அன்பேசிவம்

ஒன்று குறைந்தாலும்......

2012-02-02T11:33:00.001+05:30

சுஹுவாங், சீனாவில் ஒரு சிறிய மலைக்கிராமம். அதிகபட்சம் இருநூறு குடும்பங்கள் வசிக்கிற ஒரு கிராமம். அந்த கிராமத்தின் 30 மாணவ, மாணவியர் படிக்கிற ஒரு நடுநிலைப் பள்ளிக்கூடத்தின் ஒரே ஆசிரியர் காவ் எம்மான். அவருடைய தாயாருக்கு உடல்நலம் குறைவாக இருப்பதால் ஒரு மாதம் விடுப்பு தேவைப்படுகிறது. ஆனால் பொருளாதாரத்தில் மிகவும் பின்தங்கியுள்ள அந்தக் கிராமத்தில் ஆசிரியர் காவின் வற்புறுத்தலின் பேரில்தான் அந்த குழந்தைகள் அங்கே படித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இருந்தும் பலநேரங்களில் குழந்தைகளை அருகிலுள்ள ஏதாவது ஒரு நகரத்திற்கு வேலைக்கு அனுப்புவதும் நடந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது.

அப்படியான ஒரு சூழலில் ஒரு மாதம் விடுப்பு எடுத்தால் அனேகமாக அத்தனை குழந்தைகளும் வேலைக்கு சென்றுவிடக்கூடும் என்று கருதுகிறார். அதனால் ஒரு மாதத்திற்கு ஒரு மாற்று ஆசிரியரை நியமனம் செய்ய முடிவெடுத்து, கிராம அதிகாரியிடம் உதவி கேட்கிறார். கிராம அதிகாரி தனக்கு தெரிந்த ஒரு ஊரிலிருந்து பதிமூன்று வயது வேய் மின்ஷி-யை அழைத்து வருகிறார். அவளும் குடும்ப சூழ்நிலை காரணமாக உயர்கல்வியை முடிக்க முடியாத ஒரு மாணவிதான்.

ஆசிரியர் காவ், அவளோடு பேசும் பொழுது அவள், உயர்கல்வி முடித்திராதவள் என்பதை தெரிந்து கொள்கிறார். இருந்தும் அவருக்கு உடனடியாக ஊருக்கு செல்லவேண்டிய நிர்பந்தம். எனவே தன்னுடைய குறிப்புகளை அவளிடம் கொடுத்து, “இதை போர்டில் தினமும் எழுது, அதை குழந்தைகளை எழுதசொல். இந்த தூணில் வெளிச்சம் இந்த கோடு வரும் வரை பள்ளி நடத்து, பின் குழந்தைகளை அனுப்பிடலாம், மழை அதிகமாக இருக்கும் நாட்களில் குழந்தைகளை வீட்டிற்கு அனுப்ப வேண்டாம், இரவு நீ இங்கே தங்கும் பொழுது உனக்கு துணையாக இந்த மாணவிகளை உன்னோடு வைத்துக்கொள்”, இப்படியாக அவளுக்கு மிகவும் தேவையான சில அடிப்படை விதிகளை மட்டும் சொல்லிக்கொடுக்கிறார்.

மேலும், அவளிடம் 30 சாக்பீஸ்களை கொடுத்து, நான் வரும்வரை தினமும் ஒன்றாக இவற்றை உபயோகி, அதிகம் செலவழித்து விடாதே, பள்ளியில் புதிதாக சாக்பீஸ் வாங்குமளவிற்கு நிதிவசதி இல்லை என்கிறார். அமைதியாக அனைத்தையும் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் வேய் “எனக்கு, நீங்கள் 500 யுவான் சம்பளமாக தருவதாக, கிராம அதிகாரி சொன்னார், எப்பொழுது தருவீர்கள்” என்று கேட்கிறாள். அதற்கு அவர்தானே சொன்னார், நீ அவரிடமே வாங்கிக்கொள், இங்கு எனக்கே சம்பளம் வந்து மூன்று மாதங்கள் ஆகிறது என்கிறார்.

அடுத்த நாள், ஆசிரியர் காவ் கிளம்புகிறார், அவரை அழைத்து செல்ல வரும் கிராமத்தலைவரிடம் தனது சம்பளம் குறித்து கேட்கிறாள், அவரும் முதலில் பள்ளியை சரியாக கவனித்துக்கொள், ஆசிரியர் திரும்பி வந்ததும், நாங்கள் உனக்கு பணம் கொடுக்கிறோம் என்று சொல்கிறார். தலையைக் குனிந்தபடி அமைதியாக நிற்கும் வேயிடம் ஆசிரியர் “குழந்தைகளைப் பணிக்கு அனுப்புவது, இங்கே அவசியமாக இருக்கிறது, ஆனாலும் அவர்கள் குறைந்த பட்சம் ஆரம்ப கல்வியையாவது முடிக்க வேண்டும், அதனால் நான் வரும் வரை இந்த எண்ணிக்கை ஒன்று கூடக்குறையமல் பார்த்துக்கொண்டால், நான் இன்னும் ஒரு 100 யுவான் அதிகமாக தருகிறேன்” என்று சொல்லி கிளம்புகிறார்.

அடுத்தநாள் பள்ளிக்கு வரும் கிராமத்தலைவர், எப்படி கொடி ஏற்றுவது, ப்ரேயர் நடத்துவது என்று அவளுக்கு சொல்லிக்கொடுக்கிறார், மேலும் குழந்தைகளை அவளுக்கு அறிமுகம் செய்கிறார். அப்பொழுது ஜங் ஹுயிக் எனும் சிறுவனைக் காண்பித்து இவன் இங்கே அகராதிபிடித்தவன், இவனிடம் கவனமாக இருக்கவேண்டும் என்று சொல்கிறார். பின் குழந்தைகளிடம் ஆசிரியர் வேய்-க்கு வணக்கம் சொல்லுங்கள், என்கிறார். அப்பொழுது ஜங் ஹுயிக், “இவள் ஒன்றும் ஆசிரியர் இல்லை, இவள் என் பெரிய அக்கா வீட்டின் அருகே வசிக்கிறாள், எனக்குத் தெரியும் இவள் ஒன்றும் ஆசிரியர் இல்லை” என்கிறான். அவனை மிரட்டும் கிராமத்தலைவரையும் கேலி பேசுகிறான்.

எவ்வித பிடிப்புமின்றி வகுப்பெடுக்க ஆரம்பிக்கிறாள். ஆசிரியர் காவ் எழுதிக்கொடுத்து சென்ற குறிப்பை கரும்பலகையில் எழுதுவதும், குழந்தைகளை அவற்றை அவரவர் நோட்டுபுத்தகங்களில் எழுத சொல்லிவிட்டு, அறைக் கதவை சாத்திவிட்டு வெளியே அமர்ந்திருப்பதும்தான் வேயின் தினசரி வேலை. மாணவர்கள் வெளியே ஓடிவிடாமல் இருப்பதற்கு காவல் போல வெளியே அமர்ந்தபடி தரையில் எதாவது கிறுக்கியபடியே அமர்ந்திருக்கிறாள்.

