ஒன்று குறைந்தாலும்......


சுஹுவாங், சீனாவில் ஒரு சிறிய மலைக்கிராமம். அதிகபட்சம் இருநூறு குடும்பங்கள் வசிக்கிற ஒரு கிராமம். அந்த கிராமத்தின் 30 மாணவ, மாணவியர் படிக்கிற ஒரு நடுநிலைப் பள்ளிக்கூடத்தின் ஒரே ஆசிரியர் காவ் எம்மான். அவருடைய தாயாருக்கு உடல்நலம் குறைவாக இருப்பதால் ஒரு மாதம் விடுப்பு தேவைப்படுகிறது. ஆனால் பொருளாதாரத்தில் மிகவும் பின்தங்கியுள்ள அந்தக் கிராமத்தில் ஆசிரியர் காவின் வற்புறுத்தலின் பேரில்தான் அந்த குழந்தைகள் அங்கே படித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இருந்தும் பலநேரங்களில் குழந்தைகளை அருகிலுள்ள ஏதாவது ஒரு நகரத்திற்கு வேலைக்கு அனுப்புவதும் நடந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது.
அப்படியான ஒரு சூழலில் ஒரு மாதம் விடுப்பு எடுத்தால் அனேகமாக அத்தனை குழந்தைகளும் வேலைக்கு சென்றுவிடக்கூடும் என்று கருதுகிறார். அதனால் ஒரு மாதத்திற்கு ஒரு மாற்று ஆசிரியரை நியமனம் செய்ய முடிவெடுத்து, கிராம அதிகாரியிடம் உதவி கேட்கிறார். கிராம அதிகாரி தனக்கு தெரிந்த ஒரு ஊரிலிருந்து பதிமூன்று வயது வேய் மின்ஷி-யை அழைத்து வருகிறார். அவளும் குடும்ப சூழ்நிலை காரணமாக உயர்கல்வியை முடிக்க முடியாத ஒரு மாணவிதான்.
ஆசிரியர் காவ், அவளோடு பேசும் பொழுது அவள், உயர்கல்வி முடித்திராதவள் என்பதை தெரிந்து கொள்கிறார். இருந்தும் அவருக்கு உடனடியாக ஊருக்கு செல்லவேண்டிய நிர்பந்தம். எனவே தன்னுடைய குறிப்புகளை அவளிடம் கொடுத்து, “இதை போர்டில் தினமும் எழுது, அதை குழந்தைகளை எழுதசொல். இந்த தூணில் வெளிச்சம் இந்த கோடு வரும் வரை பள்ளி நடத்து, பின் குழந்தைகளை அனுப்பிடலாம், மழை அதிகமாக இருக்கும் நாட்களில் குழந்தைகளை வீட்டிற்கு அனுப்ப வேண்டாம், இரவு நீ இங்கே தங்கும் பொழுது உனக்கு துணையாக இந்த மாணவிகளை உன்னோடு வைத்துக்கொள்”, இப்படியாக அவளுக்கு மிகவும் தேவையான சில அடிப்படை விதிகளை மட்டும் சொல்லிக்கொடுக்கிறார்.
மேலும், அவளிடம் 30 சாக்பீஸ்களை கொடுத்து, நான் வரும்வரை தினமும் ஒன்றாக இவற்றை உபயோகி, அதிகம் செலவழித்து விடாதே, பள்ளியில் புதிதாக சாக்பீஸ் வாங்குமளவிற்கு நிதிவசதி இல்லை என்கிறார். அமைதியாக அனைத்தையும் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் வேய்எனக்கு, நீங்கள் 500 யுவான் சம்பளமாக தருவதாக, கிராம அதிகாரி சொன்னார், எப்பொழுது தருவீர்கள்என்று கேட்கிறாள். அதற்கு அவர்தானே சொன்னார், நீ அவரிடமே வாங்கிக்கொள், இங்கு எனக்கே சம்பளம் வந்து மூன்று மாதங்கள் ஆகிறது என்கிறார். அடுத்த நாள், ஆசிரியர் காவ் கிளம்புகிறார்


