கிறுக்கல்கள் 52

காதல் வரும் காலம்.....

எல்லோரையும் போல,

நாமும் தனித்தனியாய்

தெரிந்து வைத்திருந்தாலும்

சொல்லாமலேயே

வளர்த்தி வைத்திருந்தோம்

மனதிற்குள்ளாக,

நம் காதலை.

எப்பதாண்டா சொல்லப்போற?

எனும் தோழியின் கேள்விக்கு,

அவளுக்குப் பிடிக்கும் முன் 

எனக்கு என்னைப் பிடிக்கனும்,

அப்ப ஒரு தைரியம் வரும்,

அப்ப சொல்வேன், என்றேன்.

உன்னையும் என்னையும்

ஒன்றாய்ப் பார்த்த

கோமதி அக்காவின்,

“யார்ரா பொண்ணு?” எனும்

கிண்டல் தொணிக்கும் கேள்விக்கு,

“எதிர் வீட்டுப் பெண்” என்றேன்.

பொதுவாக.

நான் எதிர் வீட்டுப்பெண், மட்டும்தானா?

என்பதுபோல நீ பார்க்கையில்

கொஞ்சமும்,

உச்சி வெயிலில்

வீடு திரும்பும் உன் அப்பாவிற்கு

தண்ணீர் கொடுத்துத் திரும்பும்போது

கூப்பிட்டது போல இருந்ததெனத் 

திரும்பிப் பார்க்கும்பொழுது,

கூப்பிடப்போவது போல

இருக்கும் உன் அப்பாவின்

முகம் மாதிரியே,
உனக்கும் ஒரு களை இருக்குடான்னு

அம்மா சொன்னபோது.

கொஞ்சமுமாய் தைரியம் வந்தது.

இன்று சொல்லிவிடுவதென

முடிவெடுத்த ஒருநாளில்,

நீயாக வந்தாய் வீட்டிற்கு.

“ரொம்ப நாளா ஒருத்தனைக்

காதலிக்கிறேன், நான்” என்றாய்.

“இருக்கட்டும்,

அதை என்னிடம், ஏன்...” என்றேன்.

“அது நீதானாவெனக்

கேட்டுப் போகவே வந்தேன்” என்கிறாய்.

நீ சிந்திய வெட்கத்தில்

கரையத்தொடங்கிற்று என் தயக்கம்

இனி எழுத ஒன்றும் இல்லை.

Post Comment