ஜங் ஹுயிக் அவளிடம் தினமும் எதாவது வம்பு செய்து கொண்டேயிருக்கிறான். ஒருநாள், கிராம அதிகாரி அந்தப் பள்ளியின், ஒரு வேகமாக ஓடக்கூடிய மாணவியை, அருகிலுள்ள நகரத்தில் இருக்கும் விளையாட்டிற்கு சிறப்பு பயிற்சியளிக்கும் பள்ளிக்கு அனுப்பிவைக்க திட்டமிடுகிறார். ஆனால் ஒரு குழந்தையையும் இழப்பதற்கு வேய் தயாராக இல்லை, எனவே அவளை ஒளித்து வைக்கிறாள். அவளைத் தேடி பள்ளிக்கு வரும் தலைவரும், பயிற்சிப் பள்ளி ஆசிரியரும் சிறுமியைத் தேடுகிறனர். வேய் அவள் பள்ளிக்கு வரவேயில்லை என்று சமாளிக்கிறாள். பின் கிராமத்தலைவர் ஜங் ஹுயிக்-ற்கு பணம் கொடுத்து அவள் இருக்கும் இடத்தை அறிந்து அழைத்துசெல்கிறார். வேய், தயவு செய்து அந்த சிறுமியை விட்டுச்செல்லுங்கள் என்று கதறியபடியே அவர்களின் காரின் பின்னால் வெகுதூரம் ஓடுகிறாள். அவர்களும் அவளைப் பார்க்க பாவமாக இருக்கிறது. ஆனாலும் கார் இன்னும் வேகமாக செல்கிறது.

அடுத்தநாள், ஜங் ஹுயிக் ஏதோ செய்து கொண்டிருக்கிறான், என்னவென்று விசாரிக்கையில் அவன் அந்தப்பெண்ணின் டைரியை எடுத்து படிக்க முயற்சிப்பது தெரிகிறது. அதற்கு வேய் அந்த டைரியை படி என்கிறாள். ஜங் ஹுயிக் அதைப் படிக்கிறான். இந்தக் காட்சி ஒரு கவிதை. அந்த பள்ளியில் ஒட்டுதல் இல்லாமல் இருக்கும் அவளுக்கு பள்ளியின் மீதும் குழந்தைகள் மீதும் ஒரு பிடிப்பு வருவதற்கு காரணமான காட்சி இது அவசியம் படத்தில் பாருங்கள்.

இன்னொருநாள் வேய் வகுப்பில் குழந்தைகளின் வருகையை பதிவு செய்து கொண்டிருக்கும்பொழுது ஜங் ஹுயிக் இல்லாததை அறிகிறாள், மற்ற குழந்தைகளிடம் விசாரிக்க அவர்கள் அவன் அருகிலுள்ள நகரத்திற்கு வேலைக்கு சென்று விட்டதாய் கூறுகின்றனர். உடனே கிராம அதிகாரியை சந்திக்கிறாள், ஜங் ஹுயிக்-கை திரும்ப அழைத்துவர நகரத்திற்கு செல்லவிருப்பதாகவும், அதற்கு பேருந்திற்கு பணம் வேண்டும் என்கிறாள். அதற்கு தலைவர் “அவன் குடும்ப சூழலுக்கு அவன் வேலைக்கு செல்லவேண்டியது அவசியம், அவன் திரும்ப வரமாட்டான், மேலும் என்னிடம் பணம் ஏதும் கிடையாது” என்று ஒட்டு மொத்தமாய் மறுத்துவிடுகிறார்.

ஏமாற்றத்துடன் பள்ளிக்கு திரும்பும் வேய், சிறுவர்களிடம் அருகிலுள்ள நகரத்திற்கு செல்ல பேருந்துக் கட்டணம் எவ்வளவு? என்று வினவுகிறாள், ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமாக சொல்கின்றனர். பின் ஒருவழியாக இங்கிருந்து நகரத்திற்கு செல்ல மூன்று யுவான் செல்வாகும் என்று உறுதியாய் சொகின்றனர், வேய் ஊருக்கு சென்று திரும்ப ஆறு யுவான் மற்றும் ஜங் ஹுயிக் திரும்பிவர மூன்று யுவான் என மொத்தம் ஒன்பது யுவான் தேவைப்படுகிறது. குழந்தைகளிடமிருந்து பணம் வசூலிக்கிறாள், ஆனால் அது மொத்தம் இரண்டு யுவான் கூடத்தேறுவதில்லை. ஒரு மாணவி அருகிலுள்ள செங்கல் சூளையில் கற்களை சூளையில் அடுக்கிக்கொடுத்தால் 40 பைசா (நம்ம ஊரு பைசா மாதிரி 1000 பைசா சேர்ந்தால் ஒரு யுவான்) கிடைக்கும் என்று சொல்கிறாள்.

இதில் தங்களுக்கு தேவையான பணத்திற்கு எவ்வளவு செங்கல்களை அடுக்கவேண்டும் என்று குழந்தைகளை வைத்து கணக்கு போடுகிறாள், இந்த காட்சியைப் பார்க்கும்போது ஒரு கட்டிடத்தை இத்தனை பேர் சேர்ந்து இத்தனை நாட்களில் முடிப்பார்கள் என்றால் இத்தனை நாட்களுக்குள் முடிக்க எத்தனை பேர் தேவை எனும் பால்யகால கணக்குகளும், அதை சொல்லிக்கொடுத்த ஆசிரியர்களும் நினைவுக்கு வருவதை தவிர்க்க முடியாது.

பின் குழந்தைகள் அனைவரையும் அழைத்துக்கொண்டு செங்கல் சூளைக்கு சென்று ஆயிரக்கணக்கில் செங்கல்களை அடுக்குகின்றனர். அப்பொழுது அங்கே வரும் சூளையின் முதலாளி “உங்களையெல்லாம் யார் உள்ளே விட்டது, இப்படி அடுக்குகிறேன் என்று இத்தனை செங்கல்களை உடைத்து வைத்திருக்கிறீர்கள், உங்களுக்கு பணம் ஏதும் தர முடியாது, அனைவரும் வெளியே செல்லுங்கள்” என்று சத்தம் போடுகிறார். அவரிடம் மன்றாடி பனிரெண்டு யுவான்களைப் பெற்றுக்கொண்டு திரும்புகின்றனர்.

இதற்கடுத்த காட்சி ஒரு கவிதை படத்தில் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

மேலும் இதன் மீதிப்பாதியைப் படிக்க இங்கே செல்லுங்கள்.

இது பண்புடன் இணைய இதழுக்காக எழுதிய உலகசினிமாவின் அறிமுகக் கட்டுரை.

இசையின் பயனே, இறைவந்தானோ?

2012-01-17T11:54:00.002+05:30

உலகின் பெரும்பான்மையானவர்களால் நம்பப்படும் கடவுளை மறுப்பவர்கள்கூட உண்டு. ஆனால் இசையை மறுதலிப்பவர்கள் இருக்க முடியாது. என்னைப்பொறுத்தவரை, கடவுளைப்போல இசையும் உணர மட்டுமே முடிந்த ஒரு விஷயம், உணர்ந்தவர் மனம் வாய்க்கப் பெறும் வரை இசையென்பது வெறும் பிணத்தோலின் இரைச்சல் தான். பாரதி பாஷையில் சொல்லுவதென்றால் தீதென்றும் நன்றென்றும் இல்லா நிலை இசை.

வேண்டும் மனம் வாய்க்க தரும் இசையே கடவுள். கூப்பிட்டகுரலுக்கு ஓடி வரும் கடவுளே இசை. அப்படியான இசைக்கு, ஆயிரம் மதமுண்டு, ஆயிரமாயிரம் தெயவங்களுமுண்டு. நானெப்போதும் அதிகமாகக் கும்பிடுற இரண்டு இசை தெய்வங்கள் ராஜாவும், ரஹ்மானும். முதலாமவரின் இசையே, கடவுள். இரண்டாமவரின் இசை, கடவுளை அடையும் வழி. ஆக இன்னைக்கு வழி காட்டுதல் மட்டுமே. : - )

இல்லை, சீக்கிரமா கடவுளை அடைய நினைப்பவர்கள் நேரா ஸ்கிப் பண்ணிகடைசி வரிக்கு போயிடுங்க.