அவரை அழைத்து செல்ல வரும் கிராமத்தலைவரிடம் தனது சம்பளம் குறித்து கேட்கிறாள், அவரும் முதலில் பள்ளியை சரியாக கவனித்துக்கொள், ஆசிரியர் திரும்பி வந்ததும், நாங்கள் உனக்கு பணம் கொடுக்கிறோம் என்று சொல்கிறார். தலையைக் குனிந்தபடி அமைதியாக நிற்கும் வேயிடம் ஆசிரியர்குழந்தைகளைப் பணிக்கு அனுப்புவது, இங்கே அவசியமாக இருக்கிறது, ஆனாலும் அவர்கள் குறைந்த பட்சம் ஆரம்ப கல்வியையாவது முடிக்க வேண்டும், அதனால் நான் வரும் வரை இந்த எண்ணிக்கை ஒன்று கூடக்குறையமல் பார்த்துக்கொண்டால், நான் இன்னும் ஒரு 100 யுவான் அதிகமாக தருகிறேன்என்று சொல்லி கிளம்புகிறார்.

அடுத்தநாள் பள்ளிக்கு வரும் கிராமத்தலைவர், எப்படி கொடி ஏற்றுவது, ப்ரேயர் நடத்துவது என்று அவளுக்கு சொல்லிக்கொடுக்கிறார், மேலும் குழந்தைகளை அவளுக்கு அறிமுகம் செய்கிறார். அப்பொழுது ஜங் ஹுயிக் எனும் சிறுவனைக் காண்பித்து இவன் இங்கே அகராதிபிடித்தவன், இவனிடம் கவனமாக இருக்கவேண்டும் என்று சொல்கிறார். பின் குழந்தைகளிடம் ஆசிரியர் வேய்-க்கு வணக்கம் சொல்லுங்கள், என்கிறார். அப்பொழுது ஜங் ஹுயிக், “இவள் ஒன்றும் ஆசிரியர் இல்லை, இவள் என் பெரிய அக்கா வீட்டின் அருகே வசிக்கிறாள், எனக்குத் தெரியும் இவள் ஒன்றும் ஆசிரியர் இல்லைஎன்கிறான். அவனை மிரட்டும் கிராமத்தலைவரையும் கேலி பேசுகிறான்.
எவ்வித பிடிப்புமின்றி வகுப்பெடுக்க ஆரம்பிக்கிறாள். ஆசிரியர் காவ் எழுதிக்கொடுத்து சென்ற குறிப்பை கரும்பலகையில் எழுதுவதும், குழந்தைகளை அவற்றை அவரவர் நோட்டுபுத்தகங்களில் எழுத சொல்லிவிட்டு, அறைக் கதவை சாத்திவிட்டு வெளியே அமர்ந்திருப்பதும்தான் வேயின் தினசரி வேலை. மாணவர்கள் வெளியே ஓடிவிடாமல் இருப்பதற்கு காவல் போல வெளியே அமர்ந்தபடி தரையில் எதாவது கிறுக்கியபடியே அமர்ந்திருக்கிறாள்.
ஜங் ஹுயிக் அவளிடம் தினமும் எதாவது வம்பு செய்து கொண்டேயிருக்கிறான். ஒருநாள், கிராம அதிகாரி அந்தப் பள்ளியின், ஒரு வேகமாக ஓடக்கூடிய மாணவியை, அருகிலுள்ள நகரத்தில் இருக்கும் விளையாட்டிற்கு சிறப்பு பயிற்சியளிக்கும் பள்ளிக்கு அனுப்பிவைக்க திட்டமிடுகிறார். ஆனால் ஒரு குழந்தையையும் இழப்பதற்கு வேய் தயாராக இல்லை, எனவே அவளை ஒளித்து வைக்கிறாள். அவளைத் தேடி பள்ளிக்கு வரும் தலைவரும், பயிற்சிப் பள்ளி ஆசிரியரும் சிறுமியைத் தேடுகிறனர். வேய் அவள் பள்ளிக்கு வரவேயில்லை என்று சமாளிக்கிறாள். பின் கிராமத்தலைவர் ஜங் ஹுயிக்-ற்கு பணம் கொடுத்து அவள் இருக்கும் இடத்தை அறிந்து அழைத்துசெல்கிறார். வேய், தயவு செய்து அந்த சிறுமியை விட்டுச்செல்லுங்கள் என்று கதறியபடியே அவர்களின் காரின் பின்னால் வெகுதூரம் ஓடுகிறாள். அவர்களும் அவளைப் பார்க்க பாவமாக இருக்கிறது. ஆனாலும் கார் இன்னும் வேகமாக செல்கிறது.
