைதான். ஏனெனில் நிறைய காட்சிகள் நேரடியாக சொல்லப்படாமல், குறீயீடுகளின் மூலமாகவும், மறைமுகமாகவும் சொல்லப்படுகிற திரைக்கதை. எனவே கதையினூடே பயணிக்க வேண்டியது ரசிகனின் கடமையாகிறது. சொல்லப்படாத விஷயங்களை நாம் அனுமானிக்க வேண்டியிருக்கும். ஆனால் நல்ல சினிமா பார்க்க விரும்புபவர்கள். அவசியம் பார்க்கவேண்டிய படம்.

கடவுளிடம் பணம் வைத்து மனதார வேண்டிக்கொள்கிற விஷயம் நிறைவேறும்போது மட்டும் பூக்கும் என ஊரில் காலங்காலமாக நம்பப்படுகிற நீலத்தாமரையைப் பற்றிய டாக்குமெண்டரி படம் எடுக்க ஊருக்கு வருகிறாள், மாலுக்குட்டியம்மா என்கிற வயதான பெண்ணின் பேத்தி (அமலா பால்). மாலுகுட்டியம்மாவின் மகன் ஹரிதாசனின் மகள்தான் அவள். அவளுடைய சிறு வயதிலேயே ஹரிதாசன் இறந்து விட்டிருக்கிறான். அதனால் மறுமணம் செய்துகொண்ட ரத்னம் (மருமகள்), வயதான தனது மாமியாரைப் பார்க்க மகளுடன் வந்திருக்கிறாள். இப்பொழுது இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு அவர்கள் வீட்டில் வேலை செய்த, குஞ்ஞுமோலுவும் மாலுகுட்டியம்மாவைப் பார்க்க வருகிறாள்.
ரத்தினமும், குஞ்ஞுமோலும் ஒன்றாக தங்க வேண்டிய அவசியம் வருகிறது. இருவரும் தத்தம் வாழ்க்கையைப்பற்றி பகிர்ந்து கொண்டிருக்கின்றனர். அப்பொழுது ரத்னம் “என் கணவர் தனது கடைசி நாட்களில் உனக்காக ஒரு கடிதம் எழுதினார், ஆனால் அதை அவர் கடைசி வரையிலும் அஞ்சல் செய்யவே இல்லை, அந்த கடிதம் என்னிடம் இருக்கிறது. படிக்கிறாயா? என்கிறாள். ஆனால் அதை குஞ்ஞுமோல் மறுத்துவிடுகிறாள். அந்த ஒரு இரவில், குஞ்ஞுமோல் மற்றும் ரத்னம் இருவரின் நினைவுகளில் ப்ளாஷ்பேக்காக கதை நகருகிறது.

முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பு குஞ்ஞுமோல் அவளது முறைமாமன், மற்றும் பாட்டியோடு மாலுக்குட்டியம்மாவின் வீட்டிற்கு வேலைக்கு வருகிறார்கள். அவ்வளவு பெரிய வீட்டில், சட்டம் படித்துக்கொண்டிருக்கும் தனது மகன் வந்து போகும் நாட்களைத்தவிர ஒற்றை ஆளாக இருக்கும் அவர் குஞ்ஞுமோலை மட்டும் வேலைக்கு வைத்துக்கொள்கிறார்.  குஞ்ஞுமோல் மிகுந்த அன்புடன் மாலுக்குட்டியம்மாவை கவனித்துக்கொள்கிறாள். அருகில் வசிக்கும்,  எப்பொழுதும் தனது வயது, திருமணம், காதல் குறித்த விஷ்யங்களையே பேசிக்கொண்டிருக்கும் அம்மினி என்ற பெண்ணோடு நட்பு கொள்கிறாள். மேலும், இரவுகளில் மட்டும் பாடும் பக்கத்துவீட்டு பாகவதர். கோவில் வாசலிலேயே குடியிருக்கும் பெரியவர் என குஞ்ஞுமோலுக்கு புதுப்புது உறவுகளும், நம்பிக்கையும் தொடர்கிறது. அனைவருக்கும் பிரியமானவளாய் இருக்கிறாள்.

சில மாதங்களில் படிப்பு முடிந்து வீடு திரும்பும் ஹரிதாசனுக்கு குஞ்ஞுமோலைப் பார்த்த்துமே  ஒரு ஈர்ப்பு வருகிறது. அவளுக்கும். சிறுசிறு ஊடல்களுக்கு பிறகு இருவரும் உடல் ரீதியான உறவு கொள்கின்றனர். நாட்கள் நகர, ஹரிதாசனுக்கு அவனது மாமாவின் மூலமாக வெளியூரில் வேலை கிடைக்கிறது. எப்படியும் திரும்பிவந்து தன்னை திருமணம் செய்து கொள்வான் என நம்புகிறாள். ஆனால் அவன் வெளியூரில் இருக்கும்பொழுதே அதே மாமா தனது பெண்ணான ரத்தினதிற்கு ஹரிதாசனைப் பேசி முடிக்கிறார், இவையனைத்தும் குஞ்ஞுமோலின் கண்முன்னமே, அவளது ரகசியமான கண்ணீரையும் தாண்டி அவளது இயலாமையோடு நடந்தேறுகிறது. திருமணம் முடிந்து வீடு திரும்புகிறான் ஹரிதாசன்.