ரஹ்மானின் பிறந்தநாளை முன்னிட்டு பேஸ்புக்கில் தொடர்ச்சியாக ரஹ்மான்பற்றிய குறிப்புகளாக வெளியிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். அதில் ஒரு விஷயம்எனக்கும் பிடித்திருந்தது. “இந்த உலகில் யாராவது ஒருவரால் மட்டும் ஒரு இசைரசிக்கப்படுகிறது என்றாலும் அது நல்ல இசையே” என்று ரஹ்மான் ஒரு பேட்டியில்சொல்லியிருந்ததாக இருந்தது அந்தக் குறிப்பு. எவ்வளவு நிதர்சனம்? இந்தியாவிற்குவெளியிலிருந்து பார்க்கும்பொழுது, கர்நாடக, ஹிந்துஸ்தானி உட்பட தொன்மையானஇந்திய இசைகளைத் தவிர்த்து, தொடந்து தன்னைப் புதுப்பித்துக் கொண்டிருக்கும்நவீன இசையைப் பொறுத்தமட்டிலும் இந்தியாவின் அடையாளமாகப்பார்க்கப்படுபவர், ரஹ்மான். அவரது மிக சமீபத்திய ஆல்பம் ராக் ஸ்டார்.

சிறுவயதிலிருந்தே இசைக்கு அடிமையாகிப்போன ஒருவனின் கதை. புகழுக்குஏங்கும், அங்கீகரிப்பிற்கு தவிக்கும் ஒரு இசைக்கலைஞனின் வலி நிறைந்தவாழ்க்கை. எந்த ஒரு இசைக்கலைஞனுக்கும், அவனது இசைக்கு பின் ஒரு வலிஇருக்கும். அப்படி வலியைத் தேடி அலைந்து பெற்று, புகழின் உச்சியில் இருக்கும்அவனுக்கு, தன் சுய உலகிலிருந்து வெளியே போய்விட்ட ஒரு உணர்வு ஏற்படுகிறது. அவனுடைய காதல், சந்தோஷம், வலி என அனைத்துமே வியாபாரமாக்கப்படும்போது, இந்த அத்தனை உணர்வுகளுக்கும் கோபம் எனும் ஒற்றை முகமூடியைக்கொண்டு மறைக்கும் ஒரு ஆக்ரோஷமான இளைஞனாக ரன்பீர்கபூர், அவரதுகதாபாத்திரத்தின் பெயர், ஜோர்டான் என்கிற நெகட்டிவ். (எதிர்ப்பதம்) ஒவ்வொருதினமும் ஆயிரமாயிரம் கேமிராக் கண்களில், வெளிச்சத்தின் பிடியில் தவிக்கும்அவனது புதைக்கப்பட்ட ரகசியங்கள் தான் இந்த ராக் ஸ்டார்.

இந்தப்படத்தை எழுதி, இயக்கியவர் இம்தியாஸ் அலி, (JAB WE MET, LOVE AAJ KAL) பொதுவாக இம்தியாஸ் அலியின் படங்களில் அழகான, ஷார்ப்பானவசனங்களும், திரைக்கதையும்தான் மிகப்பெரிய ப்ளஸ்ஸாக இருக்கும். ஆனால்இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய குறை, இதன் திரைக்கதைதான். இன்னும் சரியாகச்செதுக்கப்பட்டிருந்தால் இந்தத் திரைப்படம் எட்டியிருக்கும் உயரம் வேறு.

கிட்டத்தட்ட, தன்னைப் போன்ற ஒருவனின் கதை எனும் வகையில் கதையைஉள்வாங்கி, ரஹ்மான் பின்னியெடுத்திருக்கிறார், ரஹ்மானால் இந்த நெகட்டிவ் எனும்கதாபாத்திரத்தோடு தன்னைப் பொருத்திப் பார்த்துக் கொள்ள முடியும். ஆனால்ரஹ்மான் நிச்சயம் ஒரு பாஸிட்டிவ். (J) இசை மட்டுமே தனியாக நின்று, இந்தப்படத்தை வேறு தளத்திற்கு கொண்டு சென்றிருக்கிறது என்றால் அது மிகையல்ல.உணர்வு ரீதியான கதைக் களன் கொண்ட எந்தப் படத்திலும் ரஹ்மானின் பங்களிப்புநிச்சயம் அசாதாரணமான ஒன்றாகத் தான் இருக்கும் என்பதற்கு சமீபத்தியஉதாரணம், படத்தின் பின்னணி இசையோடு சேர்த்து, மொத்த ஆல்பமும்சக்கைப்போடு போட்ட விண்ணைத் தாண்டி வருவாயாவும், ராக்ஸ்டாரும் தான்.

குறிப்பாக இந்த ஆல்பத்தில் வரும் 14 பாடல்களில் அனேக பாடல்கள்மோஹித் செளகானால் பாடப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு இசைக்கலைஞனின் வெவ்வேறுகாலகட்டங்களில் பாடப்படுகிற பாடல்கள், ஒத்த குரலில் இருப்பது தான் சரி எனநினைத்திருக்கலாம். அதே போல மோஹித் செளகானும், மிக அற்புதமாக ஒவ்வொருபாடலுக்கும் உயிரூட்டியிருக்கிறார். சென்ற வருடத்தின் சிறந்த பின்னணி பாடகராகதேர்வு செய்யப்பட்டவர். இப்போது ரஹ்மானின் செல்லம் வேறு. இரண்டுவருடங்களுக்கு முன்பே மோஹித் செளகான் பற்றியும், அவரது SILK ROOT எனும்இசைக் குழுவைப் பற்றியும் என் பதிவுகளில் எழுதியிருக்கிறேன். அவர் பாடி நிறையமெலடி பாடல்கள் மட்டுமே கேட்ட எனக்கு SADDA HAQ பாடல் விஷேச விருந்துதான்.

இந்த ஆல்பத்தில் எனக்குப் பிடித்த ஓரிரு பாடல்களை பற்றி இங்கே பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

1. KUN FAYAA KUN - குன் ஃபாயா குன் (UNPLUGGED VERSION)

பாடியவர்கள் : A.R.ரஹ்மான், ஜாவேத் அலி, மோஹித் செளஹான்.

இது ஒரு சூஃபி பாடல். பொதுவாக பாடகர்கள் பிசிறற்ற குரலைக்கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால் சூஃபி மற்றும் கவ்வாலி இசைப்பாடகர்களைப்பொறுத்தமட்டில் தேர்ந்த இசைப் பயிற்சியும், பிசிறற்ற குரல்வளமோஇல்லையென்றாலும் சூஃபியின் தன்மை, அதை மீண்டும் மீண்டும் கேட்கத் தூண்டி,அதற்கு நம்மை அடிமையாக்கும் தன்மை கொண்டது. குறிப்பாக சூஃபி இசையைரசிக்க எந்த இசையறிவும் தேவையில்லை, அமைதியான சூழ்நிலையும், பாசாங்கற்றமனநிலையும் இருந்தாலே போதுமானது. மேலும் நல்ல இசை என்பது இன, மொழி,மத வேறுபாடுகள் அற்றது. இவை யாவற்றையும் கடந்து ஆன்மாவிற்குள் பயணித்துஇறைநிலை அடையச்செய்வது. அந்த வகையில் சூஃபி, ஒரு எளிய வழி. அப்படிசூஃபியிஸத்தால் ஈர்க்கப்பட்ட ரஹ்மானின் சமீபத்திய பாடல்களில் நிறைய பாடல்கள்சூஃபி இசையை அடிப்படையாகக் கொண்டவை.