அடுத்தநாள், ஜங் ஹுயிக் ஏதோ செய்து கொண்டிருக்கிறான், என்னவென்று விசாரிக்கையில் அவன் அந்தப்பெண்ணின் டைரியை எடுத்து படிக்க முயற்சிப்பது தெரிகிறது. அதற்கு வேய் அந்த டைரியை படி என்கிறாள். ஜங் ஹுயிக் அதைப் படிக்கிறான். இந்தக் காட்சி ஒரு கவிதை. அந்த பள்ளியில் ஒட்டுதல் இல்லாமல் இருக்கும் அவளுக்கு பள்ளியின் மீதும் குழந்தைகள் மீதும் ஒரு பிடிப்பு வருவதற்கு காரணமான காட்சி இது அவசியம் படத்தில் பாருங்கள்.
இன்னொருநாள் வேய் வகுப்பில் குழந்தைகளின் வருகையை பதிவு செய்து கொண்டிருக்கும்பொழுது ஜங் ஹுயிக் இல்லாததை அறிகிறாள், மற்ற குழந்தைகளிடம் விசாரிக்க அவர்கள் அவன் அருகிலுள்ள நகரத்திற்கு வேலைக்கு சென்று விட்டதாய் கூறுகின்றனர். உடனே கிராம அதிகாரியை சந்திக்கிறாள், ஜங் ஹுயிக்-கை திரும்ப அழைத்துவர நகரத்திற்கு செல்லவிருப்பதாகவும், அதற்கு பேருந்திற்கு பணம் வேண்டும் என்கிறாள். அதற்கு தலைவர்அவன் குடும்ப சூழலுக்கு அவன் வேலைக்கு செல்லவேண்டியது அவசியம், அவன் திரும்ப வரமாட்டான், மேலும் என்னிடம் பணம் ஏதும் கிடையாதுஎன்று ஒட்டு மொத்தமாய் மறுத்துவிடுகிறார்.
ஏமாற்றத்துடன் பள்ளிக்கு திரும்பும் வேய், சிறுவர்களிடம் அருகிலுள்ள நகரத்திற்கு செல்ல பேருந்துக் கட்டணம் எவ்வளவு? என்று வினவுகிறாள், ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமாக சொல்கின்றனர். பின் ஒருவழியாக இங்கிருந்து நகரத்திற்கு செல்ல மூன்று யுவான் செல்வாகும் என்று உறுதியாய் சொகின்றனர், வேய் ஊருக்கு சென்று திரும்ப ஆறு யுவான் மற்றும் ஜங் ஹுயிக் திரும்பிவர மூன்று யுவான் என மொத்தம் ஒன்பது யுவான் தேவைப்படுகிறது. குழந்தைகளிடமிருந்து பணம் வசூலிக்கிறாள், ஆனால் அது மொத்தம் இரண்டு யுவான் கூடத்தேறுவதில்லை. ஒரு மாணவி அருகிலுள்ள செங்கல் சூளையில் கற்களை சூளையில் அடுக்கிக்கொடுத்தால் 40 பைசா (நம்ம ஊரு பைசா மாதிரி 1000 பைசா சேர்ந்தால் ஒரு யுவான்) கிடைக்கும் என்று சொல்கிறாள்.
இதில் தங்களுக்கு தேவையான பணத்திற்கு எவ்வளவு செங்கல்களை அடுக்கவேண்டும் என்று குழந்தைகளை வைத்து கணக்கு போடுகிறாள், இந்த காட்சியைப் பார்க்கும்போது ஒரு கட்டிடத்தை இத்தனை பேர் சேர்ந்து இத்தனை நாட்களில் முடிப்பார்கள் என்றால் இத்தனை நாட்களுக்குள் முடிக்க எத்தனை பேர் தேவை எனும் பால்யகால கணக்குகளும், அதை சொல்லிக்கொடுத்த ஆசிரியர்களும் நினைவுக்கு வருவதை தவிர்க்க முடியாது.
பின் குழந்தைகள் அனைவரையும் அழைத்துக்கொண்டு செங்கல் சூளைக்கு சென்று ஆயிரக்கணக்கில் செங்கல்களை அடுக்குகின்றனர். அப்பொழுது அங்கே வரும் சூளையின் முதலாளிஉங்களையெல்லாம் யார் உள்ளே விட்டது, இப்படி அடுக்குகிறேன் என்று இத்தனை செங்கல்களை உடைத்து வைத்திருக்கிறீர்கள், உங்களுக்கு பணம் ஏதும் தர முடியாது, அனைவரும் வெளியே செல்லுங்கள்என்று சத்தம் போடுகிறார். அவரிடம் மன்றாடி பனிரெண்டு யுவான்களைப் பெற்றுக்கொண்டு திரும்புகின்றனர்.  