தன் வயதை ஒத்த பணிப்பெண்ணாக குஞ்ஞுமோலுடன் சினேகமாக பழக ஆரம்பிக்கிறாள், ரத்னம். ஹரிதாசனுக்கு பிடித்த பிடிக்காத விஷயங்களை அவள் மூலம் தெரிந்து கொள்கிறாள். ஆனால் எப்பொழுதும் தனித்தே, எதையோ பறிகொடுத்தது போலவே திரியும் அவளது போக்கும், இன்னும் சில தடயங்களின் மூலமும் தனது கணவனால் கைவிடப்பட்டவள்தான் குஞ்ஞுமோல் என்பதை அறிகிறாள். இதற்காக கணவனுடன் சண்டையிடுகிறாள். ஆனால் அவனோ எந்தவிதமான மனவருத்தமோ, குற்ற உணர்ச்சியோ இல்லாமல் இருக்கிறான். அவனைத் திருத்துவது ஆகாத காரியம் என்பதை அறிகிறாள். மேலும் குஞ்ஞுமோல் இங்கேயே இருப்பதன் மூலம் அவளுக்கும் வேதனை என்பதால் வேறு வழியில்லாமல் வேண்டுமென்றே சண்டையிட்டு குஞ்ஞுமோலை வீட்டை விட்டு அனுப்புகிறாள். இருவரின் பார்வையிலும் மேற்கண்ட காட்சிகள் காட்டப்பட்டு ப்ளாஷ்பேக் முடிகிறது.
    அப்போது போகிற குஞ்ஞுமோல், தனது முறைமாமனையே திருமணம் செய்து கொண்டு வாழ்கிறாள். அதன் பிறகு இருபது வருடங்கள் கழிந்து, இப்பொழுதுதான் உடல் நிலை சரியில்லாமல் இருக்கும் மல்லுகுட்டியம்மாவைப் பார்க்க வருகிறாள்.
     டாக்குமெண்டரி படம் எடுத்துமுடித்தவுடன், தனது பெண்ணுடன் ஊர் திரும்புகிறாள், ரத்னம். தனக்கு உடனடியாக ஊர் திரும்ப வேண்டிய நிர்பந்தம் எதுவுமில்லை எனவே நான் உங்களுடன் சில நாட்கள் தங்கிச் செல்கிறேன் என்கிறாள் குஞ்ஞுமோல். இருவரும் சிரித்தபடியே வீட்டிற்குள் நுழைய படம் முடிகிறது. முடிகிறதா? அவ்வளவுதானா? என்றால் ஆம், படம் முடிகிறது. அவ்வளவுதான்.

படத்தின் சுவாரஸ்யங்களில் சில:
போல்ட் அண்ட் ப்யூட்டிஃபுலான ரத்னமின் கேரக்டர்தான் பட்த்திலேயே அதிகம் பாதித்த கதாபாத்திரம். அவளுடைய தெளிவான முடிவுதான் அனைவருக்குமான நல்ல வாழ்க்கையை கொடுக்கிறது. இரண்டாவது திருமணத்தை பலரின் வெறுப்பிற்குப் பிறகும் செய்து கொள்கிறாள்.
குஞ்ஞுமோலை வசியம் செய்யும் ஹரிதாசன், இரவில் மாடிக்கு வரும்போது முன்றாவது படியில் காலை வைக்காதே, அது உடைந்திருக்கிறது, சப்தம் வரும் என்கிறான். அதையே குஞ்ஞுமோல் அவனுடைய மனைவியிடம் சொல்லுமிடம் ஒரு மென்சோகக் கவிதை.
குஞ்ஞுமோலின் ஒரே ஸ்னேகிதியான, அம்மிணியின் பிரச்சனையை சொல்லாமலேயே அவள் திடுமென தற்கொலை செய்துகொள்வதன் மூலமே முதிர்கன்னியான் அவளது பிரச்சனைகளை சொல்லாமல் சொல்லியிருப்பது.
ஹரிதாசனுக்கும் குஞ்சுமோலுக்குமிடையே உடலுறவு முடிந்த அடுத்தநாள் காலை அம்மிணியிடம் ஓரிரு ஆங்கில வார்த்தைகளைக் கற்றுக்கொள்ள முயற்சி செய்யும் காட்சியில் குஞ்ஞுமோலின் வெட்கம் தெறிக்கும் நடிப்பும், சேஃப் (SAFE) என்ற வார்த்தைக்கான அர்த்தம் தேடுவதன் மூலம் ஹரிதாசன் திட்டமிட்டு மிகவும் ஜாக்கிரதையாக வளைத்திருக்கிறான் என்பதை சொல்லும் காட்சி.
தத்துவார்த்தமாக பேசிக்கொண்டிருக்கும் பைத்தியம் எனப்படுகிற அந்த மரத்தடி கிழவர், இரவுகளில் பாடும் அந்த பக்கத்துவீட்டு காட்டப்படாத பாகவதர், அதுவும் அவர் இறந்த்தாக சொல்லப்பட்டபின்னும் அந்தப் பாடல் குஞ்ஞுமோலுக்கு மட்டும் கேட்பது,  முரடனைப்போல தோற்றமளித்தாலும் குஞ்ஞுமோலைத் திருமணம் செய்து கொண்டு அழகான வாழ்க்கை நடத்தும் முறைமாமன்.இப்படி நிறைய ரசிக்க, யோசிக்கவென பல காட்சிகள் உண்டு. நல்ல மெலோடிராமா விரும்பிகள் தவறவிடாமல் பார்க்கவேண்டிய படம், நீலத்தாமரா...

இசை:
இந்தப்படத்தில் வித்யாசாகரின் இசை இல்லையென்றால், நிச்சயம் இவ்வளவு உருக்கத்தைக் கொடுத்திருக்குமாவென்பது சந்தேகம்தான். வித்யாசாகரின் இசை அதி அற்புதம். புல்லாங்குழலை படத்தின் பின்ன்ணியில் அதிகம் உபயோகித்திருக்கிறார். படத்தில்  ஐந்து + ஒரு பாடல்கள். ஒவ்வொன்றும் ஒருவிதம். வித்யாசாகர் ஒரு உண்மையான இசைக்கலைஞன். நான் நண்பர்களிடம் பேசும் போது “He is an True Composer” என சொல்வேன். அது எவ்வளவு உண்மை என்பது அவரை தொடர்ந்து கவனிப்பவர்களுக்கு தெரியும். இதயத்தின் மொழிகள் புரிந்து விட்டால் மனிதர்க்கு மொழியே தேவையில்லை என்கிறது அவரது பாடல். ஆனால் ரசிக்கும் மனது மட்டும் வாய்த்துவிட்டால்  இசைக்கும் மொழிகள் கிடையாது என்பதை சொல்லாமல் செய்து காட்டியிருக்கிறார், கர்நாடக சங்கீதம் ஞானம் உள்ளவர்கள் இன்னும் புட்டு புட்டு வைக்கலாம் இந்தப் பாடலகளை. ஆனாலும் என்னைப்போன்ற அடிப்படை இசையறிவற்ற ஆனால் கேள்விஞானம் மட்டும் கொண்டவர்களுக்குக்கூட இந்தப் பாடல்கள் மிக அருமையான ஒரு சுகானுபவத்தை கொடுக்கும் என்பதில் சந்தேகமேயில்லை.

