கால் முளைத்த கனவு........


எழுத்தாளர்களை சந்திப்பது என்பது எப்பொழுதுமே நிறைய சவால்களையும், ஆச்சர்யங்களையும் உள்ளடக்கியதாகவே இருக்கிறது. முதன்முதலில் ஒரு எழுத்தாளரைத் தேடிச்சென்று சந்தித்தேன், ஆனால் அந்த சம்பவம், மிகவும் மோசமானதாக அமைந்துபோனது என் துரதிஸ்டமே. பின் எப்போதும், எழுத்தாளருக்கும் அவருடைய எழுத்துக்களுக்கும் இடையே உள்ள வேற்றுமைகளே முன்னே வந்து நிற்க, அதன் பிறகு எழுத்தாளர்களை தேடிச் சென்று சந்திப்பதை ஒதுக்கியே வைத்திருந்தேன்.

பிரிதொரு நாள், கல்யாண்ஜியை சந்தித்தேன். எழுத்தாளர் எனும் பிம்பத்தை உடைத்தெறிந்தார். ரத்தமும் சதையுமாய் மனிதராகத் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார். சொல்லப்போனால் அவருடைய எழுத்துக்கள் பற்றிகூட பேசவில்லை. நெடுநாள் பழகிய மனிதரோடு பேசுவதுபோல கையைப்பிடித்துக்கொண்டு வெளியிலுள்ள அரசமரத்தின் இலைகள் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தோம். வண்ணதாசனோடு பேசிக்கொண்டிருந்தது அவரை வாசிப்பது போலவே இருந்தது. மீண்டும் தொடர்ந்து, இலக்கியக் கூட்டங்களிலும், புத்தகத் திருவிழாக்களிலும் எழுத்தாளர்களை தேடித்தேடி சந்திக்க ஆரம்பித்தேன்.

ஆனால் எப்பொழுது சந்தித்தாலும் இரண்டு நிமிடங்களுக்கு மேல் எதுவும் பேசிவிட முடியாதபடிக்காகவே அமைந்தது, எனக்கும் என் ஆதர்ஸ எழுத்தாளரான எஸ்.ராவிற்கும் இடையேயான எந்த ஒரு சந்திப்பும்.

நெடுங்குருதி நாவலைப் பற்றிய என் பதிவில் எழுதியிருந்த கட்டுரையை வாசித்த நண்பர்கள் வெயிலானும், கா.பாவும், இந்தக் கட்டுரையை அவருக்கே அனுப்பி வையுங்கள் என்று சொன்னார்கள். பின் அந்த கட்டுரையை எஸ்.ராவிற்கு அனுப்பியிருந்தேன்.   

“ஒரு எழுத்தை இவ்வளவு பொறுமையாக வாசித்து, பின் அதை நுட்பமாக பதிவும் செய்திருக்கிறீர்கள், நன்றி. ஒரு எழுத்தாளனுக்கு இதைவிட என்ன பெரிய சந்தோசம் இருந்துவிட முடியும், உங்களை சந்திக்க வேண்டும் முரளிஎன்று பதிலனுப்பியிருந்தார். 

வாசிப்பு, எழுத்து என பல கதவுகளை எனக்குள்ளாக திறந்து வைத்த ஒரு மனிதர், சேர்ந்தார்ப்போல ஒரு அரைமணி நேரம் பேசிக்கொண்டிருக்க முடியுமாவெனவெல்லாம் யோசித்துக்கொண்டிருந்த, மனதில் மானசீகமாக ஒரு குருவினைப்போலக் கருதிக்கொண்டிருந்த ஒரு மனிதரிடமிருந்து இப்படி ஒரு மெயில், பதிலாக வருகிறது. இதைப் படித்துவிட்டு நான் மிகவும் சந்தோசமாக உணர்ந்தேன் என்று சொன்னால் நீங்களே அடிக்க வருவீர்கள். முடிந்தால் என் மகிழ்ச்சியை அளவிட்டுக்கொள்ளுங்கள்...

“சார், நீங்க இங்க வருவதாக குறிப்பிட்ட அந்த நாட்களில் உங்களுக்கு இங்கு ஏதும் விழாவோ, கூட்டமோ இருக்கின்றதா? எனக் கொஞ்சமும் நம்ப முடியாமல் கேட்டேன்.  

இல்லை. முரளி, உங்களையும் இன்னும் சில நண்பர்களையும் சந்திக்க வேண்டும் அவ்வளவுதான்என்றார். 