இந்தப் பாடலும் அப்படிப்பட்ட ஒன்றுதான், மேலும் ரஹ்மானின் சூஃபிபாடல்களின் கிரீடத்தில் மற்றுமொரு மயிலிறகு. பொதுவாக ரஹ்மானின்பாடல்களில் அதிக இசைக் கருவிகள் இம்ப்ரூவைஷேசனுக்காக சேர்க்கப்படும்.ஆனால், ரஹ்மான் ஒரு தேர்ந்த சூஃபி கலைஞராக பரிணமித்திருப்பது, அவர் தனதுசூஃபி பாடல்களில் ஆர்மோனியத்தையும், தபேலாவையும் மட்டுமே தனித்துஉபயோகிப்பதிலிருந்து, தொடர்ந்து சூஃபி பாடல்கள் கேட்பவர்களால் எளிதாக புரிந்துகொள்ள முடியும். அதிலும் இந்தப் பாடலின் இடையே அகோஸ்டிக் கிதாரைஉபயோகித்திருப்பதும், பேஸ் கிதாரைப்போல பாடல் முழுவதிலுமாக, பாடலின்அடிநாதமாக அகோஸ்டிக் கிதாரை உருக வைத்திருப்பதும் அற்புதமான கலவை.

ரஹ்மானின் குரல் ஒரு மந்திரம். பொதுவாக குரலை SHARP VOICE, BASE VOICE என்று பிரிப்பார்கள், ஷார்ப் வாய்ஸில் நல்ல த்ரோ இருக்கும், எளியஉதாரணமாக நீள வாக்கில் பரவும் ஒலியமைப்பை ஷார்ப் வாய்ஸ் என்றூம், அகலவாக்கில் பரவும் ஒலியமைப்பை பேஸ் வாய்ஸ் என்றும் சொல்லலாம். ஆனால்ரஹ்மானுக்கு இது இரண்டும் கலந்தது போல ஒரு குரல். ஆலாப் பாடுவதற்கு ஏற்றகுரல். அதிலும் வாயை குவித்தபடி, குரல்வளையிலிருந்து ‘ஊ’ என்றபடிஉச்சஸ்தாயில் பாடும் ஹம்மிங் வகையிலான ஆலாப் பாடுவதில் ரஹ்மான், திபெஸ்ட். (நல்ல உதாரணம் : வந்தேமாதரம் ஆல்பத்தில் வரும் ஒன்லி யூ பாடல்)

அப்படியான ஒரு ஆலாபின் ரஹ்மான் ஆரம்பித்து வைக்க, ஜாவேத் அலியின்மந்திரக்குரலும், மோஹித்தின் மெலடியுமாய் கிறங்கடிக்கிற பாடல் இது. அவசியம்நல்ல ஹெட்போனில், ரம்மியமான சூழ்நிலையில் கேளுங்கள். மேலும், இந்தப்பாடலின் பொருள் மற்றும் மேலதிக தகவல்களுக்கு நண்பர் கருந்தேளின் இந்தப்பதிவை வாசியுங்கள்.

பாடலுக்கான லிங்க் : MOVIE VERSION

******************************************

2. SADDA HAQ – சத்தா ஹக் (UNPLUGGED VERSION)

பாடியவர் : மோஹித் செளஹானோடு, கீத் பீட்டர்ஸின் நாலைந்து பேஸ்கிதார்களும்.

இப்பொழுது வருகிற ரஹ்மானின் பாடல்களில் முன்னெப்போதும் இருக்கும்ஒரு புதுமை குறைந்து வருகிறது. இசைக்கோர்ப்பில் மாறாக பாடல்களின்கட்டமைப்பில் நிறைய மாற்றங்களை கொண்டுவருகிறார். உதாரணம்: விண்ணைத்தாண்டி வருவாயாவின் கடலினில் மீனாக இருந்தவள் நான், பாடலை சொல்லலாம்.இந்தப் பாடலும், அப்படி ஒன்று தான். பாடல் ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பாக, ஒருதொகையறா பின் அனேகமாக இரண்டு சரணங்கள் மட்டுமே கொண்ட பாடல். இந்தப்பாடலை முதன் முதலாகக் கேட்கப்போகிறவர்கள், பாய்ஸ் படத்திலிருந்து BREAK THE RULES பாடலை ஒரு முறை கேட்டுக்கொள்ளுங்கள். கிட்டத்தட்ட ஒரே இசை, ஒரேகருத்தும் கூட.

நான் செய்வது சரியென்று நினைக்கும் பொழுதெல்லாம், அது தவறு என்றுசொல்லும் மனிதர்கள் தான் உலகம் முழுவதும் இருக்கிறார்கள், நான் செய்வதுதவறு என்றால் இங்கே யார் செய்வது சரி? சுதந்திரம் என் உரிமை, அதையாரிடமிருந்து கேட்டுப்பெற வேண்டிய அவசியம் எனக்கில்லை, என்று உலகைப்பார்த்துப் பாடும் ஆக்ரோஷமான இளைஞனுக்காகவே எழுதிய பாடல், இன்றையதேதியில் இந்திய இளைஞர்களின் தேசிய கீதமும் கூட, எனக்கும்தான்.

இது ஒரு ராக் இசை வகையைச் சேர்ந்த பாடல் என்பதால் பேஸ் கிதாருக்குகுறைவேயில்லை. ஆனாலும் ஆரோஸ்மித் பாடல்கள் போல இரைச்சலாகஇல்லாமல், அதிலும் நல்ல மெலடியைக் கொடுத்திருக்கிறார், ரஹ்மான்.

பாடலுக்கான லிங்க் : MOVIE VERSION

******************************************

3. NADAAN PARINDE நாடான் பரிந்தே கர் ஆஜா…(UNPLUGGED VERSION)

ஒரு வெகுளித்தனமான இளைஞனாக சுற்றித்திரிந்த பழைய நாட்களைஏக்கத்துடன் திரும்பிப்பார்க்கும் ஜோர்டான், தான் யதார்த்த உலகிலிருந்து வெகு தூரம்விலகி வந்துவிட்டதை உணர்கிறான். அந்த ஏக்கத்தின் வெளிப்பாடாக வரும்மென்சோகக் குமுறல்தான் இந்தப் பாடல். அவன் தன் காதலால் மட்டுமே தன்னைமீட்டெடுக்க முடியும் என்று நம்புகிறான்.

இந்தப் பாடலில் ஒரு கட்டத்தில், அடுத்த வரியைப் பாட இயலாமல், அவன்மெளனமாகும் பொழுது, அரங்கத்திலிருக்கும் ஒட்டு மொத்தக்கூட்டமும் “நாடான்பரிந்தே கர் ஆஜா” என்று பாடுவார்கள். தன் வலியை உணர்ந்து கொண்டு, அவர்கள்தனக்காகப் பாடுவதாக எண்ணி ஆச்சர்யம் கலந்த, சந்தோசத்தைவெளிப்படுத்துவதிலும், அடுத்து அதே வரியை மொத்த கூட்டமும் பாடும்பொழுது,அவர்கள் தன் இசையை மட்டுமே ரசிக்கிறார்கள் என்பதை உணரும்போது முகத்தில்காட்டுகிற ஏமாற்றமும், நொடிப்பொழுதில் தனது ரியாக்‌ஷன்களால் கவர்கிறார்,ரன்பீர். இந்தப்பாடல் மோஹித்தும், ரஹ்மானும் இணைந்து பாடியிருப்பார்கள்.இருவரின் குரலில் ஏகப்பட்ட ஆச்சர்ய ஒற்றுமை. இந்தப் பாடலின் உயிர் இருவரின்குரலும், ரன்பீரின் நடிப்புமே.

பாடலுக்கான லிங்க் : MOVIE VERSION

******************************************

4. இது போனஸ் பீஸ் : இந்த பாடலைக் கேட்கும்முன் சுகாவின் இந்தப் பதிவை(http://venuvanamsuka.blogspot.com/2011/04/blog-post.html ) ஒருமுறை வாசித்துவிட்டுவாருங்கள். பண்டிட் பாலேஷ் அவர்களும், ரஹ்மானின் ஆஸ்தான அகோஸ்டிக்கிடாரிஸ்ட் கபூலியும் சேர்ந்து நடத்தியிருக்கும், ஜுகல்பந்தி….