அதிலும் இந்த படத்தின் பாடல்களில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானது இரண்டு பாடல்கள், முதல்பாடல் : பகலுன்மான்ய வீதியிலே குஞ்னு தாமரே.....  இந்தப்பாடல் இந்துஸ்தானிய ஸ்டைலில் கையாளப்பட்ட பாடல். எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான பாடகர்கள் பல்ராம் (காற்றின் மொழி பாடியவர்) விஜய் பிரகாஷ் (ஓம் சிவ் ஓம், ஹொசானா பாடியவர்) இருவரும் சேர்ந்து பாடிய பாடல். பாடல் முழுவதையும் பல்ராமும் இடையே வரும் சங்கதிகளையும், கமகங்களையும் விஜய்பிரகாஷ் பாடியிருக்கிறார். இதுபோன்ற இசையை இதற்குமுன்பாக ஜாகீர் உசைன் அவர்களின் தபேலா கச்சேரிகளில் மட்டுமே கேட்டிருக்கிறேன். மனதை இளக்கும் இசை, இந்த ஒருவாரத்தில் எத்தனை முறை இந்தப்பாடலைக் கேட்டிருப்பேன் என தெரியவில்லை. இதே பாடலை தமிழிலும் கண்டேன் காதலை படத்தில் உபயோகித்திருப்பார், வித்யாசாகர். அதிக கவனம் பெறாமல் போன, ஆனால் அருமையான பாடல் அது.  நான் மொழியறிந்தேன்... உன் வார்த்தையில்.... சுரேஷ் வாட்கர் பாடியபாடல்.

இரண்டாவது பாடல் : அனுராக விலோச்சன்னாயி  , இந்தப் பாடலின் ஸ்பெசலே அதன் துள்ளலான இசையும் ஸ்ரேயா கோஷலின் ரம்யமான குரலும்(குறிப்பாக பாடலின் இடையே வரும் அவளுடைய அந்த ஹம்மிங், அய்யோ. விஜய்பிரகாஷும் சரி, ஷ்ரேயா கோஷலையும் அவர்களின் காம்படிஷன் ரவுண்டுகளிலிருந்தே பார்த்து வருகிறேன், என்ன வளர்ச்சி, இவர்களிடம்!).  தேவதைகளின் தேசமான கேரளத்தின் பச்சைபசேலென்ற இடங்களும் அந்த பச்சைநீர்க் குளங்களும். அவசியம் பார்த்துக்கொண்டே கேளுங்கள்.

இதுபோக இந்த படத்தின் பாடல்கள் அல்லாது, (ஐந்து+ஒருபாடல்) குஞ்ஞுமோலை வசியம் செய்ய ஹரிதாசன் தன்னுடைய டேப்ரெக்கார்டரில் யேசுதாஸ் பாடிய ஒரு ஹிந்திபாடலை போடுவான். 1979களில் வந்த LAHU KE DO RANG (ரத்தம் இரண்டு நிறம்) என்ற படத்தில் பப்பிலஹரி இசையில் வெளிவந்த சித் நா க்கரோ, அப் தோ ருக்கோ...... என்ற இந்த பாடலை இந்தப்படத்தில் பொருத்தியிருக்கும் இடம் அருமை. 80களில் ஹிந்தி பாடல்கள் எவ்வளவு ரம்யமாக இருந்தன என்பதையும், கதை நடக்கும் காலகட்டத்தை உணர்த்தவும் இந்த பாடல் இங்கே பொருத்தப்பட்டிருக்கிறது. 

தொலைந்து போனவனின் வாழ்க்கை


I NOW WALK, INTO THE WILD


தேனி பயணத்தின் போது நாங்கள் பயணம் செய்த காரில் ஆடியோ  சிஸ்டம் சரியாக வேலை செய்யவில்லை. பயணங்களின் போது நீளும் இரவுகளுக்கு இசையைப் போல உற்ற தோழன் இருக்கவே முடியாது. நண்பனுடைய (கார்பன்) மொபைல் போனிலிருந்து பாடல்களைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தோம். அதில் ஒரு பாடல் திரும்ப திரும்ப அனைவராலும் கேட்கப்பட்டது. அது கற்றது தமிழ் படத்தில் வரும் "பறவையே எங்கு இருக்கிறாய்? பறக்கவே என்னை அழைக்கிறாய்" என்ற பாடல். இந்த பாடலைக் கேட்கும்பொழுதெல்லாம் மனம் ஒரு மிகுந்த தடுமாற்றத்திற்கு வரும். மனதில் அடுக்குகளிலிருந்து நினைவுகள்  முன்னும் பின்னுமாய் மோதிக்கொண்டிருக்கும். பாடலைக் கேட்கும்போதே வீடு போய் சேர்ந்ததும் படத்தை மறுபடியும் ஒருமுறை பார்க்கவேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டேன். பார்த்தேன் ஆனால் விஷயம் அதுவல்ல. ஏதாவது ஒரு பயணக்கட்டுரையை படிக்கும்போதோ அல்லது இந்த படத்தை பார்க்கும்போழுதோ உடனடியாக என் மனதில் தோன்றும் இன்னொரு படம்தான் இன் டு தி வைல்ட்.