அவ்வளவுதான் என்றால் அவ்வளவு மட்டுமா? அவ்வளவும்தான். 
---------------------------------------------------------------

உடனடியாக சேர்தள நண்பர்களோடு கலந்தாலோசித்து, எட்டுத்திக்கும் எனும் தலைப்பில் வாசக சந்திப்பிற்கு திட்டமிட்டோம். நாங்கள் அவர் இங்கிருக்கும் இரண்டு நாட்களுக்குமென சில நிகழ்ச்சிகளைத் திட்டமிட்டிருந்தோம். ஆனால் நடந்ததே வேறு. அவர் தன் பயணக்கட்டுரைகளில் குறிப்பிடுவதுபோல, திசைத்தடை இன்றி நகர்ந்து கொண்டேயிருந்தார். ஒருவழியாக அவரது வழியில் பயணிக்கத் தொடங்கவே மதியமாகி விட்டது. இப்படி மனம்போன போக்கில் வாழ்வதென்பது, ஒருவரம். அந்த வகையில் ராமகிருஷ்ணன் வரம் வாங்கி வந்தவர்தான். முதலில் அவரோடு பேசுவதில் நிறைய சிரமங்கள் இருந்தது. ஒரு வித மிரட்சியுடன் கட்டிலின் விளிம்பில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அந்தத் தயக்கத்தை அறிந்தவராய், மெல்ல தன்னுடைய இயல்பான பேச்சால் அந்த தயக்கத்தை மெல்ல தளர்த்திக்கொண்டே வந்தார். என்னுடைய அலுவலகத்திற்கு வந்திருந்தார், ஒரு மணிநேரம் எங்கே அமர்ந்து எழுதுவீர்கள் என்பது வரை கேட்டார். அவருக்காக வரைந்து வைத்திருந்த அவருடைய ஓவியத்தை கொடுத்தேன்.   நீங்களே வரைந்ததா? என்று ஆச்சர்யத்துடன் கேட்டு, நல்லா வரைந்திருப்பதாக சொல்லி பெற்றுக்கொண்டார். அதன் பின்  ஒரு கட்டத்தில் வெகு இயல்பாக அவரோடு பேச முடிந்தது. கிட்டத்தட்ட மற்ற நண்பர்களுக்கும் இதேபோல ஒவ்வொரு அனுபவம். 


அன்னூரில் உள்ள ஊராட்சி ஒன்றிய துவக்கப்பள்ளியின் இரண்டு ஆசிரியர்களின் முயற்சியால் ஒரு சர்வதேச தரமிக்க ஒரு வகுப்பறையை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள், அங்கு சென்று நம்மால் அவர்களுக்கு ஏதும் செய்ய முடிகிறதாவென பார்க்கலாம், என்றார். எனக்கு கதிர் அண்ணாவின் பதிவில் படித்ததிலிருந்து அவரை சந்திக்கும் ஆவல் இருந்தது. நான், எஸ்.ரா, ரவி, அருண் (இருவரும் நாளைய இயக்குனர்கள்) என நான்கு பேராக சென்றோம்.


அருமையான மதியம் அது, உண்மையாக நீண்ட நாட்களுக்குப்பிறகு இத்தனைக் குழந்தைகளோடு பொழுதைப்போக்கினேன். ஒவ்வொரு குழந்தைகளையும் கதை சொல்ல சொல்லி, குழந்தைகளோடு குழந்தைகளாக சேர்ந்து அமர்ந்துகொண்டு கதை கேட்கத் தொடங்கினார். அழகாக, இதுவரை கேட்டிராத பல கதைகளை குழந்தை மொழியில் கேட்டுக்கொண்டிருந்தோம். பிறகு அவர் ஒரு கதை சொன்னார், குழந்தைகளுக்காக பிரத்யேகமாய். பேசும் தக்காளிக்கதை. தன்னை ஒரு எழுத்தாளனாக அறிமுகம் செய்துகொள்வதைவிட ஒரு கதைசொல்லியென அறிமுகம் செய்துகொள்வதிலேயே, மிகவும் மகிழ்வாக உணர்கிறேன் எனப் பேசிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது சொல்லியிருந்தார். அது எவ்வளவு நிஜம், என்பதை அவரிடம் கதை கேட்கும்பொழுதுதான் உணரமுடியும். 