பாடலுக்கான லிங்க் : MOVIE VERSION

******************************************

முதல் பாராவிலிருந்து ஸ்கிப் செய்து வந்தவர்கள் நண்பர் கோபியின் இந்தப் பதிவைப் படித்துவிட்டு கீழே இருக்கும் வீடியோவைப் பாருங்கள் . இது ஒரு பானை சோற்றின் ஒற்றை சோறு, இசையின் பயனே, இறைவந்தானோ?

(மூன்றாம் கோணம் இணைய இதழின் பொங்கல் மலருக்காக எழுதியது இந்தப் பதிவு)

ஆயுள் - அ.முத்துலிங்கம்

2012-01-08T20:26:00.000+05:30

புத்தகம் - மகாராஜாவின் ரயில் வண்டி

ஆசிரியர் - அ.முத்துலிங்கம்

பதிப்பகம் - காலச்சுவடு

விலை - ரூ.75/-

இன்செப்ஷன் திரைப்படத்தில் ஒரு காட்சி வரும், அதில் ஒருவன் இன்னொருவனிடம் கேட்பான் “இப்போ நீ யானையைப் பற்றி நினைக்க்கூடாது என்றால் எதைப்பற்றி நினைப்பாய்” என்று, இவன் சொல்கிறான் “நிச்சயமாக யானையைப் பற்றிதான்” என்று. அதுபோல ஒரு கதையை சமீபத்தில் வாசித்தேன். நண்பர் ஒருவர் சமீபத்தில் நானெழுதிய யூஸ் & த்ரோ (பொருட்கள் மற்றும் கலாச்சாரம்) பதிவை படித்துவிட்டு ஒரு மெயில் செய்திருந்தார் அதில் இதைப்படி என்று ஆயுள் என்ற ஒரு சிறுகதையை அனுப்பியிருந்தார்.

அது இப்படியாக ஆரம்பிக்கிறது. (இந்தக்கதையில் ஓர் ஆண்பாத்திரம் உண்டு. பெண் பாத்திரமும் இருக்கிறது. ஆனால் இது காதல்கதை அல்ல. இன்னொரு பாத்திரமும் வரும். அதைப்பற்றிய கதை. ஏமாற வேண்டாம் என்பதற்காக முன்கூட்டியே செய்த எச்சரிக்கை இது)

இப்படி ஆரம்பிக்கும் கதையை உங்களால் படிக்காமல் இருக்க முடியுமா? என்னால் முடியவில்லை, படித்துமுடித்தேன். சுருக்கமாக இங்கே, அந்த ஆண் கதாப்பாத்திரம் ஒரு தேசாந்திரி, குழந்தையாய் இருக்கும்போது அவனது அம்மா அவனை தள்ளுவண்டியில் வைத்து தள்ளிசென்றிருக்கிறார், ஒருநாள் அதிலிருந்து தானாகவே இறங்கிக்கொண்டானாம், பின் அதை தள்ளியபடியே சிறிது தூரம் நடந்திருக்கிறான். கால்களை கண்டறிந்தபின் அவன் அதன்பிறகு வேறெந்த வாகனத்திலும் திரும்ப ஏறவில்லையாம். பின் ஒருநாள் இளைஞனானதும் பரதேசம் புறப்படுகிறான், அவன் முதுகில் ஒரு மூட்டை இருந்தது. கம்பளிப்போர்வை, அங்கி, சமையல் சாமான், ஒரு பிளாஸ்டிக் குடுவை அதில் குடிக்க தண்ணீர் என மிக அத்யாவசியமான பொருட்களை வைத்திருந்தான். நான்கு வருடங்களாக நடந்துகொண்டிருக்கிறான்.

இந்துகுஷ் மலைச்சிகரத்தை ஒட்டிய ரம்பூர் பள்ளத்தாக்கை அடைகிறான். அங்கு பனிரெண்டாயிரம் அடி உயரத்தில் அன்னியர்களின் வருகை அறியாத ஒரு குழுமக்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர். பனி உருகி சில்லென தண்ணீர் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றது. அவன் தனது பிளாஸ்டிக் குடுவையில் நீர் நிரப்பி அருந்துகிறான். இளம்பெண்களும் மற்றவர்களும் அவனை அதிசயமாக பார்க்கின்றனர். அவனை என்றால் அவனை அல்ல அந்த குடுவையையை. வெறும் சுரைக்குடுவையையும் தோல்குடுவையையுமே பார்த்துப் பழகிய அவர்களுக்கு உள்ளே நீரை நிரப்பினால் வெளியே தெரியும் இந்த குடுவை அதிசயம். ஆனால் ஒருத்தி எந்த ஆச்சர்யமுமின்றி அவனை எதிர்கொள்கிறாள், அவன் ஹென்சாகூல். அவள்தான் அந்த பெண் பாத்திரம். அவன் அவளின் ஆர்ப்பாட்டமில்லாத அழகில் மயங்குகிறான், தன் இயல்பிற்கு எதிராக அங்கேயே தங்கிவிடவும் நினைக்கிறான்.

நாட்கள் நகர்கின்றன, அவன் அவளிடம் தனது விருப்பத்தை தெரிவிக்கிறான், அவள் வன்மையாக மறுக்கிறாள். பின் அவள் தந்தையிடம் அனுகுகிறான். அவர், இந்த கிராமத்து பெண்கள், இங்கிருந்து வெளிவர விரும்புவதேயில்லை. நீயும் இங்கேயே தங்கி விடுவதாயின் எனக்கு ஆட்சேபம் இல்லை என்கிறார். அவனும் அதற்கு ஒத்துக்கொண்டு, ஆனால் அதற்குமுன் தான் வாழ்நாளில் செல்ல வேண்டிய சில இடங்கள் உண்டு என்றும் அங்கு சென்று திரும்பவருவேன், அப்போது உன்னை திருமணம் செய்துகொள்வேன், அதன்பின் திரும்ப செல்லமாட்டேன், இது நிச்சயம் என்கிறான். தனது குடுவையை அவளுக்கு பரிசாக கொடுத்து செல்கிறான்.

ஹென்சாகூலும் தினமும் அந்த குடுவையைப் பார்த்தபடியே நாட்களைக் கழிக்கிறாள். வருடங்கள் கழிகின்றன. அந்த கிராமத்தின் வலுவான இளைஞர்கள் பலரும் ஹென்சாகூலை மணக்க முன்வருகின்றனர். சில வருடங்களுக்கு பிறகு அதிலொருவனை மணந்து கொள்கிறாள். குழந்தை பிறக்கிறது. ஆனாலும் அவன் வரவேயில்லை. நூறு வருடங்கள் கழிந்தன. உலகத்து ஜீவராசிகள் அத்தனையும் மடிந்து மண்ணோடு மண்ணாகி மறைந்துபோயின. அவற்றின் இடத்தை முற்றிலும் புதிய ஜீவராசிகள் நிரப்பின. ஹென்சாகூலின் குடிசையும் சிதிலமானது. அந்தக் குடுவையும் இல்லை. அதுவும் எங்கோ மண்ணில் புதைந்து விட்டது. அதுதான் அந்த இன்னொரு பாத்திரம்.

ஹென்சாகூலின் காத்திருப்புக்கு சாட்சியாக இருந்த அந்தப் பாத்திரம் மட்டும் அந்த சூழலில் இன்னும் அழியாமல் கிடந்தது. அது மண்ணோடு மண்ணாக முற்றிலும் அழிந்து போக இன்னும் முன்னூறு ஆண்டுகள் இருந்தன. ஆம் ப்ளாஸ்டிக்கின் வயது நானூறு வருடங்கள்.

