கிறுக்கல்கள் 51

என் சன்னல்களை

திறந்து வைத்துவிட்டு,

உன்னைக் காணாத

ஒரு நீண்ட பகலின்

நடுவில் அமர்ந்திருக்கிறேன்,

எப்பொழுதும் போல,

ஏமாற்றத்தோடு.

மெல்ல மெல்ல

உருமாறிக்கொண்டிருக்கிறது, பகல்.

ஹோ’வென ஓடித்திரியும் காற்றில்

அறைந்து சாத்தப்படுகிறது சன்னல்கள்.

வேகமாய்க் கூடடைகின்றன,

பனைமரக் கிளிகள்.

சட்டெனப் பிடிக்கிறது மழை.

ஒவ்வொரு துளியையும்

வறண்ட நாவினால்

உறிஞ்சிக் குடித்த மண்,

பின் மணக்கிறது,

மண்ணோடு சுவரும்,

சுவர்கள் சூழ்ந்த தெருவும்.

பின் நானும்.

மழை நின்ற பொழுதுகளின் ஈரம்,

பகல் தாண்டி, மண் தாண்டி,

சுவரையும் தெருவையும் தாண்டி

மனிதர்களுக்குள்ளும்,

ஈரம் விதைத்துப்போகிறது.

ஏன், மழைக்குப் பிந்தைய

உரையாடல்கள்கூட

உனக்குப் பிந்தைய

என் வாழ்க்கையைப் போல,

குளிர்மையேறியே கிடக்கின்றன.

திறந்து வைத்த சாளரம் வழியாய்,

மழையைப் பொழிகிறாய் நீ,

மழையாய்ப் பொழிகிறாய் நீ.

மழையைப்போலே,

வருவதும் போவதும்தான்

வாழ்க்கையென

நீ வந்துபோவதிலேயே

சொல்லிக்கொடுக்கிறாய்.

நீ சொல்லிக்கொடுத்தபடி

எப்பொழுதும்போல,

உனைக் காணாத ஏக்கத்தை

மழை கண்டு போக்கிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

Post Comment