            நியூயார்க் நகரத்தின் தினசரிகளில் பத்திகளில் எழுதிக்கொண்டிருந்த ஜோன் க்ரகையருக்கு, கிரிஸ்டோபர் மெக்கண்டல்ஸ் என்ற இளைஞனின் பயணத்தைப்பற்றி எழுதிய தொடருக்கு பலத்த வரவேற்பு கிடைக்கவே அதை ஒரு புத்தகமாக எழுதினார். அந்த புத்தகமும் நியூயார்க் டைம்ஸில் தொடர்ந்து இரண்டு வருடங்கள் பெஸ்ட் செல்லராக இருந்தது. அதுதான் INTO THE WILD, 1996 ஆம் வருடம் வெளிவந்த இந்த நாவலை அடிப்படையாக கொண்டு 2007ஆம் ஆண்டு இதே பெயரில் திரைப்படமாகவும் வெளிவந்தது. நடிகர். சீன் பென் (ஐயாம் சாமின் ஒரிஜினல் தெய்வத்திருமகன்) இயக்கியிருக்கிறார். இவர் இந்த திரைப்படத்தை இயக்குவதற்கு முன்பாக இந்த நாவலை பலமுறை வாசித்து, சிலாகித்து பிறகே அதை இயக்க திரைப்படமாக எடுக்க முயன்றிருக்கிறார், அதில் வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறார். அப்படி ஒரு அருமையான நாவலுக்கும், வெற்றிபெற்ற சினிமாவிற்கும் மூலமாய் விளங்கிய கிரிஸ்டோபர் மெக்கண்டல்ஸ் யார்?

இயக்குனர் சீன்பென்னும், நாவலாசிரியர் க்ரகையரும் மேஜிக் பஸ்ஸின்முன்பு


என்னுடைய பள்ளிப்படிப்பு முடிக்கும் பொழுது அடுத்தது என்னவாக ஆகவேண்டும் என்று எனக்கே தெரியாது, அப்பா ஆசைப்பட்டபடி மெரைன் இஞ்சினியரிங் படிக்கணும் என அப்பாவைபோலவே ஆசைப்பட்டேன். ஆனால் இன்று அப்படியில்லை, மாணவர்களுக்கு,  அவர்கள் என்ன செய்யவேண்டும் என்பதைக் குறித்து ஒரு நல்ல பார்வை இருப்பதாகவே படுகிறது. மேலை நாடுகளில் அப்படியல்ல நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்பிலிருந்தே அவரவர் விருப்பபடி மேல்படிப்பை தேர்வு செய்து வந்திருக்கின்றனர். இன்னும் சொல்லப்போனால் கல்லூரி முடிந்ததும் அவர்கள் தனித்தனியாக வாழவும் தொடங்கி விடுகின்றனர். இது அப்படிப்பட்ட ஒரு மாணவனின் கதை. என் வாழ்கை இப்படி இருக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படும் ஒருவனின் வாழ்க்கை.  அவன்தான் கிரிஸ்டோபர் மெக்கண்டல்ஸ்.

 மனிதனின் எந்த உறவுகளும் எதன் பொருட்டாவது இன்னொருவரை சார்ந்து வாழ்வதுதான் நமது சமூக அமைப்பு.    அதன் இன்னொரு படியாக இந்த சார்பு நிலையே திரிந்து தேவையாகிப்போவதும், தேவையின் பொருட்டே உறவுகள் வளர்வதுமாய் இருக்கும் இந்த சமுதாய நிலையையே வெறுக்கும் ஒரு இளைஞன். கிரிஸ்டோபர் மெக்கண்டல்ஸ், ஒரு பட்டப்படிப்பை வெற்றிகரமாக முடித்த 23 வயது இளைஞன். முதல் வகுப்பில் சட்டம் முடித்த அவனுக்கு அவனது பெற்றோர் ஒரு காரை பரிசளிக்கின்றனர். அதை மறுக்கும் அவனது உரையாடல் பெற்றோருக்கும் மகனுக்கும் இடையே இருக்கும் புரிதல் இல்லாமையை காட்டுகிறது. மேலும் மேல்படிப்பை தொடரச் சொல்லும் பெற்றோரின் முடிவிலும் அவனுக்கு உடன்பாடு இல்லை. இதுபோல அவனுக்கும் அவனது பெற்றோருக்கும் இடையே நிலவும் தவறான புரிதல்கள், பொருள் சார்ந்த இந்த உலகத்தின் மீதான அவனது வெறுப்பு, எதன் பொருட்டாவது இன்னொருவரை சார்ந்து வாழும் இந்த சமூக அமைப்பின் மீதான வெறுப்பு என்பதையும் தாண்டி எதன்மீதும் அதீத பற்றற்றிருப்பது அவனது குணம்.

ஒரே மாதிரியான இந்த வாழ்க்கை அவனுக்கு பிடித்தமானதாகவும் இல்லை. மாறாக தீவிர இலக்கியங்களின் மீதான அவனது ஆர்வமாயிருக்கிறான். இலக்கற்ற பயணமும் சாகசப் பயணங்களும் அவனுக்குப் பிடித்தமானதாயிருக்கிறது. இந்த மனநிலை அவனை ஒரு சாகசப்பயணத்தை துவக்கச் செய்கிறது. வெறுமனவே சுற்றுலா செல்வது போல அல்ல அவனது பயணம். அமெரிக்காவின் பிரஜை என்பதற்கான அத்தாட்சி, தன்னுடைய கிரெடிட் கார்டு, ஓட்டுனர் உரிமம், என தன்னை கிரிஸ்டோபர் மெக்கண்டல்ஸாக அடையாளப்படுத்தும் ஒவ்வொன்றையும் அழித்துவிட்டு கிளம்புகிறான். கல்லூரிப்படிப்பின்போது ஸ்காலர்ஷிப்பில் கிடைத்த மொத்த பணத்தையும் ட்ரஸ்டிற்கு எழுதிவைத்துவிட்டு மிச்சமிருக்கும் ஒரு சில டாலர்களையும் கூட எரித்துவிட்டு கிளம்புகிறான். புத்தகங்களும் பிரத்தேயக உடைகளுமே அவனுடைய பையில் இருக்கிறது. தன் பெயரைக்கூட அலெக்ஸாண்டர் சூப்பர்ஸ்டாப்ம் என மாற்றிக்கொண்டு பயணிக்கிறான்.