கிட்டத்தட்ட ஒரு குழந்தையைப்போல ஒரு உடல்மொழியோடு, லயமாக சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். ஊருக்கு யாரெல்லாம் போனாங்க? என்று அவர் கேட்டதும், கழுதை, கழுதை மேல தக்காளி, தக்காளி மேல எறும்பு என்று ஒட்டுமொத்தக் குழந்தைகளோடு நானும், நண்பர்களும், ஏன் அந்த இரு ஆசிரியர்களும் சேர்ந்து சொன்னோம். 

இந்தப் பள்ளியைப்பற்றிய எஸ்.ராவின் கட்டுரை

பின் மீண்டும் திருப்பூர் வந்து சேர்ந்தபின்னர், செந்திலின் ஆலோசனையின் பேரில் சுக்ரீஸ்வர்ர் கோவிலுக்கு சென்றோம். அங்கும் நிறைய பேசினோம். சோழர்கள் கால கோவில் என்பதோடு மட்டுமில்லாமல் அவர்களால், அவர்களுடைய கட்டிடமுறையில் வடிவமைக்கப்பட்டு ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பாக கட்டப்பட்ட கோவில், அது. எனவே எங்களுக்கு அங்கு பேசுவதற்கு ஆயிரம் வருடக்கதை இருந்தது.


தொடர்ந்து இரவு உணவு முடித்துவிட்டு, சினிமாவிற்கு செல்லலாமா? என்றார். இல்லை, நாம் பேசிக்கொண்டிருக்கலாமே என்றோம் அனைவரும். சரி, அப்படியானால் பேசுவோம். என்று தொடர்ந்தார். பயணம், இசை, சினிமாவென ஆரம்பித்த எங்கள் உரையாடல் செல்வம், திரு மற்றும் சிவாவின் புண்ணியத்தில் இலக்கியம் நோக்கி பயணித்தது. ஜெ.மோ. சு.ரா, கி.ரா, பாலா, ரஜினி, கவுண்டமணி என பலதரப்பட்ட ஆளுமைகளைப் பற்றி அறியாத பல விஷயங்களை அவர் சொல்ல ஆச்சர்யம் குறையாமல் கேட்டுக்கொண்டிருந்தோம். உரையாடல் சுவாரஸ்யம் கூடிக்கொண்டேயிருக்க இரவு மணியாவது தெரியாமல், பேசிக்கொண்டிருந்தோம். எதேச்சையாக மணியைப் பார்க்க 2.30 மணிக்கு மேலாகியிருந்தது. 


அடுத்தநாளும் அவருடனே சுற்றிக்கொண்டிருந்தேன், திருப்பூரில் ஆயத்த ஆடைகளின் உற்பத்தி முறைகளை, திருப்பூர் சந்தித்து வரும் பொருளாதார சிக்கல்களையும் அதை கூறுகளை ஒரு எழுத்தாளராக அவருக்கு சுட்டிக்காட்ட விரும்பினோம். அதன்படி நண்பர்கள் சாமி மற்றும் அருணாச்சலம் அவர்களின் தொழிற்சாலைக்கு அழைத்துச் சென்று சுற்றிக்காட்டினோம். உலகின் தலைசிறந்த ஆடை விற்பனையாளர்களுக்கென இங்கே தயாரிக்கப்படும் ஆடைகளையும், அதன்பின் உள்ள தொழிலாளர்கள் நிலையையும் பற்றிப்பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

பின்னர் வாசகர் சந்திப்பிற்கு நேரமாகிக்கொண்டிருந்ததால், அங்கிருந்து கிளம்பி கூட்டம் நடக்குமிடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தோம். ஒரு முப்பது பேர் வரை வருவார்கள் எனத்திட்டமிட்டிருந்தோம். ஆனால், எழுபதுபேர் வந்திருந்தார்கள். எட்டுத்திக்கும் எனும் தலைப்பில் பயணங்கள் குறித்து எஸ்.ராவை பேசக்கேட்டிருந்தோம். ஏனெனில் தீவிர இலக்கிய கலந்துரையாடல் என்பது குறிப்பிட்ட சில நண்பர்களோடு நடத்த முடியும், இப்படி பலதரப்பட்ட மக்களோடு சந்திக்கும் பொழுது உரையாடல் சுவாரஸ்யம் கருதி இந்த தலைப்பை தேர்ந்தெடுத்தோம். ஒண்ணரை மணிநேரம் அதே தலைப்பில் பேசினார். பின் வாசகர்களோடான கலந்துரையாடல் நடந்தது. ஆனால் வந்திருந்த பல வாசகர்கள், யாமம், உபபாண்டவம் என இலக்கியம் குறித்தும் கேள்விகள் எழுப்பியதில் மகிழ்ச்சி.