இதற்கடுத்த காட்சி ஒரு கவிதை படத்தில் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்

பேருந்து நிலையத்திற்கு வரும் வேய்க்கு, கிராமத்திலிருந்து நகரத்திற்கு செல்லவே 23யுவான்கள் தேவைபடுகிறது என்பதை அறிகிறாள். வேறு வழியில்லாமல் குழந்தைகள் உதவியுடன் திருட்டுதனமாக பேருந்தில் பயணிக்கிறாள், ஆனால் வழியிலேயே கண்டுபிடிக்கப்பட்டு இறக்கியும் விடப்படுகிறாள். பின் அங்கிருந்து நடந்தே செல்கிறாள். ஒட்டுமொத்தமாக ஐம்பது பேருக்கு மேல் பார்த்திராத அவளுக்கு நகரம் மிகவும் பிரம்மிப்பாகவும், பயமளிப்பதாகவும் இருக்கிறது.
இருப்பினும் ஜங் ஹுயிக்-கை வேலைக்கு அழைத்துவந்த நிறுவனத்தைதேடி அடைகிறாள். ஆனால் அங்கேயும் அவன் இல்லை. அவன் வரும் வழியில் ரயில்நிலையத்திலிருந்து காணமல் போய்விட்டதாக சொல்கின்றனர். அங்கிருக்கும் ஒரு பெண்ணிடம் தனக்கு அவனைத் தேடுவதில் உதவி செய்யுமாறு அழைக்கிறாள், அவள் என்னுடைய வேலையை விட்டுவிட்டுதான் வரவேண்டும் அதற்கான பணத்தை தருவதாயிருந்தால் வருகிறேன், என்கிறாள். பின் இருவருமாய் ரயில் நிலையத்தை சுற்றி தேடுகின்றனர். மதியம் வரை தேடியும் அவன் கிடைக்கவில்லை. பின் அங்கே இருக்கும் விளம்பர ஒலிப்பெருக்கியில் அவனுடைய அடையாளங்களை சொல்லிஎங்கிருந்தாலும் மேடைக்கு வரவும்மாதிரி ஒரு விளம்பரம் செய்துவிட்டு காத்திருக்கிறார்கள். வேயுடன் வந்தவள்என்னால் இப்படி காத்திருக்க முடியாது, அவன் வந்தால் நீ கூட்டிச் செல், நான் கிளம்புகிறேன், என்றுசொல்லி அவள் பணத்தை விடாப்பிடியாக பெற்றுக் கொண்டு கிளம்புகிறாள்.
இரவு வரைக் காத்திருந்தும் அவன் கிடைக்காததல், தன் கையில் இருக்கும் மிச்ச பணத்தில் 100 பேர்ப்பர்களையும், ப்ரஸும் மையும் வாங்கிகாணவில்லைஎன்று நோட்டீஸ் தயாரிக்கிறாள். விடியவிடிய அமர்ந்து நோட்டீஸ் எழுதுகிறாள். காலையில் அவள் எழுதிக்கொண்டிருப்பதை கவனிக்கும் ஒருவன், “இதெல்லாம் வேலைக்கு ஆகாது, பையன் போட்டோ இல்லை, கிடைத்தாலும் தொடர்பு கொள்ள சரியான விலாசம் இல்லை. நிச்சயம் இது யோசனை வேலை செய்யாது, நீ டி.வி ஸ்டேசனுக்கு போய் விளம்பரம் கொடு, நிச்சயம் அது வேலை செய்யும்என்கிறான்.