மனிதர்களே இல்லாத அலாஸ்கா காடுதான் அவனுடைய இலக்கு, தெரிந்தே அங்கு தன்னைத் தொலைத்துக்கொள்ள விரும்பி செல்கிறான். அலாஸ்காவை நோக்கி ஒரு வழிப்போக்கனாக, ஒரு நாடோடியைப்போல நகர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறான். இந்தப் பயணத்தின் ஊடாக அவன் சந்திக்கும் மனிதர்கள் அவர்களோடு இவனது அனுபவங்களுமே இந்தத் திரைப்படம். நாவலை திரைப்படமாக்கும் முயற்சியில் சில சமாதானங்களை செய்யவேண்டியிருக்கும். ஆனால் இந்த திரைப்படமே ஒரு நாவலைப்போலவே அதித்யாயங்களாகவே படமாக்கப்பட்டிருக்கிறது. வீட்டை விட்டு வெளியேறுவதுதான் முதல் அதித்யாயம் பிறகு இன்று புதிதாய் பிறந்தேன் என்று அடுத்த அதித்யாயம். இப்படியாக செல்கிறது படம்.

 வழியில் ஒரு வயதான் ஹிப்பி ஜோடியை சந்திக்கிறான். அவர்களோடு சில  நாட்கள் தங்குகிறான். அந்தக் கணவன் மனைவிக்குள் இருக்கும் சிறு பிணக்கை இருவரிடமும் தனித்தனியாக பேசுவதன் மூலம் சரிசெய்கிறான். இரவு உறங்கும் பொழுது என்றும் நீங்கள் இருவரும் மகிழ்ச்சியோடு சேர்ந்திருக்க கடவுளைப் பிராத்திக்கிறேன் என கடற்கரை மணலில் குறிப்பெழுதி வைத்துவிட்டு, தன் பயணத்தைத் தொடர்கிறான். அடுத்த்தாக மிகப்பெரிய கோதுமை வயலை அடைகிறான். (இந்த காட்சிகளைப் பார்க்கும்பொழுது எனக்கு ஒட்டகக்கண் என்ற நாவல் நினைவிற்கு வருகிறது, அதை தனிப்பதிவாக எழுதுகிறேன்) அங்கு பணிபுரியும் நண்பர்களோடு நட்போடு பழகுகிறான். அவர்களோடு சேர்ந்து பணியாற்றுகிறான். அதிலும் குறிப்பாக ஒருவரிடம் நெருங்கிப்பழகும் அவன் தன்னுடைய பயணம் குறித்து சொல்கிறான். அவர் “நீ சின்னப்பையன், நீ இன்னும் வாழத்தொடங்கவேயில்லை என்கிறார். அவனும் அதையே சொல்கிறான், “ஆம் நான் இன்னும் வாழ்த்தொடங்கவேயில்லை, அலாஸ்காவின் காடுகளில் தான் அதை ஆரம்ப்பிக்க இருக்கிறேன்என திடமாய் சொல்கிறான்.

அங்கிருந்தும் கிளம்புகிறான், தனது பயணத்தின் அடுத்த சாகசமாக மிகப்பெரிய காற்றாற்றினூடாக பயணிக்கிறான். வழியில் ஒரு காதலர்களையும் சில மலையேறுபவர்களையும் சந்திக்கிறான். அவர்களோடு உணவருந்தி விட்டு தன்னுடைய சிறு போட்டை அவர்களிடம் கொடுத்துவிட்டு மீண்டும் நடக்கிறான்.  அலாஸ்காவிற்கு முன்னூறு மைல்கள் தொலைவில் இருக்கிறான். அங்கிருந்து ரயிலில் பயணச்சீட்டு இல்லாமல் திருட்டுத்தனமாக பயணித்து அருகிலிருக்கும் நகரத்தை அடைகிறான்,  அங்கு ஒரு வயதான மனிதருடன் பழக்கம் ஏற்படுகிறது. இவன் வயதில் அவனுக்கு ஒரு பேரன் இருக்கிறான். ஆனால் அவர்கள் அருகில் இல்லை, அவர் தனிமையில் இருக்கிறார். எனவே இவனோடு மிகுந்த வாஞ்சையோடு பழகுகிறார். அவர், அவம் மீது இருக்கும் பாசம் காரணமாய் அவனை தொடர்ந்து சமாதானப்படுத்த முயற்சிக்கிறார். ஆனால் இந்தப்பயணம் அவன் விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டது என்பதை புரியும்பொழுது அவரே அவனை அலாஸ்கா காடுகளின் எல்லையில் விட்டுச்செல்கிறார்.

அலாஸ்காவின் காடுகளில், கடுமையான பனிக்காலத்தில், மலைகள், ஆறுகள், என தொடர்ந்து நடக்கிறான். இறுதியாய் மலைக்காடுகளின் இடையே ஓரு பழைய பஸ்ஸை கண்டடைகிறான். அந்த பஸ்ஸிற்கு மேஜிக் பஸ் என்று பெயர் வைக்கிறான், உண்மையிலேயே அது ஒரு மேஜிக் பஸ்தான். உள்ளேயே, சமையல், படுக்கை என வசதிகள் கொண்ட ஹிப்பிகளின் வண்டிபோல இருக்கிறது. தொடர்ந்து பனிக்காலத்தில் பயணிக்க முடியாது என்பதால் அங்கு சில வாரங்கள் தங்கிவிட்டு, பனிக்காலம் முடிந்ததும் திரும்ப தனது பயணத்தைத் தொடர நினைக்கிறான். ஆனால்  பனிக்காலம் முடிந்து பனியெயெல்லாம் உருகி, அவன் இருக்கும் இடத்தைச் சுற்றி பெரும்வெள்ளக்காடாக மாறுகிறது. எனவே பயணத்தைத் தொடர முடியாத நிலை. உணவின் கையிருப்பு நாளுக்கு நாள் குறைந்து கொண்டே வருகிறது. ஒரு நிலையில்  உணவு முற்றிலுமாக தீர்ந்து போய் தன்னிடம் இருக்கும் புத்தகத்தின் உதவியோடு காட்டில் கிடைக்கும் எந்தெந்த செடிகொடிகள் சாப்பிட உகந்தவை, என்பதை கண்டுபிடித்து அதன் மூலம் தனது உணவுத்தேவையை சமாளிக்கிறான். ஒரு கட்டத்தில் தவறுதலாக ஒரு விஷச்செடியை தின்றுவிடுகிறான். அது அவனை ஒருநாளில் கடுமையான உபாதைகளைக் கொடுத்து கொல்கிறது. அதே மேஜிக் பஸ்ஸில் அவன் உயிர் பிரிகிறது.