இந்தியாவில் இலக்கியத்திற்கென கொடுக்கப்படும் விருதுகளில், ஒரு உயரிய விருதான தாகூர் விருதினை பெற்ற எஸ்.ராவிற்கு விழாவில் சேர்தளம் சார்பாக ஏதாவது ஒரு நினைவு பரிசு கொடுக்க முடிவெடுத்து நண்பர்.ஆதவாவின் அப்பா, ஓவியர்.வீரப்பன் அவர்கள் வரைந்த ஓவியத்தைப் பரிசாகக் கொடுக்க முடிவெடுத்தோம். வீரப்பன் ஐயா அவர்களே, தனது ஓவியத்தை பரிசளிக்க விழா நிறைவடைந்தது. 


அமெரிக்காவிலிருந்து ராகவன் எனும் நண்பர் தொடர்புகொண்டு இந்த நிகழ்ச்சியை நான் நேரலையாக இணையத்தில் தொகுக்க விரும்புகிறேன், எனக்கு உதவமுடியுமாவென அழைத்திருந்தார். அவருடைய ஆர்வமான பங்கேற்பால், நிகழ்ச்சி முழுவதையும் நேரடியாகவும் இணையத்தில் கேட்க முடிந்தது, நன்றி ராகவன். இந்த விழாவில் எஸ்.ராவின் உரையை கேட்க இங்கே சொடுக்குங்கள்.  

நிறைய பாராட்டுக்கள், ஆலோசனைகள். வந்திருந்த அனைவரும் மிகவும் மகிழ்ச்சியோடு சொன்ன விஷயம், ரொம்ப நன்றிங்க இந்த எளிமையான சந்திப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்ததற்காகஎன்பதுதான். எனக்கும் அப்படித்தான். ஏதோ மிகப்பெரிய ஒரு விஷயத்தை வெற்றிகரமாக செய்துமுடித்து விட்ட திருப்தி இருந்தது.

இரவு உணவை முடித்துக்கொண்டு, ரயில் நிலையத்தில் அவரை வழியனுப்ப சென்றோம். கிளம்பும்போது எஸ்.ரா சொன்னார், கடுமையான பணிச்சுமைக்கிடையேதான் இங்கே வந்தேன். ஆனால், உண்மையிலேயே இரண்டு நாள் எப்படிப் போனது என்று தெரியவில்லை, முதலில் என்மேலிருக்கும் பிரமிப்பின் காரணமாய் சற்று விலகியிருந்த அனைவரும், மெல்ல மெல்ல ஒரு நெடுநாள் தோழனைப்போல என்னோடு பழகியது, மிக்க மகிழ்ச்சி. இனி திருப்பூருக்கு எப்ப வேணாலும் கூப்பிடுங்க, என்று.

மாலையில் பேசிக்கொண்டிருந்த போது, சுந்தர ராமசாமி மீது தனக்கு இருக்கும் மரியாதையைப் பற்றி சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். என்றாவது ஒருநாள் நான் அறியக்கூடிய எழுத்தாளனாய் ஆன பிறகு இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்று ஒரு பிம்பத்தை மனதிற்குள் விதைத்துப்போனவர், சு.ரா. என்று சொன்னார். எனக்கும் அப்படித்தான். எழுத்தாளனாய் அல்ல, ஒரு மனிதனாய் இப்படித்தான் இருக்கவேண்டுமென முடிவெடுத்துக்கொண்டேன்.

எஸ்.ரா என்கிற ஒரு மனிதனை சந்தித்த மகிழ்ச்சி ததும்ப, ரயில் கிளம்பியதும், மனமில்லாமல் திரும்பி வந்தேன். நண்பர் ஒருவர் கேட்டார்,
என்னப்பா? ரெண்டு நாளா எஸ்.ராவோடயே சுத்திட்டியே, எஸ்.ரா போரடிச்சிட்டாரா? என்றார். கொஞ்ச நேரம் யோசித்துவிட்டு சொன்னேன், “ஆமால்ல, ரெண்டு நாள் ஆயிடுச்சுல்ல” 


இந்த நிமிடம் வரை கனவுபோலவே இருக்கிறது. என் கனவுகளுக்கு மெல்ல கால் முளைத்து என்னை நோக்கி நகரத் தொடங்கியிருக்கிறது. எல்லாக் கனவுகளும் கைக்கெட்டும் தூரத்தில்..