நெய்தல் பழம்


குழந்தையில் ரசித்ததுதான் கடல், சிறுவயதில் கடல் காற்று சுவாசித்து வாழ்ந்தவன்தான் நானும். புயல்சின்னங்களையும், நெடுமழை பற்றிய அறிவிப்புகளும் படித்துதான் வளர்ந்திருக்கிறேன். நினைத்த பொழுதுகளில் சங்குபொறுக்கி விளையாட முடிந்தது. ஆனால் இப்பொழுது கடல், என்னிடமிருந்து மிகத் தொலைவில் இன்னமும் குழந்தைகளுக்கான சங்குகளை அள்ளி கரையில் தெளித்தபடியேதான் இருக்கிறது. பால்யத்தில் நெருங்கி அலையாடிய கடல் இன்று காலெட்டாத தூரத்தில் பரந்து கிடக்கிறது. ஆனால் இன்றும் கடலை நினைக்கும் பொழுதெல்லாம் குழந்தையாய் மாறும் மனம் வாய்த்திருப்பதில் மகிழ்ச்சிதான்.

     கடல் ஒரு அதிசயம், அதிசயம் என்பதைவிட அதிசயத்தின் கிடங்கு. ஒவ்வொரு காலகட்டங்களிலும் தனக்கான ரகசியங்களை தனக்குள்ளாகவே சேர்த்துக்கொண்டே போவதில் கடல் ஒரு மூர்க்கமான தாத்தாவைப்போல. வயதான பெரியவர்களைப் பார்க்கும்பொழுது அவர்கள்,  தனக்குள்ளாகவோ அல்லது செடியிடமோ, ஆடுகளிடமோ, வானத்திடமோ சமயங்களில் சுவரிடமோ கூட ஏதாவது பேசிக்கொண்டேயிருப்பார்கள். போலவோ கடலும் அலைகளின் வழியாக, நெருடும் மணல்களின் வழியாக தன்னை ஸ்பர்சிக்கும் எந்த கால்களிடமும் தன் ரகசியங்களை முனுமுனுத்தபடியே இருக்கின்றது. அப்படி எந்தப் பெரியவர்களின் பேச்சும் ஆரம்பத்தில் புலம்பலாகவே படும், நாமாக அதைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கும் பொழுதே அவை கதைகளாக நம்மை வந்தடைகிறது. அதுபோலவேதான் கடலும், சப்தங்களை சதா முனுமுனுத்தபடியே இருந்தாலும் அது ஒரு போதும் தன் ரகசிங்களை புரியச்செய்வதில்லை.

கடலின் குரல் என்றைக்கும் ஓய்வதேயில்லை, தான் உயிரோடிப்பதை கனைத்து உணர்த்தும் பெரியவர்கள் போல ஓயாது அடிக்கும் அலையினூடாக தனது இறுப்பை கடல் உணர்த்திக் கொண்டேயிருக்கிறது. கடல் நம்மிடம் கடத்தவிரும்பும் செய்திகளை கடல் மொழி அறிந்தவர்களால் எளிதாக உணர்ந்துகொள்ள முடிகிறது. அப்படி ஒரு மனிதரை சமீபத்தில் சந்திக்க நேர்ந்தது. சமீபத்தில் கடல் பார்க்கச் சென்றிருந்தேன்.


அழகான மாலை நேரத்தில் கடலைப் பார்க்க வரும் மக்களின் முகங்களை கவனித்திருக்கிறீர்களா? கடல் பார்ப்பதைவிட அழகு களிப்பும் கொண்டாட்டமுமாய் மழலை படிந்த முகங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது. அப்படி மனிதர்களையும் கடலையும் சேர்த்து ரசித்தபடியே அன்றைய முழு இரவையும் கடலோடு களித்துவிட நினைத்திருந்தேன். மேலும்  Message in Bottle  படம் பார்த்ததிலிருந்து எங்கு கடல் பார்த்தாலும் காலி புட்டியில் பணமோ கடிதமோ வைத்து கடலில் எறிவதை வழக்கமாக வைத்திருக்கிறேன். என்னுடைய குறிப்பு என்றேனும் ஒருநாள் எனக்கே எங்காவது கிடைக்கலாம் அல்லது யாரேனும் ஒருவரை சென்றடையலாம், அதன் மூலம் ஒரு சிறு நட்பு கிடைக்கலாம், கிடைக்காமலும் போகலாம், இப்படிப்பட்ட லாம்களுக்காக இன்னமும் எறிந்துகொண்டுதான் இருக்கிறேன்.