இத்தோடு முடிகிறது கதை. பிளாஸ்ட்டிக்கின் கொடுமையை, ஆக்கிரமிப்பை அழகாகவும் ஆழமாகவும் சொன்ன கதையை என் அனுபவத்தில் வாசித்ததில்லை. உடனே அந்த தொகுப்பை தேடி கண்டுபிடித்து வாங்கியாயிற்று, அதுதான்மகாராஜாவின் ரயில் வண்டி, மிகச்சமீபத்தில் வாசித்த சிறுகதைத்தொகுப்பு. ஆசிரியர் - அ.முத்துலிங்கம். இந்தத்தொகுப்பில் வரும் பெரும்பாலான கதைகள், நேரேஷன் எனப்படுகிற கதைசொல்லல் வகையைச் சார்ந்தது. உதாரணமாக என் பாட்டி கதை சொல்லும்போது அவர் கேள்விப்பட்ட கதைகளில் கூட தன்னையும் ஒரு பாத்திரமாக்கிக்கொள்ளும் யுக்தியை பயன்படுத்தி கதை சொல்லுவார், கதை கேட்கிற யாவருக்கும் பாட்டிக்கு என்ன ஆச்சுன்னு இன்னும் ஆர்வமா கதை கேட்ப்பார்கள் இல்லையா? அதுபோல, இதில் பெரும்பாலும் கதைசொல்லி தன்னையும் ஒரு கதாபாத்திரமாகவே சொல்லிக்கொண்டு வருவார்.

மகாராஜாவின் ரயில் வண்டி, நாளை, தொடக்கம், ஆயுள், விருந்தாளி, மாற்று, அம்மாவின் பாவாடை, செங்கல், கடன், பூர்வீகம், கறுப்பு அணில், பட்டம், ஐவேசு, எதிரி, ஐந்தாவது கதிரை, தில்லை அம்பலபிள்ளையார் கோவில், கல்லறை, கொம்புளானா, ராகுகாலம், ஸ்டராபெரி ஜான் போத்தலும், அபிஸீனியன் பூனையும் என இருபது சிறுகதைகளை உள்ளடக்கியது இந்த தொகுப்பு.

இதுவரை முத்துலிங்கத்தை வாசிக்காதவர்கள், இங்கிருந்தே தொடங்குங்கள். மிகவும் எளிமையான நடையில் தோளில் கைபோட்டபடி கதை சொல்லும் பாங்கு இவருடையது. எல்லா கதைகளும் தனிச்சிறப்போடே இருக்கின்றது, ஒருபானை சோற்றுக்கு பதமாக இந்த கதையை மட்டும் இங்கே கொடுத்திருகிறேன்.

(ஏற்கனவே படித்தது போல இருந்தால் மன்னிக்கவும், சென்ற வருடம் அதீதம் இணைய இதழுக்காக எழுதியது, என்னுடைய வலைப்பதிவில் இப்பொழுதுதான் பதிகிறேன்)

நெய்தல் பழம்

2011-12-23T19:21:00.001+05:30

குழந்தையில் ரசித்ததுதான் கடல், சிறுவயதில் கடல் காற்று சுவாசித்து வாழ்ந்தவன்தான் நானும். புயல்சின்னங்களையும், நெடுமழை பற்றிய அறிவிப்புகளும் படித்துதான் வளர்ந்திருக்கிறேன். நினைத்த பொழுதுகளில் சங்குபொறுக்கி விளையாட முடிந்தது. ஆனால் இப்பொழுது கடல், என்னிடமிருந்து மிகத் தொலைவில் இன்னமும் குழந்தைகளுக்கான சங்குகளை அள்ளி கரையில் தெளித்தபடியேதான் இருக்கிறது. பால்யத்தில் நெருங்கி அலையாடிய கடல் இன்று காலெட்டாத தூரத்தில் பரந்து கிடக்கிறது. ஆனால் இன்றும் கடலை நினைக்கும் பொழுதெல்லாம் குழந்தையாய் மாறும் மனம் வாய்த்திருப்பதில் மகிழ்ச்சிதான்.

கடல் ஒரு அதிசயம், அதிசயம் என்பதைவிட அதிசயத்தின் கிடங்கு. ஒவ்வொரு காலகட்டங்களிலும் தனக்கான ரகசியங்களை தனக்குள்ளாகவே சேர்த்துக்கொண்டே போவதில் கடல் ஒரு மூர்க்கமான தாத்தாவைப்போல. வயதான பெரியவர்களைப் பார்க்கும்பொழுது அவர்கள், தனக்குள்ளாகவோ அல்லது செடியிடமோ, ஆடுகளிடமோ, வானத்திடமோ சமயங்களில் சுவரிடமோ கூட ஏதாவது பேசிக்கொண்டேயிருப்பார்கள். போலவோ கடலும் அலைகளின் வழியாக, நெருடும் மணல்களின் வழியாக தன்னை ஸ்பர்சிக்கும் எந்த கால்களிடமும் தன் ரகசியங்களை முனுமுனுத்தபடியே இருக்கின்றது. அப்படி எந்தப் பெரியவர்களின் பேச்சும் ஆரம்பத்தில் புலம்பலாகவே படும், நாமாக அதைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கும் பொழுதே அவை கதைகளாக நம்மை வந்தடைகிறது. அதுபோலவேதான் கடலும், சப்தங்களை சதா முனுமுனுத்தபடியே இருந்தாலும் அது ஒரு போதும் தன் ரகசிங்களை புரியச்செய்வதில்லை.

கடலின் குரல் என்றைக்கும் ஓய்வதேயில்லை, தான் உயிரோடிப்பதை கனைத்து உணர்த்தும் பெரியவர்கள் போல ஓயாது அடிக்கும் அலையினூடாக தனது இறுப்பை கடல் உணர்த்திக் கொண்டேயிருக்கிறது. கடல் நம்மிடம் கடத்தவிரும்பும் செய்திகளை கடல் மொழி அறிந்தவர்களால் எளிதாக உணர்ந்துகொள்ள முடிகிறது. அப்படி ஒரு மனிதரை சமீபத்தில் சந்திக்க நேர்ந்தது. சமீபத்தில் கடல் பார்க்கச் சென்றிருந்தேன்.

அழகான மாலை நேரத்தில் கடலைப் பார்க்க வரும் மக்களின் முகங்களை கவனித்திருக்கிறீர்களா? கடல் பார்ப்பதைவிட அழகு களிப்பும் கொண்டாட்டமுமாய் மழலை படிந்த முகங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது. அப்படி மனிதர்களையும் கடலையும் சேர்த்து ரசித்தபடியே அன்றைய முழு இரவையும் கடலோடு களித்துவிட நினைத்திருந்தேன். மேலும் Message in Bottle படம் பார்த்ததிலிருந்து எங்கு கடல் பார்த்தாலும் காலி புட்டியில் பணமோ கடிதமோ வைத்து கடலில் எறிவதை வழக்கமாக வைத்திருக்கிறேன். என்னுடைய குறிப்பு என்றேனும் ஒருநாள் எனக்கே எங்காவது கிடைக்கலாம் அல்லது யாரேனும் ஒருவரை சென்றடையலாம், அதன் மூலம் ஒரு சிறு நட்பு கிடைக்கலாம், கிடைக்காமலும் போகலாம், இப்படிப்பட்ட ’லாம்’களுக்காக இன்னமும் எறிந்துகொண்டுதான் இருக்கிறேன்.