இதற்கிடையே, வேலைக்கு வருமிடத்தில் நகரத்தில் தொலைந்து போன ஜங் ஹுயிக், ஒரு ஓட்டலின் முன்பு நின்று விதவிதமாக பரிமாறப்பட்டுள்ள உணவுகளையும் அதை சாப்பிடும் மனிதர்களையும் ஏக்கமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான், அதை கவனிக்கும் அந்த ஓட்டல் முதலாளி அவனை உள்ளே அழைத்துஇப்படி வெளியே நின்று சாப்பிடுவதையே உற்றுப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தால், இங்கு யாரும் வரமாட்டார்கள், அதனால் உனக்கு பசித்தால் உள்ளே வா சாப்பிடு, பதிலுக்கு பாத்திரங்களை கழுவிவைஎன்று நாசூக்காக அவனை பணியிலமர்த்துகிறாள்.
இங்கே, ஒருவழியாக விசாரித்து டி,வி ஸ்டேசனை அடையும் வேய்-யை, சரியான காரணம் மற்றும் அடையாள அட்டை இல்லாமல் உள்ளே விட மறுக்கிறார்கள். கிட்டதட்ட ஒண்ணரை நாளாக வெறும் தண்ணீரைக் குடித்துக்கொண்டும் வீதியில் உறங்கியும் காத்திருக்கிறாள். தொடர்ந்து வாசலில் நிற்கும் அவளை ஸ்டேசன் மேனேஜர் கவனிக்கிறார். தனது உதவியாளரிடம் விசாரிக்கிறார். உங்களை பார்க்கத்தான் அவள் காத்திருக்கிறாள், சரியான பேப்பர்ஸ் இல்லாததால் அவளை உள்ளே அனுமதிக்கவில்லை என்கிறாள். அவளை கடிந்துகொள்ளும் மேனேஜர் வேய்-யை உள்ளே அழைத்தும் மொத்த விஷயத்தையும் கேட்டறிகிறார்.
பின் விளம்பரம் கொடுத்தால் நிறைய செல்வாகும், அதனால் உன்னை வைத்து ஒரு நிகழ்ச்சி செய்கிறோம், அதில் நீ தொலைந்த சிறுவனைப் பற்றிய விபரங்களை சொல்லிவிடு, நிச்சயம் அவன் கிடைப்பான்என்று சொல்லி ஒரு நிகழ்ச்சியாக பதிவு செய்கின்றனர். அதில் பேட்டி எடுப்பவர், வேயிடம் நிறைய கேள்வி கேட்கிறார், அவளுக்கோ கேமிராக்களும் மைக்குகளும் மிரட்சியைக்கொடுக்கிறது, மெளனமாக அமர்ந்திருக்கிறாள். கடைசியாகஅந்தக்கேமிராவைப் பார், அந்த லென்ஸ்தான் உனது ஜங் ஹுயிக் என்று நினைத்துக்கொள், அவனைப் பார்த்து பேசு, அவன் உன் பேச்சினைக் கேட்க கூடும்என்று சொல்கிறார். கேமிராவை மிரட்சியுடன் பார்த்தபடி மெல்ல பேச ஆரம்பிக்கிறாள். முடிக்கமுடியாம கண்ணீர் திரண்டுவர அழுதபடியே, ஜங் ஹுயிக் நீ எங்கே போனாய், உன்னைத் தேடி நான் மிகவும் சிரமப்படுகிறேன், தயவு செய்து வந்துவிடு என்று முடிக்கிறாள்.