அப்பொழுது கடலோடு பேசிக்கொண்டிருந்த ஒரு மனிதரை சந்திக்க சேர்ந்தது. முதலில் அவர் ஏதோ அலைபேசியில் பேசிக்கொண்டிக்கிறார் என்றே என் அறிவியல் மூளைக்கு எட்டியது, ஆனால் அவர் குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்திருந்தபடி சர்வ நிச்சயமாக அலையோடுதான் பேசிக்கொண்டிருந்தார் என்பதை அவரை நெருங்கி நடக்கும் பொழுதுதான் கவனித்தேன். அவரை அவ்வளவு எளிதாக கடந்து சென்றுவிட முடியவில்லை. நின்று சிறிது நேரம் அவரையே பார்த்தபடியிருந்தேன். அவரிடம் பேசலாமாவென யோசித்தபடியே நின்றிருந்தேன். மொழி பிரச்சனையின் காரணமாய், அவருடம் பேச்சைத் துவங்கமுடியாமல் அமைதியாய் அவரையும் கடலையும் பார்ப்பதுவுமாய் இருந்தேன்.

ஒருவழியாய் “என்ன வேணும்?என்பதுபோல ஒரு பார்வை பார்த்தார். நான் ஒரு தமிழ் பதிவர். என்னை பாதித்த விஷயங்களை, எனக்கு சந்தோசம் தரக்கூடிய விசயங்களை என் எழுத்தின் மூலம் பதிவு செய்துகொள்வேன். உங்களைப்போன்ற ஒரு மனிதரை நான் ஒரு கட்டுரையில் வாசித்திருக்கிறேன். அதனால் உங்களோடு பேச வேண்டும் போல் இருந்தது, உங்கள் மொழி தெரியாததால் யோசித்தபடியே நின்றிருந்தேன் என்று எனக்குத் தெரிந்த மலையாளத்தில் கொட்டினேன். சிரித்துக்கொண்டே “இவ முன்னாடி எல்லாருக்கும் ஒரு மொழிதான் என்றவர் மேலும்  என்னைப் போன்ற கதாப்பாத்திரமா? என்ன கதை? என்றார். நல்ல வேளையாய் நான் படித்த கதை இவருடையதில்லை.

இவர் ஒரு வயதான மீனவர். உடல் சுகவீனம் காரணமாக மீன்பிடிப்பதை விட்டுவிட்டவர், இளம் மீனவர்களுக்கு ஒரு குருபோல லாவகங்களை கற்றுக்கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார். இதுபோன்ற மாலை நேரங்களில் மற்ற மீனவர்களுடன் தன் அனுபவங்களை பகிர்ந்துகொண்டிருப்பார் என்றும் யாரும் இல்லாத நேரங்களில் எப்பொழுதும்போல கடலோடு மட்டுமாய்ப் பேசிக்கொண்டிருப்பார் என்றும் சொன்னார். மேலும்  “இப்படி தனியாக பேசிக்கொண்டிருக்கும் என்னைப் பார்த்தால் உங்களுக்கு பைத்தியமாக தோன்றவில்லையா? இங்கே அனேகம் சிறுவர்கள் ( சிறுவர்கள் என்று அவர் சொன்னது இளம்மீனவர்களை) என்னை அப்படித்தான் சொல்கிறார்கள்என்றார்.  “இல்லை, நிச்சயமாக எனக்கு அப்படித்தோன்றவில்லை, ஆனால் ஒருவேளை அந்த கட்டுரையை நான் வாசிக்காது கடந்துபோயிருந்தால் அப்படி யோசித்திருக்க  சாத்தியமிருக்கிறதுஎன்றேன். பலமாக சிரித்துக்கொண்டார் பின் “எங்கேயோ இருக்கும் ஒருவர் என்னுடைய இந்த நிமிடத்தை இப்படி சாத்தியப்படுத்தியிருக்கிறார்”  என்றார்.

பச்சை மிளகாய் அறிந்து போட்ட உப்பு நீரில் வேகவைத்த பெரிய மலை நெல்லிக்காயும் (எல்லா இடங்களிலும் இப்படிக் குறிப்பிடமுடியாதென நான் வைத்த பெயர்தான் நெய்தல் பழம்) இப்படி , ஏதோவொரு கிழங்கு ஒன்றும் தின்னக் கொடுத்தார். அருமையாக இருந்தது, இரண்டிற்குமான சுவை. அதிலும் நெய்தல்பழ நெல்லிக்காய், ஆஹா ரகம். 