அப்பொழுது கடலோடு பேசிக்கொண்டிருந்த ஒரு மனிதரை சந்திக்க சேர்ந்தது. முதலில் அவர் ஏதோ அலைபேசியில் பேசிக்கொண்டிக்கிறார் என்றே என் அறிவியல் மூளைக்கு எட்டியது, ஆனால் அவர் குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்திருந்தபடி சர்வ நிச்சயமாக அலையோடுதான் பேசிக்கொண்டிருந்தார் என்பதை அவரை நெருங்கி நடக்கும் பொழுதுதான் கவனித்தேன். அவரை அவ்வளவு எளிதாக கடந்து சென்றுவிட முடியவில்லை. நின்று சிறிது நேரம் அவரையே பார்த்தபடியிருந்தேன். அவரிடம் பேசலாமாவென யோசித்தபடியே நின்றிருந்தேன். மொழி பிரச்சனையின் காரணமாய், அவருடம் பேச்சைத் துவங்கமுடியாமல் அமைதியாய் அவரையும் கடலையும் பார்ப்பதுவுமாய் இருந்தேன்.

ஒருவழியாய் “என்ன வேணும்?” என்பதுபோல ஒரு பார்வை பார்த்தார். நான் ஒரு தமிழ் பதிவர். என்னை பாதித்த விஷயங்களை, எனக்கு சந்தோசம் தரக்கூடிய விசயங்களை என் எழுத்தின் மூலம் பதிவு செய்துகொள்வேன். உங்களைப்போன்ற ஒரு மனிதரை நான் ஒரு கட்டுரையில் வாசித்திருக்கிறேன். அதனால் உங்களோடு பேச வேண்டும் போல் இருந்தது, உங்கள் மொழி தெரியாததால் யோசித்தபடியே நின்றிருந்தேன் என்று எனக்குத் தெரிந்த மலையாளத்தில் கொட்டினேன். சிரித்துக்கொண்டே “இவ முன்னாடி எல்லாருக்கும் ஒரு மொழிதான்” என்றவர் மேலும் ”என்னைப் போன்ற கதாப்பாத்திரமா? என்ன கதை?” என்றார். நல்ல வேளையாய் நான் படித்த கதை இவருடையதில்லை.

இவர் ஒரு வயதான மீனவர். உடல் சுகவீனம் காரணமாக மீன்பிடிப்பதை விட்டுவிட்டவர், இளம் மீனவர்களுக்கு ஒரு குருபோல லாவகங்களை கற்றுக்கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார். இதுபோன்ற மாலை நேரங்களில் மற்ற மீனவர்களுடன் தன் அனுபவங்களை பகிர்ந்துகொண்டிருப்பார் என்றும் யாரும் இல்லாத நேரங்களில் எப்பொழுதும்போல கடலோடு மட்டுமாய்ப் பேசிக்கொண்டிருப்பார் என்றும் சொன்னார். மேலும் “இப்படி தனியாக பேசிக்கொண்டிருக்கும் என்னைப் பார்த்தால் உங்களுக்கு பைத்தியமாக தோன்றவில்லையா? இங்கே அனேகம் சிறுவர்கள் ( சிறுவர்கள் என்று அவர் சொன்னது இளம்மீனவர்களை) என்னை அப்படித்தான் சொல்கிறார்கள்” என்றார். “இல்லை, நிச்சயமாக எனக்கு அப்படித்தோன்றவில்லை, ஆனால் ஒருவேளை அந்த கட்டுரையை நான் வாசிக்காது கடந்துபோயிருந்தால் அப்படி யோசித்திருக்க சாத்தியமிருக்கிறது” என்றேன். பலமாக சிரித்துக்கொண்டார் பின் “எங்கேயோ இருக்கும் ஒருவர் என்னுடைய இந்த நிமிடத்தை இப்படி சாத்தியப்படுத்தியிருக்கிறார்” என்றார்.

பச்சை மிளகாய் அறிந்து போட்ட உப்பு நீரில் வேகவைத்த பெரிய மலை நெல்லிக்காயும் (எல்லா இடங்களிலும் இப்படிக் குறிப்பிடமுடியாதென நான் வைத்த பெயர்தான் நெய்தல் பழம்) இப்படி , ஏதோவொரு கிழங்கு ஒன்றும் தின்னக் கொடுத்தார். அருமையாக இருந்தது, இரண்டிற்குமான சுவை. அதிலும் நெய்தல்பழ நெல்லிக்காய், ஆஹா ரகம்.

“முப்பத்தைந்து கடல் மைல்களுக்கு மேலாக கடலுக்குள் பயணம் செய்துவிட்டு மீன்கிடைக்காமல் வெறுங்கையோடு திரும்பும் நாட்கள்தான் ஒரு மீனவனின் மிகமோசமான நாட்களாக இருக்கும், எனக்கும் அப்படி வாய்த்திருக்கிறது. வெற்றுப் படகோடு கரையேறக்கூடாது என்கிற நிலையில், கொண்டு வந்த உணவுப்பொருட்கள் எல்லாம் தீர்ந்துபோய்விட்ட நிலையில், இன்னொருமொரு இரவுப் போராடிப்பார்த்துவிடலாமென நினைத்துக் காத்திருக்கும் பொழுதுகளின் சுமையை, மண்ணில் வாழும் மனிதர்கள் அறிந்திருக்க நியாயமில்லை” என்றார்.

மீன்களின் வகைகளையும், ஒவ்வொரு வகை மீனின் குணாதிசயங்களையும், அவற்றை பிடிப்பது பற்றிய வெவ்வேறு வழிமுறைகளையும் சொல்லிக்கொண்டே வந்தார். அதிலும் பெரிய மீன்கள் பிடிபட்டபின்னர் தப்பிக்க எடுத்துக்கொள்ளும் முயற்சியைப் பற்றி அவர் சொன்னது அத்துனை சுவாரஸ்யம். எனக்கு கிழவனும் கடலும் நாவலையும், ஆழிசூழ் உலகு நாவலையும் என் முன் அமர்ந்து இவர் வாசித்துக்காட்டியது போல இருந்தது. அவர் சொன்னதை வைத்து என்னால் சுவாரஸ்யமாக ஒரு ஐம்பது பக்கக் கட்டுரையையாவது சுவாரஸ்யமாக எழுதியிருக்க முடியும். என்னுடைய துரதிஸ்டம் எனக்கு அவ்வளவு நினைவாற்றல் கிடையாது. இருக்கட்டும் பரவாயில்லை. அந்தோணிராஜ் என்னும் ஒரு திறமையான மீனவனைச் சந்தித்த மட்டிலும் மகிழ்ச்சி. மேலும் வாழ்க்கையில் மறக்கவியாலாத இரவுகளில் ஒன்றாக அந்த இரவும் ஆகிவிட்டது.

பெளர்ணமி நிலா பார்த்துக்கொண்டு பொங்கும் கடலில் கால் நனைத்துக்கொண்டு கதை கேட்பது, எவ்வளவு சுகம் என்பது அனுபவித்திருப்பவர்களுக்கே வெளிச்சம். அவர் பேசியதில் நிறைய தன்னைத் தானே பெருமையாகப் பேசிக்கொண்டது போல இருந்தாலும், எனக்கு ஒரு வயதான போர்வீரனின் போர்க்குறிப்பை வாசித்து முடித்ததுபோலதான் இருந்தது. அந்த பெருமை அவருக்கு தேவையானதுதான். ஒரு கட்டத்தில் எனக்கு அழைப்பு வர பிரிய மனமில்லாமல் கிளம்பினேன். கிளம்பும்போது அவரிடம் மறுபடியும் இங்கே வந்தால் உங்களை எப்படி சந்திப்பது? என்று கேட்டேன். “இது வடூவக்கோடு, இங்கே இருக்கும் நூறு குடும்பங்களில் நானும் ஒருவன், ஆண்டனிவீடு எது? என்று கேட்டால் யாரும் சொல்வார்கள். இருந்தால் பார்க்கலாம், இல்லைன்னா மேட்டுல (கல்லறையில்) பூவைப்போட்டுட்டுப் போங்க” என்றார். நான் கிழக்கே நீட்டிய கையோடு கடல்ல போடுறேன், என்றேன். சிரித்துக்கொண்டே விடைபெற்று வந்தேன்.