அந்தக்காட்சியும் அதைத் தொடர்ந்து ஜங் ஹுயிக் அதை டிவியில் பார்ப்பதும், அழுவதும் வசனமேதுமின்றி மொழியேதுமின்றி சகலருக்கும் புரியும் சினிமா மொழியில் எடுக்கப்பட்டிருக்கும் உருக்கமான காட்சி.
ஜங் ஹுயிக்-கோடு வேய்-யையும் அந்த டிவி ஸ்டேசன் மேனேஜரே தன் காரில் கொண்டுவந்து கிராமத்தில் விடுகிறார். அந்த டிவி நிகழ்ச்சியைப் பார்த்த பலரும் அந்த கிராமப்பள்ளிக்கும் நிறைய அன்பளிப்புகள் கொடுத்தனுப்பிருக்கின்றனர். அதில் கலர் கலரான நிறைய சாக்பீஸ் பெட்டிகளும் அடக்கம். குழந்தைகளோடு மகிழ்ச்சியாய் மீண்டும் பள்ளி ஆரம்பிக்கிறது. கலர் கலர் சாக்பீஸ்களை அதிசயமாகப் பார்க்கும் குழந்தைகள், இனிமேல் நம் பள்ளிக்கு சாக்பீஸே வாங்க வேண்டாம், அவ்வளவு சாக்பீஸ்கள் நமக்கு கிடைத்திருக்கிறது, அதிலும் ஆசிரியர் காவ் இதைப்பார்த்தால் மிகவும் சந்தோசப்படுவார், என்கிறார்கள்.
மேலும் அதில் எழுதிப்பார்க்க ஆசைப்படுகின்றனர், “எழுதுங்கள் ஆனால் ஒருவர் ஒரு எழுத்து மட்டுமே எழுதவேண்டும்என்கிறாள் வேய். ஒவ்வொரு குழந்தைகளும் ஒவ்வொரு எழுத்தாய் எழுத வண்ணங்களால் நிறைகிறது, கரும்பலகை. மெல்லிய இசையுடன் படம் நிறைவடைகிறது.
ஒரு கிராமம், அதில் ஒரு ஆரம்பப்பள்ளி. மாணவர்கள் அடிப்படை ஆரம்பக் கல்வியாவது பெற்றிருக்க வேண்டும் என்கிற ஒரு ஆசிரியரின் போராட்டம், குழந்தைகள் உலகம், சீனாவின் கிராம பள்ளிகளின் நிலை, கிராம மக்களின் மீதான நகர மக்களின் பார்வை, எதையும் காசாக்க நினைக்கும் மீடியாக்கள் என எடுத்துக்கொண்ட அத்தனை விஷயங்களையும் விட்டுவிடாமல், யதார்த்தமாக சொல்லியிருக்கும் அருமையான திரைக்கதையையும், சீனாவின் கிராமப்புற கல்வி வறுமையை அதன் பிரச்சனையை விவரிக்கும் ஒரு ஆவணப்படமாகவும் இந்தத் திரைப்படத்தை வகைப்படுத்த முடியும்.
சிறுவனை எப்படியாவது மீட்டுக் கொண்டுவந்துவிட வேண்டும் என்கிற போராட்டமும், விடாமுயற்சியுமாய் அந்த கதாப்பாத்திரமாக வாழ்ந்திருக்கிறார், வேயாக நடித்த பெண். அவசியம் பார்க்க வேண்டிய அழகான உலக சினிமா.
இது பண்புடன் இணைய இதழுக்காக எழுதிய உலகசினிமாவின் அறிமுகக் கட்டுரை.

2 கருத்துரைகள்:

அப்பாதுரை said...

எப்படிப் பொறுமையோடு பார்த்தீர்கள்?!

தமிழ் said...

நல்ல படம்.. Zhang Yimou வின் 'THE ROAD HOME' பார்த்தீங்களாமுரளி?.. எத்தனை முறை பார்த்தாலும் சலிப்பதே இல்லை அந்தப் பெண்ணின் முகம்!

Post a Comment

வருகைக்கு நன்றி, அப்படியே உங்க கருத்துக்களையும் பதிவு பண்ணிடுங்க.