“முப்பத்தைந்து கடல் மைல்களுக்கு மேலாக கடலுக்குள் பயணம் செய்துவிட்டு மீன்கிடைக்காமல் வெறுங்கையோடு திரும்பும் நாட்கள்தான் ஒரு மீனவனின் மிகமோசமான நாட்களாக இருக்கும், எனக்கும் அப்படி வாய்த்திருக்கிறது. வெற்றுப் படகோடு கரையேறக்கூடாது என்கிற நிலையில், கொண்டு வந்த உணவுப்பொருட்கள் எல்லாம் தீர்ந்துபோய்விட்ட நிலையில், இன்னொருமொரு இரவுப் போராடிப்பார்த்துவிடலாமென நினைத்துக் காத்திருக்கும் பொழுதுகளின் சுமையை, மண்ணில் வாழும் மனிதர்கள் அறிந்திருக்க நியாயமில்லை என்றார்.

மீன்களின் வகைகளையும், ஒவ்வொரு வகை மீனின் குணாதிசயங்களையும், அவற்றை பிடிப்பது பற்றிய வெவ்வேறு வழிமுறைகளையும் சொல்லிக்கொண்டே வந்தார். அதிலும் பெரிய மீன்கள் பிடிபட்டபின்னர் தப்பிக்க எடுத்துக்கொள்ளும் முயற்சியைப் பற்றி அவர் சொன்னது அத்துனை சுவாரஸ்யம். எனக்கு கிழவனும் கடலும் நாவலையும், ஆழிசூழ் உலகு நாவலையும் என் முன் அமர்ந்து இவர் வாசித்துக்காட்டியது போல இருந்தது. அவர் சொன்னதை வைத்து என்னால் சுவாரஸ்யமாக ஒரு ஐம்பது பக்கக் கட்டுரையையாவது சுவாரஸ்யமாக எழுதியிருக்க முடியும். என்னுடைய துரதிஸ்டம் எனக்கு அவ்வளவு நினைவாற்றல் கிடையாது. இருக்கட்டும் பரவாயில்லை. அந்தோணிராஜ் என்னும் ஒரு திறமையான மீனவனைச் சந்தித்த மட்டிலும் மகிழ்ச்சி. மேலும் வாழ்க்கையில் மறக்கவியாலாத இரவுகளில் ஒன்றாக அந்த இரவும் ஆகிவிட்டது.

பெளர்ணமி நிலா பார்த்துக்கொண்டு பொங்கும் கடலில் கால் நனைத்துக்கொண்டு கதை கேட்பது, எவ்வளவு சுகம் என்பது அனுபவித்திருப்பவர்களுக்கே வெளிச்சம். அவர் பேசியதில் நிறைய தன்னைத் தானே பெருமையாகப் பேசிக்கொண்டது போல இருந்தாலும், எனக்கு ஒரு வயதான போர்வீரனின் போர்க்குறிப்பை வாசித்து முடித்ததுபோலதான் இருந்தது. அந்த பெருமை அவருக்கு தேவையானதுதான்.  ஒரு கட்டத்தில் எனக்கு அழைப்பு வர பிரிய மனமில்லாமல் கிளம்பினேன். கிளம்பும்போது அவரிடம் மறுபடியும் இங்கே வந்தால் உங்களை எப்படி சந்திப்பது? என்று கேட்டேன்.  “இது வடூவக்கோடு, இங்கே இருக்கும் நூறு குடும்பங்களில் நானும் ஒருவன், ஆண்டனிவீடு எது? என்று கேட்டால் யாரும் சொல்வார்கள். இருந்தால் பார்க்கலாம், இல்லைன்னா மேட்டுல (கல்லறையில்) பூவைப்போட்டுட்டுப் போங்கஎன்றார். நான் கிழக்கே நீட்டிய கையோடு கடல்ல போடுறேன், என்றேன். சிரித்துக்கொண்டே விடைபெற்று வந்தேன்.

அறைக்குத்திரும்பிய பின் கிழவனும் கடலும் நாவலை வாசித்த அல்லது THE OLD MAN AND SEA படத்தைப் பார்த்த நண்பர்கள் யாரும் உடனிருந்தால் அதைப்பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கலாம் என்று மிகவும் ஆவலாக இருந்தது. அப்படியாரும் உடனில்லை, ஒரு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்துக்கொண்டு கடலில் கால் நனைக்க கிளம்பினேன். அன்றைய என் பேஸ்புக்கில் ஸ்டேட்டஸ் “முழுநிலா நாளில் அறிமுகமற்ற ஆக்ரோஷமான அலைகளைப் பார்த்தபடி எவ்வளவு நேரம் வேண்டுமானாலும் அமர்ந்திருக்க முடியுமென்றே தோன்றுகிறது



உடையாதவொரு
கண்ணாடி சீசாவைக்
குழந்தைக்கு பொம்மையாய்,
உருட்டிக் கரைசேர்க்கிறது
அலை,
அள்ளிச் செல்லும்
மழலையின் கையில்
குழந்தைக் கடல்
    -முரளிகுமார் பத்மநாபன்