            கிரிஸ்டோபர் மெக்கண்டல்ஸின் நினைவாக என்று வரிகளோடு படம் நிறைவு பெறுகிறது. இவர்தான் அந்த உண்மையான கிரிஸ்டோபர் மெக்கண்டல்ஸ். இவரது பையில் கிடைத்த கேமிராவில் டெலவலப் செய்யப்படாத நிலையில் இருந்த அவரது செல்ப் போர்ட்ரெய்ட் இது.


எமிலி ஹிரிச் என்ற ஹாலிவுட் நடிகர் , மெக்கண்டல்ஸாக நடித்திருக்கிறார் என்பதை விட வாழ்ந்திருக்கிறார் என்று சொல்வது மிகவும் பொருத்தமானதாயிருக்கும். படத்தில் இவர் பயணம் செய்யத் துவங்கியதாக சொல்லப்படும் இடத்திலிருந்து  மனுஷன் இளைத்துக்கொண்டே போகிறார். அதுவும் மேஜிக் பஸ்ஸில் உணவின்றி தவிக்கும் பொழுதுகளில் அநியாயத்திற்கும் மெலிந்து போகிறார். இவரது இந்த ஈடுபாடே சீன் பென்னின் அடுத்த இயக்கத்திலும் (MILK)  இவரை நடிக்க வைத்திருக்கிறது. அவர் ஈடுபாட்டை புரிந்து கொள்ளமுடிகிறது. படத்தில் இன்னொரு குறிப்பிடத்தகுந்த விஷயம் இசை. இதனை என்னால் இப்படித்தான் சொல்லமுடியும் “It's Awesome" 

 தான் சாப்பிட்டது விஷச்செடி என்பதை அறிந்ததும் கதறி கதறி அழும் பொழுது அவன் தனது வாழ்க்கையை எவ்வளவு நேசித்திருக்கிறான் என்பது புரியும். எத்துனை மனிதர்களுக்கு இது சாத்தியம் என்பது தெரியாது. ஆனால் மெக்கண்டல்ஸ் அதை செய்திருக்கிறான். எண்ணம்போன்ற வாழ்க்கையை வாழ மிகவும் சிரப்படுகிறான். ஒரு கைப்பை அரிசியுடன் 113 நாட்கள் அந்த பஸ்ஸிலேயே வாழ்ந்திருக்கிறான். விஷத்தின் பாதிப்பு அவனுக்கு கடுமையான வலியைக் கொடுக்கிறது. எப்படியாவது தன்னை யாராவது வழிப்போக்கர்கள் காப்பாற்றி விடமாட்டார்களா? என தவித்து “நான் மிக மோசமாக பாதிக்கப்பட்டுள்ளேன். சாவில் விளிம்பில் இருப்பதை உணர்கிறேன். இது நிச்சயம் விளையாட்டல்ல, கடவுளின் கருணையால் யாரவது என்னைக்காப்பாற்றுங்கள்என எலக்ட்ரானிக் செய்தியைக்கூட பதிவு செய்கிறார். ஆனால் அவர் இறந்து இரண்டு வாரங்கள் கழித்தே அவனது உடல் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.

உண்மையான அன்பு என்பது எதையும் எதிர்பார்க்காமல் பகிர்ந்து கொளவதிலேயே இருக்கிறது என்பதை வலியோடு உணர்த்துகிறது, படம். இது சர்வ நிச்சயமாக ஒரு படம் மட்டுமல்ல என்பதை பார்த்தால் மட்டுமே உணர முடியும். 

நகர்வு, மலைப்பயணம், தேனி


        நகர்வின் முக்கியத்துவம் அனைவருக்குமே தெரிந்ததுதான். தெரிந்தோ தெரியாமலோ மனிதன் நகர்ந்து கொண்டேதான் இருக்கிறான். என்ன? இலக்கும் வழிகளும் மட்டுமே  வேறுபடுகின்றன. அப்படி நகர்வின் இன்னுமொரு பரிமாணமாகவேதான் பயணத்தையும் பார்க்கிறேன். எனக்கு பயணம் செய்வது என்பது மிகவும் பிடித்தமான ஒரு விஷயம். முன் அறிமுகமில்லாத மனிதர்களோடு கிடைக்கும் அறிமுகமும், அவர்களின் மொழியும், வட்டார வழக்கும், உணவு முறைகளுமென எல்லாமே புதிது புதிதாக கிடைக்கும், பயணம். ஆனால் பெரும்பாலான பயணங்களில் ஆரம்பிக்கும்போது இருக்கிற ஒரு மகிழ்ச்சி, திரும்பிவரும்பொழுது இல்லாமல் போவது உண்டு. இது என்போன்ற வறண்ட நினைவுகளில் தவிக்கும் மனிதர்களுக்கு நிகழக்கூடும். ஏனெனில் எனது பயணங்கள் அனைத்துமே ஏதோவொரு காரணத்தை பின்னடக்கியே இருக்கிறது. அந்தப் பயணத்தில் எனது காரணம் நிறைவுறும் பொழுது கூடவே மகிழ்ச்சியும் நிறைவு பெறுகிறது. எந்த காரணமும் இல்லாமல், எந்த திட்டமிடலும் இல்லாமல் ஊர் சுற்ற முடியுமா, என்ன? 