அறைக்குத்திரும்பிய பின் கிழவனும் கடலும் நாவலை வாசித்த அல்லது THE OLD MAN AND SEA படத்தைப் பார்த்த நண்பர்கள் யாரும் உடனிருந்தால் அதைப்பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கலாம் என்று மிகவும் ஆவலாக இருந்தது. அப்படியாரும் உடனில்லை, ஒரு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்துக்கொண்டு கடலில் கால் நனைக்க கிளம்பினேன். அன்றைய என் பேஸ்புக்கில் ஸ்டேட்டஸ் “முழுநிலா நாளில் அறிமுகமற்ற ஆக்ரோஷமான அலைகளைப் பார்த்தபடி எவ்வளவு நேரம் வேண்டுமானாலும் அமர்ந்திருக்க முடியுமென்றே தோன்றுகிறது”

உடையாதவொரு

கண்ணாடி சீசாவைக்

குழந்தைக்கு பொம்மையாய்,

உருட்டிக் கரைசேர்க்கிறது

அலை,

அள்ளிச் செல்லும்

மழலையின் கையில்

குழந்தைக் கடல்

-முரளிகுமார் பத்மநாபன்

கிறுக்கல்கள் 54

2011-12-02T17:26:00.001+05:30

இந்த மழை இனி எப்போதும் பெய்யட்டும்.

இரயில் பயணங்களில்,

தூரல் தவிர்க்க

கதவடைக்கச் சொல்கிற

விருப்பங்களுக்கிடையே,

மழைத்துளிகளுக்கு

நடுவாயமர்ந்தபடி,

ஈரம் மணக்கும்

பூக்களை ரசிக்கவோ,

கிதாரை இசைக்கவோ,

அல்லது வெறுமனவே

நனைந்தபடியிருக்கவோ

விருப்பப்படும்

எனக்கும்,

மழை நேர மாலைப்பொழுதுகளை

இன்னும் அழகாக்க, காகிதம் மடித்து,

கப்பல் விடும் குழந்தைகளுக்கு

காட்டுவதுபோல் கையை,

எனக்கும் காட்டிக்கொண்டு,

மழைக்கும் நீட்டிக்கொண்டே,

நின்று பெய்யும் மழையை,

மெல்ல அனுபவித்து,

பின் வியந்து, கேசம் திருத்தி,

பொட்டை சரி செய்தபடியே,

கிளம்புகிறேன் என்பதைக்கூட

கவிதைபோல சொல்லும்,

அவளுக்கும்,

நெருக்கம் தர,

மழையே!

உன்னைத் தவிரப் பின்

யாரால் முடியும்?

என் மீது விழும் முன்

குளிர்வைக்கொண்டிருக்கும்

உன் ஓவ்வொரு துளிகளும்,

அவளை அடைந்து

பின் வெம்மையேறி

என்னை அடையும்

நெருக்கம் பெறவேனும்,

நான்

எப்பொழுதும் விரும்பும் மழையே!

இப்பொழுது முதல் விரும்பும்

இவளுக்காகவும்,

இனி பெய்து விட்டுப்போ!

எனக்கும் அவளுக்கும்

நெருக்கம் தர,

உன்னைத் தவிரப்

பின் யாரால் முடியும்?

திருமண அழைப்பிதழ்

2011-11-07T13:53:00.001+05:30

அன்பு நண்பர்களே!

வருகிற ஞாயிறு, நவம்பர் 13ஆம் நாள், 2011, எனது திருமணம் கோவை இடையர்பாளையதிலுள்ள ஜோதிமணி பொன்னையா திருமண மண்டபத்தில் நடைபெற இருக்கின்றது.

கல்யாணம் ஆன பின் பொண்டாட்டிய எங்கேயும் மறந்துட்டு வந்திடாதடான்னு அம்மா திட்டுற அளவுக்கு இருக்கும், என்னுடைய ஞாபகமறதி. இருந்தாலும் முடிந்தவரை யாரையும் மறந்திடாமல் அழைப்பிதழைக் கொடுத்திருக்கிறேன் என்றே நினைக்கிறேன். அப்டி இப்டின்னு யாரையும் மறந்திருந்தா, கோவிச்சிக்காம இதையே அழைப்பிதழாக நினைத்து அவசியம் நேரில் வந்து வாழ்த்த வேண்டுகிறேன். நண்பர்களின் வாழ்த்துகளையே வரமாக நினைக்கிறேன்.

மறுபடியும் சொல்றேன், இங்கேயே பார்த்துட்டு இருக்கிற நிறைய பேரை அங்கேயும் பார்க்கணும்ன்னு ஆசை, ஆக எல்லோரும் அவசியம் வாங்க. வரமுடியாதவங்க, நவம்பர் 13-ல் எங்க இருந்தாலும் ஒரு நிமிடம் என்னை நினைத்துக் கொள்ளுங்கள். தலையில் விழுகிற பூக்களில் ஒன்றை உங்களுடையதாய் நினைத்துக்கொள்கிறேன்.

நன்றி.

அப்புறம் எல்லோருக்குமாய் இன்னொரு நல்ல விஷயத்தையும் சொல்லிடறேன், இன்னும் கொஞ்ச நாளுக்கு என் தொல்லை உங்களுக்கு இருக்காது. எழுதி சாவடிக்கமாட்டேன். சந்தோஷமா இருங்க. ஆனா ஒண்ணு, எதுவும் இங்கே நிரந்தரமில்லைங்கிறது மட்டும்தான் நிதர்சனம். ஹா ஹா ஹா :-)

கிறுக்கல்கள் 53

2011-10-21T21:28:00.001+05:30

எப்பொழுதும் உன்னையே

எதிர்நோக்கியிருக்கும் எனக்கு,

வானவில்லின் நிறங்களை

முகத்தில் சுமந்தபடி,

தலை உயர்த்தி, மழை நோக்கி.

முகம் காட்டி நிற்கும்,

குழந்தைகளால் நிரம்பிய

மழைக்கு முந்தைய பொழுதுகளால்

மழையும் சரி,

பொழுதும் சரி,

அழகானதாகவே இருக்கிறது.

நினைக்கும் பொழுதெல்லாம்

பெய்திடாத வரை,

பெய்யும் பொழுதெல்லாம்

நனைந்திட முடியாத வரை,

ஏமாற்றங்களும் ஏக்கங்களும்

இருக்கும்வரை,

மழையையும் காதலிக்க முடியும்,

உன்னைப்போலவே.

நேற்றிரவு என் கனவில்

அடைந்து பெய்தது மழை,

அதன்

வன்தூறல்களுக்கிடையே

திறந்து கிடக்கும்

என் சாளரம் வழியாய்

வெளியேறிப் போகிறாய்

நீ.

நனைந்தே பின் தொடர்கிறேன்,

மழையோடு நானும்.

மழையின் கனவு

குளிராய்ச் சிரமிறங்க,

திடுக்கிட்டு விழித்தெழுகையில்

யாருமற்ற ரயில் நிலையத்தில்,

உதிர்ந்து கிடக்கும்,

பெயரறியா வெள்ளைப்பூக்களின் அருகே,

ஈரம் உலராத சிமெண்ட் பெஞ்சில்

குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்திருக்கிறாய் நீ,

எப்போதைக்குமான

எனை நோக்கிய புன்முறுவலோடு.

அதிக நேரம் தூங்கி விட்டேனா?

மழை எதும் பெய்ததா?

என்றேன்.

பெய்யனுமா?

என்கிறாய் நீ.

-------------------------------------------------------

இன்று மழை பெய்யும், கிறுக்கல் வருமா? எழுத ஆயிரம் இருக்க, எப்போதும் மழையை எழுதுகிறாய், ஏன்? எனும் யாவருக்குமாய், இந்த கிறுக்கல்.