ஆனால் ஒரு சில பயணங்கள், அப்படியேதும் இல்லாமல் தற்செயலாக அமைந்து விடுகிறது. சமீபத்தில் நண்பர்களோடு சேர்ந்து தேனியை சுற்றியுள்ள பகுதிகளுக்கு சென்றிருந்தேன். அது அப்படியான ஒரு பயணம்தான். தீபாவளிக்கு பிறகு எங்குமே போகவில்லையே, எங்காவது போகலாமென்று நண்பர்கள் சொல்ல, அனைவருக்கும் ஊர் சுற்றும் மனநிலை தொற்றிக்கொண்டது. ஆனால் இரண்டு நாட்கள்தான் இருக்கிறது, இன்னமும் இங்கு மந்தமான வர்த்தக நிலைமைதான் நிலவுகிறது, ஆக பெரிதாக ஒன்றும் செலவு செய்ய முடியாது, எங்குபோவது என்று தெரியவில்லை, குற்றாலம், கன்யாகுமரி, நாகர்கோவில் இப்படி நிறைய இடங்களை யோசித்தோம். அல்லது கேரளாவிலுள்ள கெவி பற்றி கேள்விப்பட்டதில் அங்கே செல்ல வழிகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபொழுது, வழி நெடுக காடுகள் தென்பட்டது. சரி வித்தியாசமாக இருக்கட்டுமென தேனியும் அதன் சுற்றியுள்ள பகுதிகளுக்கும் செல்ல முடிவெடுத்தோம். இது எனக்கும் அசோக்கிற்கும் மட்டுமே தெரியும். மற்ற ஆறு பேருக்கும் எங்கு செல்கிறோம் என்பது தெரியாமலேயே வந்தனர். இரவு 12 மணிக்கு கிளம்பி காலை 5 மணிக்கு தேனி வந்துவிட்டோம். தேநீர் அருந்த நண்பர்களை இறக்கினோம், அப்போதுதான் கவனித்தார்கள். என்னடா! கன்யாகுமரின்னுட்டு தேனியில வந்து நிக்கிறீங்கன்னு...

ஆறு மணிக்கெல்லாம் சுருளி அருவிக்கு வந்துவிட்டோம். நீர்வரத்து குறைவுதான் என்றாலும் நல்ல கூட்டம். நமக்கான பிரத்யேக இடங்களை அடைவதன் மூலம் சுதந்திரமாக குளிக்கலாமென, வெகுஜனங்கள் குளிக்கும் இடைத்தையும் தாண்டி மேலே சென்றோம். அருமையான குளியல். அவ்வளவு காலையில் அருவியில் குளித்தது, அற்புதமாயிருந்தது. பிறகு அங்கிருந்து குமுளி, தேக்கடி சென்றோம். தேக்கடி ஏரியில் படகுசவாரி செய்ய விருப்பமில்லை எனவே சிலமணிநேரங்கள் சுற்றித்திரிந்துவிட்டு கிளம்பினோம். எங்கு பார்த்தாலும் குடும்பம் குடும்பமாய் மக்கள், கோடை விடுமுறையின் விளைவு. குழந்தைகள், இளம்பெண்கள் இவர்களோடு கூடிய குடும்பங்களை எவ்வளவு பார்த்துக்கொண்டிருந்தாலும் தகும். திரும்ப மனமில்லாமல் திரும்பினோம்.


திரும்பி வரும் வழி நெடுக திராட்சை தோட்டமும், பாவக்காய் தோட்டமும்தான். எனக்கு A good year படம் பார்த்ததிலிருந்தே திராட்சைத்தோட்டங்களில் உலாவ வேண்டும், ஒயின் தயாரிக்கும் இடங்களைப்பார்க்க வேண்டும் என்பது அதீதமான ஆசையாகவே இருந்தது. அது இப்போது நிறைவேறியது கூடிய சீக்கிரம் ஒயின்ஃபாக்டரிகளுக்கும் செல்லவேண்டும். முத்தரசு என்கிற பெரியவர், தோட்டம் முழுவதும் சுற்றிக்காண்பித்தார். பயிரிடுவது முதல், கொடிகட்டி மரமாக வளர்த்து, மருந்திட்டு அறுவடை செய்யும் வரை விபரமாக சொன்னார். பறவைகள், ஓணான் முதலிய சிறு விலங்குகள், அதுபோக நோய் தாக்காமல் இருக்க வேண்டும். உண்மையில் திராட்சை பழங்களை காக்க அவர்கள் நிறைய பிரயத்தனப்பட வேண்டியிருக்கிறது. ஒரு வருடத்திற்கு இரண்டு முறை காய்க்குமாம், பன்னீர் திராட்சைகள். போட்டோக்கள் எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தோம். ஐந்து கிலோ திராட்சை,ரூ.100/- வாங்க்கிக்கொண்டிருந்தபோது,  “விவசாயம் போல ஒரு கடினமான தொழில் இருக்க முடியாது, எல்லாம் நல்லா போயிட்டிருக்கும்போது ஒரு மழையோ, காத்தோ எல்லாத்தையும் காலி பண்ணிடும், இல்லையா என்றேன் நண்பனிடம். அப்போ அந்தம்மா “தம்பி என் கையில் சக்கரை இல்லை, இருந்தா உன் வாயில் போட்டிருப்பேன்என்றார்கள். எனக்கு அவர்களின் அந்த பதில், அவர்களின் வலி நிறைந்த வாழ்க்கையை சொல்லியது.

இரவிலிருந்தே விழித்திருந்ததில், அனைவருக்குமே ஓய்வு தேவையானதாயிருந்தது. கம்பத்தில் ஒரு நல்ல (RR Hotel) ஓட்டல் இருப்பதை அறிந்து அங்கேயே தங்க முடிவு செய்தோம். உண்மையிலேயே நல்ல ஓட்டல்தான். அருகிலேயே நல்ல சுவையான உணவு விடுதிகளோடு அமையப்பெற்றிருந்தது, கூடுதல் சிறப்பு. மக்கள் மிகவும் மரியாதையாக பழகுகின்றனர். கேட்டுக்கேட்டு பரிமாறுகின்றனர். அருமையான உபசரிப்பு. குறைந்தவிலையில் நல்ல தரமான சாப்பாடு. சாப்பிட்டுவிட்டு காலை வரை நல்ல தூக்கம். ஒருவழியா அனைவரையும் கிளப்பிக்கொண்டு புறப்பட காலை 11 மணியாகிவிட்டது. நேராக மேகமலைக்கும், பிறகு கும்பக்கரைக்கும் சென்றுவிட்டு திரும்புவதுதான் யோசனை.

மேகமலை, ஏலக்காய் தோட்டங்கள், எஸ்ட்டேட்டுகள் நிறைந்த ஒரு மலை. ஆனால் உள்ளூர்வாசிகளே மேகமலை பற்றி பலவிதமான கருத்துக்களை சொன்னது குழப்பமாக இருந்தது. மேலே போகவே 5 மணி நேரம் ஆகும் என்று சிலரும், ஒரு மணி நேரம் ஆகுமென சிலரும் சொல்ல, சரி போய்ப்பார்த்து விடலாம் என்று கிளம்பினோம். ஆனால் வழி மிகவும் மோசமாக இருந்தது. மிக மோசமான வளைவுகளைக் கொண்ட உயரமான மலை என்று பலரும் எச்சரித்தனர். சரி இவ்வளவு சிரமப்பட்டு போய், அங்கு ரசிக்கும்படியான விசயங்கள் எதுவும் இல்லை என்றால் அடுத்த திட்டமும் சேர்ந்து பாழாகுமே என்று நண்பர்கள் சொல்ல, பாதியிலேயே திரும்பி விட்டோம். வருகிற வழியில் இங்கு சிவபானம் கிடைக்கும் என்று ஒருவன் திரியை கிள்ளிப்போட, பற்றிக்கொண்டது. அங்கும் இங்கும் வழிகேட்டு ஒரு முப்பது கிலோமீட்டராவது அலைந்திருப்போம். எங்கும் கிடைக்கவில்லை. அதை வாங்க வேண்டுமென்றால் ஒரு முகலட்சணம் வேண்டும் என்று உள்ளூர்வாசி ஒருவர் சொன்னார். சரி இனி அந்த முகத்துக்கு எங்கே போவது என்று ஏமாற்றத்தோடு திரும்பிவிட்டோம்.

திரும்பி வரும் வழியில் சாப்பிட வசதியாக ஒரு இடத்தைத் தேடிப்பிடித்தோம். அருமையான இடம் மூன்று புறமும் பச்சை பசேலென வயல்கள், இன்னொருபுறம் ஆறு. தி ட்ரீ படத்தில் வருவதுபோல ஒரு மிகப்பெரிய மரம். என்ன மரம் என்று தெரியவில்லை, மரத்திற்கு மாறாக பூக்கள், அவ்வளவு சிறிது, சிறிதாக இருந்தது. சாப்பிட்டுவிட்டு இந்த மரத்தடியில்தான் வெகுநேரம் படுத்திருந்தோம்.

அடுத்ததாக கும்பக்கரை. சரியாக இருபத்தியோரு வருடங்கள் முன்பு இங்கு வந்திருக்கிறேன். தேனியில் இருக்கும் மாமா வீட்டிற்கு. அப்போதெல்லாம் அவர் விடியற்காலையில் எழுப்பி ஆற்றில் குளிக்க அழைத்துச் செல்வார். வரும்போது நெற்றி நிறைய விபூதியை பூசிவிட்டு, கையில் சுருதி பெட்டியை கொடுத்து, வழி நெடுக திருவாசகம் பாடிக்கொண்டே வருவார். என்னுடைய பழைய நினைவுகளை நண்பர்களோடு பகிர்ந்து கொண்டே வந்தேன். கும்பக்கரை செல்லும் வழி நெடுக மாமரங்கள்தான். காரிலிருந்து கையை நீட்டினால் ஒன்றிரண்டு காயாவது சிக்கும், (நான் கையை  நீட்டியபொழுது இரண்டுதான் கிடைத்தது) அந்த அளவிற்கு கொத்துக்கொத்தாய் இருபுறமும் மாம்பழங்கள் மற்றும் எலுமிச்சை மரங்கள். இங்கும் ஓரளவிற்கு கூட்டம் இருக்கவே செய்தது, ஆனால் கும்பக்கரையை பொறுத்தவரை முற்றிலும் பராமரிப்பற்றுக் கிடக்கிறது. வழி நெடுக பாட்டில்கள், செருப்பில்லாமல் மலை ஏற முயன்றாலோ, ஆற்றிலோ அருவியிலோ குளிக்க முயன்றாலோ, சர்வ நிச்சயமாக கால்கள் பதமாவது உறுதி. இருந்தும் ஆறு ஓடும் ஊரில் வாழ்பவர்கள் வரம் வாங்கியவர்கள். குளித்தால் அசதி நீங்கி புத்துணர்ச்சியோடு இருக்கலாம் என்று சொல்வார்கள் ஆனால் இரண்டு நாட்களாய் குளித்து குளித்தே அசதியானோம். அவ்வளவு நீர்நிலைகள். அருவி, ஆறு, குட்டை, குளம், ஏரி, வாய்க்கால், ஓடை என எல்லா வடிவங்களிலும் நீர். உபயம் வைகை ஆறு. நல்ல சுவையான தண்ணீர். 

இந்த ஒட்டுமொத்த ஊர் சுற்றலுக்குமாய் சேர்த்து, இன்னுமொரு ரசனையான அனுபவம். கும்பகரையில் மலையேறும்போது ஒரு தேவதையைப் பார்த்தேன். அவள் குளித்துவிட்டு ஈரத்தலைமுடியுடன் கீழே இறங்குகிறாள். என்னால் இரண்டு பதிவுகள் எழுதும் வரை அவளை வர்ணிக்க முடியும், இருந்தாலும் தேவதையை உங்கள் கற்பனைக்கே விடுகிறேன். நாங்கள் பார்த்தோம், பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம். அவளை பார்க்கிறோம் என்றதும், மெல்ல எட்டிப்பார்க்கும் கர்வத்தோடு ஒரு சிரிப்பு சிரித்தாள். நண்பர்கள் ஊர் வந்துடுச்சுடான்னு எழுப்பிவிட்டபோதுதான் சுயநினைவிற்கே வந்தேன்.ஊப்ஸ்...... :-)